27-06-14

Enemy Front (PS3/XBOX360/PC)

enemy front, xbox360Eindelijk nog eens een shooter die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog!  Een realistische dan nog wel, zonder weerwolf-Nazis, zombies en ander niet-historisch accuraat gespuis!  We zaten op dat vlak al een tijdje op onze honger, en met Enemy Front lijkt er een einde te komen aan ons wachten.  Of wachten we beter nog iets langer?

Het oogt alvast veelbelovend.  We spelen de rol van een Amerikaanse journalist die zich aansluit bij het Poolse verzet.  Hij vecht mee tegen de Duitse bezetter en probeert ondertussen een uniek artikel te schrijven.  De hoes van het spel belooft ons dat we zelf kunnen kiezen hoe we spelen.  Agressief, tactisch of stilletjes rondsluipen in stealthmode.  We waren al verkocht van zodra we hoorden dat we met een journalist mochten spelen (hét coolste beroep bij uitstek…) en nu mogen we nog kiezen hoe we spelen ook!

enemy front, xbox360

In de praktijk gaat het er echter heel wat minder leuk aan toe.  We amuseren ons wel, daar niet van.  WOII shooters blijven altijd erg leuk, maar toch gaat het spel hier en daar de mist in.  De beloofde verschillende speelstijlen kunnen weliswaar toegepast worden, maar ervaring leert ons op den duur dat agressief spelen meestal de beste tactiek is.  De AI hinkelt toch achterop en kan onze woeste charge nooit bijhouden.  We veroveren zelfs moeiteloos een Duitse basis op ons eentje, terwijl de AI die aan onze kant staat ook wat staat rond te lummelen.

enemy front, xbox360

Ook op grafisch vlak hinkelt Enemy Front wat achterop.  Tijdens de laadtijden krijgen we prachtige 3D-actiebeelden te zien, maar ingame komen we die nergens tegen.  Het lijkt wel alsof we een stapje terug in de tijd namen en op een eerdere generatie console spelen.  Het stoort ons niet tijdens de actie (te druk bezig met moffen afknallen), maar toch…

Hetzelfde geldt voor het nieuwe, revolutionaire snipe-systeem waarmee gepronkt wordt.  We merken echter niks nieuws, noch revolutionair op.  We mikken in close-up, schieten en klaar.  Zou oud als de straat, en helemaal niet vernieuwend.  Wél leuk.  Dat wel.

enemy front, xbox360

Ach, misschien lagen onze verwachtingen te hoog en zijn we te streng voor Enemy Front.  Want diep vanbinnen amuseren we ons toch.  We snipen dat het een lieve lust is, en menig Duitse soldaat  wordt gekeeld als een varken nog voor hij beseft wat er gebeurt.  Bloedfonteintjes spuiten geiserend van het scherm en ontploffingen donderen luid door onze geluidsinstallatie.  Het ware leuker geweest moest het geheel ietsjes meer opgepoetst zijn.  Wat meer grafische praal en wat minder storende bugs.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

02-12-13

Need for Speed: Rivals (XBOX1/PS4/XBOX360/PS3/PC)

pack.jpgEen nieuwe Need for Speed.  Nieuwe auto's, nieuwe races, nieuwe flikken, nieuwe open wereld.

En daarmee lijkt alles gezegd.  Of toch niet?
In Need For speed Rivals kunnen we kiezen aan welke kant van de wet we staan.  Kiezen we voor het illegale racecircuit, of kruipen we achter het stuur van een supersnelle patrouillewagen? 

De naam van onze website indachtig kiezen we resoluut voor de wetsdienaar.  We krijgen keuze uit en paar startbolides (de rest spelen we in de loop van het spel nog vrij) en worden gelost vanuit een mobiele commandopost.  Een korte tutorial later weten we hoe alles werkt en snellen we door de uitgebreide open wereld.  Wat ons meteen opvalt is hoe goed alles eruitziet.  De open wereld ziet er erg realistisch uit en de auto's zijn net echt.  Lichten reflecteren op opgeblonken koetswerk, datzelfde blinkend koetswerk wordt dof en vuil als we door het stof rijden en krast en deukt op de juiste plaatsen als we wat minder voorzichtig rijden.

Veel tijd om ons te vergapen aan het decor krijgen we echter niet.  De controlekamer meldt ons via de radio dat er verderop een straatrace aan de gang is.  Aan ons om de roekeloze racers aan te houden!  Dat aanhouden wordt nogal vrij geïnterpreteerd.  Weg met het typische "achtervolgen tot de snoodaard stopt, en hem dan in de boeien slaan".  De blauwe brigade in Need for Speed: Rivals gaat heel wat agressiever te werk.  Zij rammen overtreders gewoonweg van de baan!  We vliegen meteen in de flank van de racer.  Hij slaat in een paniek zijn remmen dicht en gaat overkop.  Na een 10tal omwentelingen komt hij rokend en total loss tot stilstand in de berm.  Mission accomplished, en we worden beloond met ervaringspunten.  Met die ervaringspunten kunnen we nieuwe wagens vrijkopen, of onze huidige wagen aanpassen.  Nieuw kleurtje, sterker chassis, betere versnelling,…  De standaard upgrades die we kennen uit andere racespellen zijn allemaal aanwezig.  Nieuwe upgrades die specifiek voor de klabakken bestaan kunnen we echter ook vrijkopen.  Spijkertapijtjes, elektrische rammen,…

need for speed rivals, xbox360

Nieuwsgierig als we zijn kunnen we het natuurlijk niet laten om ook een kijkje te nemen aan de andere kant van de wet.  Als straatracer starten we in één van onze hideouts.  Met een blinkende bolide snellen we over het asfalt op zoek naar andere racers die we kunnen uitdagen voor een race, georganiseerde races of tijdsproeven.  Onderweg proberen we ons zo snel mogelijk door zoveel mogelijk flitspalen te laten flitsen.  Het levert ons ook weer een pak ervaringspunten op, die we ook hier kunnen gebruiken om onze wagens te verbeteren.  Illegale straatracers kunnen ook specifieke upgrades vrijkopen die van pas kunnen komen tijdens races of achtervolgingen.  Schokgolven die dichtrijdende auto's van de weg slingeren, mijnen, een turbo,…

need for speed rivals, xbox360

Kortom; heel wat raceplezier in deze nieuwe Need for Speed.  Maar na een tijdje geraken we wat in een sleur verzeild.  We racen van her naar der en rammen af en toe nog wat booswichten van de weg.  Dat is zowat de essentie van het spel vervat in één enkele zin.  Het ziet er allemaal prachtig uit, en we voelen de adrenaline gieren, maar na een uurtje neemt de eerste rush af en moeten we zowaar een geeuw onderdrukken.

Online spelen brengt misschien soelaas.  Dan wordt de open wereld plots bevolkt met andere spelers die online zijn.  Zij kunnen ons (en wij hen) op elk moment uitdagen voor een race, of, als ze spelen als flik, van de baan af rammen.  Dolletjes.

need for speed rivals, xbox360

Een vermakelijk, mooi blinkend racertje, waarbij na langer spelen misschien wel wat sleur optreedt.  Maar wie racet er nu ook uren aan één stuk?

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

19-11-13

Deadfall Adventures (XBOX360/PC)

deadfall adventures, XBOX360James Lee Quatermain, de achterkleinzoon van de beroemde avonturier Alan Quatermain zit aan lagerwal.  Hij heeft een gok- en drankprobleem en zit geplaagd met een serieuze schuldenberg.  Om zijn schulden te kunnen aflossen neemt hij een klus van een mysterieuze overheidsinstantie aan.  Hij moet samen met Jennifer, en niet onaantrekkelijke archeologe, op zoek naar een belangrijk oud artefact met mystieke krachten.  Op de koop toe blijken ook de Nazi's op zoek naar het artefact…  Wie bij het lezen van bovenstaande korte inhoud meteen aan de naam Indiana Jones dacht, heeft het bij het rechte eind.  Deadfall adventures is gebaseerd op de reeks avonturenverhalen met Alan Quatermain in de hoofdrol, en ook Indiana Jones haalde daar de mosterd.  Alleen blijkt Deadfall Adventures wel meer leentjebuur te spelen bij Indiana dan bij Alan…

Het hoofdpersonage alleen al.  James lijkt op Indiana Jones, maar dan met een iets vollere baard.  Dezelfde bruingetinte soort van kledij, ja zelfs een hoed ontbreekt hier niet.  Het enige wat James mist is een zweep.  Dat houdt hem echter niet tegen om verder het Indiana-pad te bewandelen…  Mysterieus artefact?  Check.  Flirterige haat-liefde verhouding met het enige vrouwelijke personage?  Check.  Geschifte Nazi's?  Check.  Tempels vol boobytraps en grote rollende stenen?  U raadt het al: check!  Zelfs een level waarin we met mijnkarretjes door mijnschachten sjeezen en ondertussen vijanden van ons moeten afhouden ontbreekt niet.

We zouden natuurlijk een tegenargument kunnen opwerpen.  Welk avonturenspel speelt eigenlijk geen leentjebuur bij Indiana Jones?  Zonder mysterieus artefact is er meestal geen reden voor avontuur, de Nazi's zijn de ideale boemannen en voor iedere held moet er een te veroveren heldin voorradig zijn.  Dat klopt, maar het overduidelijke "net niet plagiaat" is niet het enige mankement waardoor Deadfall Adventures wordt geplaagd.

deadfall adventures, XBOX360

Visueel rammelt er bijvoorbeeld ook heel wat.  Het is geleden van de vorige generatie consoles dat we personages nog zo houterig zagen bewegen.  Gelaatsuitdrukkingen blijven heel het spel door stoïcijns kalm, ook als iemand een doodskreet slaakt.  Lipsynchronisatie is er al helemaal niet.  Sprekers klappen willekeurig hun onderkaak op en neer, en af en toe valt de tekst toevallig samen met de bewegingen.  Het lijkt wel een aflevering van de Thunderbirds, maar dan met afgrijselijke voice-acting en een ongelofelijk zwak plot.

Wie had ooit gedacht dat Nazi's, mummies mysterieuze artefacten en avonturiers een saai verhaal zou kunnen opleveren?  Wij zeker niet, maar Deadfall Adventures slaagde er toch niet in ons te boeien.  Het verhaal hangt met haken en ogen aaneen en krijgt de ene plotwending na de andere.  De Nazi's zijn nog niet helemaal weg of we worden geconfronteerd met een kolonie Russen die in een ondergrondse mijn wonen.  Waarom?  Niemand die het weet, en een hoofdstukje later zijn we er al weer van verlost.  Plots vervangen door de mummies van Spaanse soldaten.  Die blijken aan de kant te staan van de Egyptische mummies die we ook al tegenkwamen in Egypte (uiteraard), op Antarctica (huh?) en in de Maya-ruïnes in Zuid-Amerika.  Want Maya-mummies zijn er ook.  Hadden we die nog niet vermeld?  Nee?  Rats vergeten dan.  Net zoals de Maghrebijnse huurlingen die later in het spel ook plots opduiken.  Ons hoofd tolt een beetje…

deadfall adventures, XBOX360

Spelen zelf blijkt algauw ook meer een opdracht dan vermaak.  Deadfall Adventures wordt verkocht als "het spel waarbij op ontdekking gaan belangrijk is" maar in de praktijk stuiten we op verschillende beperkingen.  Overal wordt Quatermain in zijn verkenningsvrijheid beperkt door onzichtbare muren.  Soms zijn de beperkingen zichtbaar en logisch, zoals een volle muur, maar soms ook niet.  Zo kunnen wij er bijvoorbeeld niet bij waarom Quatermain niet over een steen van 30 centimeter hoog kan springen…  We worden overduidelijk naar het einde van het level gestuwd.

Bugs strooien ons ook her en der roet in het eten.  Vijanden blijven meer dan dikwijls gewoon staan zonder te schieten.  De meeste vuurgevechten draaien er op uit dat we zonder een schrammetje op te lopen, recht op de vijand kunnen afstappen om hem in het gezicht te schieten.  Zelfs de eindbaas bleef rustig tegen een muurtje aanstaan terwijl wij ons machinegeweer in zijn torso leegden.  Zelden zo gemakkelijk gewonnen!

deadfall adventures, XBOX360

De keren dat de AI wel reageert zoals het hoort raken we dikwijls in de problemen.  Herinnert u zich de onzichtbare muurtjes van zo-even nog?  Probeer in vol gevecht maar eens dekking te zoeken achter een muur die langs alle kanten omgeven is door zo'n onzichtbare barrière.  Helemaal leuk wordt het als de onzichtbare muren gewoon in een open veld staan, of nog leuker, horizontaal boven een object zweven.  We duiken weg achter een steen en willen weer tevoorschijn komen om een paar schoten te lossen maar stoten daarbij tegen de onzichtbare muur boven ons.  Dat zorgt ervoor dat we weer knielen, maar aangezien de controller doorgeeft dat we rechtstaan resulteert het in een herhalende op en neer beweging waar we niet meer uitgeraken.  De enige oplossing blijkt terug te keren naar de vorige checkpoint, een heel eind voor het gevecht.  Een soortgelijk probleem doet zich voor na het gevecht.  We hebben een hele meute mummies kleingekregen door ze te verbranden met een spiegel.  Een klein kwartier zijn we in de weer geweest en het was een paar keer kantje boordje.  Blij dat we geslaagd zijn laten we de spiegel los en we zakken tot onze knieën weg in het decor.  Springen helpt niet, we kunnen alleen maar rondjes draaien.  Terug naar de vorige checkpoint…  die ver voor het gevecht ligt.

En zo kunnen we eigenlijk nog wel een tijd doorgaan.  Spelverstorende bugs, anticlimatische vijanden en eindbazen, een rammelende plot en een hoofdpersonage dat een dun afkooksel is van Indiana Jones en te pas en te onpas anachronistische verwijzingen naar films en strips uitkraamt…  We gaan een risico nemen en onze "Miskleun van het jaar" al uitreiken ruim een maand voor het jaar om is…

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

09-07-13

Painkiller: Hell and Damnation (XBOX360/PS3/PC)

painkiller,xbox360Soms lijkt alles beter dan het echt is.  Daniel's deal met de Dood bijvoorbeeld.  Daniel zit na een auto-ongeval gevangen in het vagevuur.  Hij zou echter liever het vagevuur ontsnappen om het einde der tijden door te brengen in gezelschap van zijn vrouw die in hetzelfde ongeval om het leven kwam.  Laat dat nu net zijn wat Pietje de Dood hem aanbiedt.  Als Daniel hem zevenduizend zielen bezorgt, zal hij herenigd worden met zijn vrouw.  Je hoeft niet helderziend te zijn om te weten dat er aan zo'n deal een luchtje hangt, maar Daniel is hopeloos en neemt het aanbod gretig aan.

Even gretig als Daniel namen wij ons reviewexemplaar van Painkiller: Hell and Damnation in ontvangst.  We hadden ons heel vroeger al flink geamuseerd met het origineel, dus een remake zou zeker niet teleurstellen.  Hadden wij het even mis!

Het probleem ligt hem namelijk net aan dat "remaken"…  Painkiller was extreem leuk toen het uitkwam, maar dat is nu al wel een hele tijd geleden.  We zijn ondertussen al zoveel meer gewend.  Wat ons meteen opvalt is hoe hard het spel wel niet verouderd is.  En dan hebben we het niet over het visuele.  Alle oude levels en vijanden kregen een net laagje HD-verf en het oogt allemaal zeer mooi en blinkend.  De spelmechaniek en leveldesign daarentegen werden volledig ongemoeid gelaten.  Het levert ons een spelervaring op die de tand des tijds niet heeft doorstaan.

painkiller,xbox360

We lopen rond met verschillende wapens, en het lijkt erop dat het doel van het spel enkel en alleen vijanden uitschakelen is.  We knallen of slaan een hoop demonen aan gort tot er geen reservetroepen meer verschijnen.  Daarna wandelen we naar een volgende checkpoint waar er ge-autosaved wordt, en dan beginnen we gewoon weer van af.  In een andere omgeving uiteraard maar het opzet blijft ongewijzigd.  Vijanden uitroeien, doorstappen naar een volgend checkpoint, vijanden afknallen, et cetera, et cetera…

painkiller,xbox360

Het gaat al vrij vlug vervelen.  Heel af en toe wordt de sleur verbroken door het inlassen van een bossfight, maar eens die is afgelopen, hervallen we weer in dezelfde sleur.  Het zou misschien allemaal niet zo erg geweest zijn moesten de vijanden er niet zo oubollig uitzien.  Ze zijn dan wel in HD, maar onder dat laagje hoge resolutie zien ze er nogal komisch verouderd uit.  Kortgestuikte monniken, monsters die zo buiten proportie zijn dat ze gewoon grappig worden,…  Zelfs de artificiële intelligentie hinkelt achterop.  Op een bepaald moment hadden wij alleen nog maar een demonische mixer als wapen.  We werden door een troep identieke monniken in een hoekje gedreven en hielden op goed geluk de trekker ingedrukt.  Wat bleek?  Alle monniken liepen zich, als motten naar een vlam, te pletter tegen de draaiende schroeven van ons wapen.  Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen ook vijanden die we ergens helemaal in het begin hadden achtergelaten als gehypnotiseerd naar de vleesmolen gestormd om zich erin te storten.  We kwamen geheel ongeschonden uit de strijd.  Als je dat al een strijd kon noemen.

painkiller,xbox360

Het lijkt wel alsof het spel enkel en alleen maar wil scoren met zijn shockvalue.  De vijanden spatten uiteen in geisers van bloed en ledematen.  Afgehakte uitsteeksels vliegen in het rond.  Op dat vlak scoort Painkiller: Hell and Damnation goed.  Maar zoals eerder al gezegd: we zijn intussen al zoveel gewoon…  Een bloedgeisertje meer of minder laat op ons niet echt een grote indruk meer na.  En om een volledig spel van die ene gimmick te laten afhangen…

Painkiller: Hell and Damnation lijkt ons een klassiek geval van een gemiste kans.  Het origineel had beter gemaakt kunnen worden.  Een paar nieuwe vijanden, nieuwe levels, of misschien alleen maar een opsmuk van de spelmechaniek en leveldesign.  We krijgen echter alleen maar een hopeloos verouderd spel in een blinkend jasje.  Jammer!

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

18-06-13

Remember Me (PS3/XBOX360/PC)

remember me, xbox360Alles is donker.  Wanneer we onze ogen eindelijk durven opendoen draait alles in het rond.  Een lichte braakneiging steekt de kop op, maar we weten haar nog net te onderdrukken.  We hebben barstende koppijn, een slechte smaak in onze mond en we weten niet waar we zijn.  We weten niet eens meer hoe we heten.  Op de koop toe staat een onbekende man ons vanalles toe te schreeuwen.  Neen, niet de morgen na een zwaar avondje stappen met kameraden.  Dit is het begin van Remember Me, een nieuw actiespel van Capcom.

We schrijven 2084 in Neo-Parijs.  Het bedrijf Memorize heeft een implantaat ontwikkeld waarmee men naar believen zijn geheugen kan aanpassen.  Blije herinneringen steeds opnieuw beleven, of slechte herinneringen voor altijd wissen zijn nu een peulschil.  Wie wil kan zelfs herinneringen van anderen downloaden van het net om ze zelf te beleven.  Het lijkt vrij onschuldig, maar Memorize gebruikt zijn technologie om controle uit te oefenen.  Binnen de kortste keren is Neo-Parijs een totalitaire staat onder het bedrijf.  De Erroristen, een groep rebellen, verzet zich hiertegen.  Onder hen bevindt zich Nilin.  Ze is één van de weinige Erroristen die herinneringen kan stelen en remixen.  Ze werd echter opgepakt door Memorize en haar geheugen werd gewist.

En zo beginnen we het spel.  Verward en verzwakt als een dronkenlap in de duistere krochten van de Bastille, het hoofdkwartier van Memorize.  Gelukkig worden we via ons implantaat gecontacteerd door Edge, de leider van de Erroristen.  Hij helpt ons stap voor stap te ontsnappen.  Binnen de kortste keren staan we terug op straat en kunnen we beginnen ons geheugen terug te zoeken.  Oh, en en passant nog een paar rake klappen uitdelen aan de sinistere agenten van Memorize.

remember me, xbox360

Nilin laat zich vlot besturen.  Als een volleerd parcoursbeoefenaar springt ze vlot van richeltjes,naar regenpijpen en vensterbanken.  De weg wordt ons ook netjes getoond door pijltjes die door het implantaat worden geprojecteerd.  Een soort van ingebouwde GPS, zeg maar.  Het zorgt ervoor dat het allemaal zeer vlotjes en intuïtief gaat.  Nilin lijkt al haar hele leven niets anders gedaan te hebben.

Idem dito voor het vechten.  Nilin slaat en schopt als een professionele Bruce Lee.  Vijanden ontwijkt ze vlotjes met zijwaartse sprongen en koprollen.  We kunnen zelfs haar gevechtstijl aanpassen.  In plaats van XP verdienen we pressens.  Pressens bestaan in vier soorten: regen, power, chain en cooldown.  Met een reeks van die pressens kunnen we zelf een combo samenstellen die een bepaalde invloed zal uitoefenen.  Regen pressens in een combo zorgen ervoor dat we een klein beetje health bijkrijgen, power pressens maken de aanval krachtiger, chain zorgen voor langere aanvallen en cooldown zorgt voor extra energie.  Met meer dan 50000 mogelijke combinaties blijven we even zoet en blijft het vechten steeds nieuw aanvoelen.

remember me, xbox360

Alsof al dat moois nog niet geestig genoeg is, beschikt Nilin ook nog over de unieke gave om herinneringen te remixen.  Bepaalde vijanden kan ze hiermee naar haar hand zetten.  Gewoon even in het hoofd van desbetreffende vijand rommelen en we krijgen een bepaalde herinnering te zien.  Die herinnering kunnen we naar believen terug- en vooruitspoelen, op zoek naar bepaalde punten die we kunnen beïnvloeden.  Zo zorgen we ervoor dat de herinnering er plots helemaal anders gaat gaan uitzien en daardoor begint de vijand zich plots ook heel anders te gedragen.  Verwarrend?  Even een voorbeeld.  Stel dat vijand X een devoot aanhanger van Memorize is.  Een herinnering aan een stervende partner remixen we zodat het lijkt alsof die partner net door toedoen van Memorize aan zijn einde is gekomen.  Vijand X houdt aan de nieuwe herinnering een diepe haat jegens Memorize over, en besluit om voor onze kant te kiezen.  Nooit gedacht dat rommelen met iemands verstand zo geestig kon zijn!

remember me, xbox360

Rommelen met herinneringen, totalitaire regimes in de niet zo verre toekomst en heldinnen in strakke pakken...  Mocht dit een film geweest zijn, dan hadden we zeker geklaagd over de vele clichés waarmee hier gestrooid wordt.  Maar net omdat dit een spel is, en we dit nog zelden of nooit in spelvorm hebben meegemaakt zijn we laaiend enthousiast!  Of heeft er iemand met ons geheugen gerommeld?

MindBender

(review gebaseerd op XBX360 versie)

28-05-13

Iron Sky Invasion (XBOX360/PS3/PC/MAC)

iron sky invasion, xbox360De Nazi's zijn terug, en alleen wij kunnen ze stoppen!  Die dekselse foute Duitsers hebben zich tijdens de laatste stuiptrekkingen van WOII gewoon verstopt op de donkere kant van de maan, om daar in alle stilte te werken aan hun triomfantelijke verovering van de aarde.  Ettelijke jaren na de ondergang van het Derde Rijk, starten ze de invasie van de aarde met een vloot UFO's.  Het lot van de aarde rust op de schouders van een paar uiterst heldhaftige piloten, die de invasievloot trachten tegen te houden.

Wie de film Iron Sky niet zag ligt nu bij het lezen van bovenstaande flinterdunne plot waarschijnlijk dubbel van het lachen.  Wie de film wel zag, ligt hoogstwaarschijnlijk ook in een deuk omdat hij zich de film weer herinnert.  Een echt briljante film was Iron Sky niet, maar dat pretendeerde hij ook nooit te zijn.  Nét dat gebrek aan sérieux, en de flinke dosis zelfspot en de talloze knipogen naar het genre zorgden ervoor dat we ons uitermate vermaakten met de film.  Het spel poogt dezelfde toer op te gaan, maar slaagt daar maar half in.

Het plot volgt gewoon dat van de film.  We kruipen in de huid van een Amerikaanse piloot die de vooruitgang van de invasievloot stuit.  Idiote missies, geschifte toestanden en heel erg flauwe moppen vliegen in het rond, en tot onze grote verbazing stoort het ons helemaal niet.  We hebben immers de film gezien, en we zijn ondertussen al vertrouwd met de zelfspot en het gebrek aan sérieux.  Het siert Iron Sky Invasion.  Het zorgt er zelfs voor dat we de missies zonder tegenstribbelen met een glimlach op het gezicht volbrengen.

iron sky invasion, xbox360

Eender welk ander spel van dit niveau hadden we al lang hoogstpersoonlijk richting maan gelanceerd.  De missies die we moeten ondernemen zijn repetitief en eigenlijk wel een beetje saai.  De makers probeerden ze wel verschillend in te kleden, maar eigenlijk komen ze altijd neer op hetzelfde: vlieg naar locatie X, knal de daar aanwezige vijanden aan gort, et voilà: instant win.  Het is zelfs helemaal niet moeilijk.  We moeten alleen maar een doelwit aanduiden, ons schip een beetje in de juiste richting sturen en de trekker ingedrukt houden.  Onze wapens mikken vervolgens automatisch op het gekozen doelwit, zolang we maar een beetje in de juiste richting blijven vliegen.  Voor de rest kunnen we ook wat goochelen met de energieverdeling tussen wapens en motoren, maar echt veel verschil maakt dat niet.  De trekker ingedrukt houden blijkt de meest efficiënte techniek hier.

iron sky invasion, xbox360

Ook astronavigatie is een fluitje van een cent.  Gewoon even een kaartjeoproepen, aanduiden waar we naartoe willen en met een druk op de knop vliegen we er in een rotvaart naartoe.  En dat terwijl de vijanden zich slechts met een slakkengangetje richting aarde moeten begeven.  Ons punt?  Echt moeilijk kunnen we Iron Sky Invasion niet noemen.  Eerder doodsimpel.  Maar net zoals de film zijn gebrek aan kwaliteit met een vette knipoog goedmaakte, doet ook het spel dat.  Niemand heeft ooit beweerd dat Invasion hét van hét zou zijn.  Niemand heeft ooit gezegd dat dit een flight simulator van een ongekende kwaliteit zou worden.  Neen.  Een flinke dosis camp en een vette knipoog.  Daarvoor zijn we bij Iron Sky Invasion aan het juiste adres.

iron sky invasion, xbox360

Een licht verteerbaar actie-shoot-em-upje, meer durven we Iron Sky Invasion niet noemen.  We hebben er ons duchtig mee geamuseerd, maar de volle prijs zouden we niet betalen.  We vragen ons ook af of de amusementswaarde behouden blijft voor mensen die de film niet hebben gezien of (schok!) hem gewoon slecht vonden.  Laten we het erop houden dat dit een spel voor fans en door fans is.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

08-04-13

Bioshock Infinite (PS3/XBOX360/PC)

bioshock infinite, xbox360Privédetective Booker DeWitt heeft het niet makkelijk.  Hij zit krap bij kas en de schuldeisers hijgen al in zijn nek.  En dan krijgt hij een mysterieus aanbod van duistere figuren: Ga naar Columbia, zoek er Elisabeth, breng ze naar ons en we schelden je schulden kwijt.  Booker kan dit niet weigeren, maar de klus is niet zo gauw geklaard.  Columbia is een stad hoog in de wolken die geregeerd wordt door religieuze fanatiekeling Comstock.  Tot overmaat van ramp zit Elisabeth gevangen in een zwaar beveiligde toren.  Reden genoeg om ons shootergewijs door Bioshock Infinity te knallen dachten we zo!

In Infinity heerst nog altijd die ouderwetse art-deco stijl van begin vorige eeuw gemengd met de fantastische elementen zoals we die kennen uit de vorige Bioshocks (Bioshockken?  Bioshocki? – nvdr).  Alleen werd hier niet opnieuw gekozen voor een onderwatersetting.  Columbia is een stad die hoog boven het wolkendek zweeft.  Transport gebeurt er via zwevende tramlijnen en vliegende boten.  Sommige gebouwen vliegen los van de stad rond en dokken af en toe aan op verschillende plaatsen.  Het ziet er allemaal vrij vertrouwd uit tot we plots een volledige loods zien voorbijvliegen.  Naast ons zien we een robotpaard een kar voortrekken en de hele stad staat vol met robot-verkopers en robot-machinegeweren. 

Alsof een vliegende stad vol religieuze fanatici en hun robotdienaren nog niet raar genoeg is, beschikken sommige van hen ook nog eens over mysterieuze krachten; Vigors.  Met die krachten kunnen ze vuurballen werpen, hele zwermen kraaien op ons afsturen of ons als een voddenpop rondslingeren met telekinese.  Er zijn zelfs krachten die ervoor zorgen dat vijanden voor korte tijd vriend worden.  Gelukkig kan ook Booker de krachten gebruiken.  In de stad liggen flesjes elexir verstopt, die na het drinken ervan ons de krachten permanent geven.  Een vijand beheksen, om hem daarna vol overtuiging aan onze kant te zien vechten tegen zijn voormalige kameraden?  Geestig.  Diezelfde vijand weer tot zinnen zien komen en zien beseffen wat hij heeft aangericht om daarna zelfmoord te plegen?  Nog geestiger!

bioshock infinite, xbox360

Alles draait natuurlijk om Elisabeth.  We bevrijden haar al vrij vroeg in het spel, maar we moeten natuurlijk ook nog die verrekte vliegende stad uit zien te geraken terwijl we de dame in nood op sleeptouw hebben.  Alhoewel, dame in nood…  ze toont zich vrij capabel tot zelfverdediging.  In tegenstelling tot de talloze andere deernes die we in talloze andere spellen moesten redden, staat Elisabeth behoorlijk haar mannetje.  Ze gaat niet in een hoekje zitten janken tot wij alle boze meneren hebben uitgeschakeld, neen!  Elisabeth helpt ons lustig mee.  Ze kan een aardig robbertje vechten en in hoge nood komt ze zelfs onze wonden verzorgen.  Een opmerkelijk staaltje AI, dat overigens ook in de vijanden werd ingebakken.  Soldaten verschuilen zich en proberen ons in de flank aan te vallen terwijl hun maatjes ons afleiden met strijdkreten.  Het levert vaak intense vuurgevechten op.

bioshock infinite, xbox360

Al dat leuks, en dan hebben we het nog geneens gehad over Booker's haak.  Als meleewapen gebruikt Booker een gejatte magnetische haak.  Het ziet er vrij idioot uit, maar het richt schade aan als ware het een kettingzaag.  Met behulp van diezelfde haak kunnen we ons trouwens ook verplaatsen.  Gewoon springen en vasthaken op de tramrails en glijden maar!  We voelen ons meteen in pretpark-roetsjbaan-sfeer, met als enige verschil dat niemand in Bobbejaanland ons naar het leven staat (Alhoewel, sinds dat laatste bezoek en het "accidentje" in de Revolution… - nvdr).

bioshock infinite, xbox360

Bioshock Infinite: science fiction in 1912.  Of: "Hoe zou een shooter eruit zien als hij door Jules Verne was geschreven?"  Of gewoonweg een kanjer van een spel dat we in een ruk zullen uitspelen.  U ook? 

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

14-03-13

Tomb Raider (XBOX360/PS3/PC)

tomb raider, xbox360Het gebeurt de laatste tijd meer en meer dat we in een spel gezogen worden.  Dat we niet doorhebben wat er rond ons gebeurt omdat we zo meegaan in het verhaal.  Reviewen we dan zoveel pareltjes de laatste tijd, of neemt ons concentratievermogen af met onze stijgende leeftijd?  We gaan er ons niet over uitspreken, maar in het geval van Tomb Raider kunnen we wel degelijk stellen dat het door de kwaliteit van het spel komt en niet door onze gezegende leeftijd.

In de nieuwe aflevering keren we terug naar het prille begin.  Lara Croft is nog niet de bikkelharde avonturier die we kennen uit de voorbije spellen.  Ze is nog maar een beginnend archeoloog die samen met een bekende collega en een televisieploeg op expeditie is.  Hun doel is de verloren stad Yamatai, die geregeerd werd door koningin Himiko.  Onderweg komt hun schip in een loodzware storm terecht en lijden ze schipbreuk.  Het groepje overlevenden (waaronder Lara, wat had je anders gedacht) spoelt aan op een mysterieus eiland waar een quasi-religieuze sekte de plak zwaait en die sekte is niet bepaald vriendelijk voor nieuwkomers.

We worden al meteen overweldigd door de prachtige beelden.  Cutscenes lopen naadloos over in de speelbare delen, de jungle ziet er levensecht uit, de besneeuwde bergtoppen kunnen zo uit de bladzijden van National Geographic komen.  Lara wordt smerig als ze valt en als ze een duik onder water neemt is ze weer helemaal schoongespoeld.  De vlammen van haar flakkerende fakkel werpen realistische schaduwen op de muren van de donkere tombes die ze onderzoekt.  Grafisch moet dit wel het meest indrukwekkende spel zijn dat we de laatste tijd speelden.

tomb raider, xbox360

Mede dankzij die prachtige graphics kunnen we ons nog beter inleven in Lara’s helletocht.  Het arme wicht wordt echt niet gespaard.  Alsof die schipbreuk nog niet vervelend genoeg was, vonden de ontwikkelaars het ook nog eens nodig om haar nog een paar extra verwondingen te geven.  Gekneusde ribben?  Check!  Zij doorboord door puntige tak?  Check!  Onderkoeld?  Check!  We feel your pain Lara!  Mentaal krijgt Lara dan ook nog eens de ene opdoffer na de andere…  Haar vrienden kwijt, verplicht om onschuldige dieren te doden om te overleven, haar eerste moord (weliswaar uit zelfverdediging) en een poging  tot verkrachting.  Neen, Tomb Raider is geen dagje in het park voor Lara Croft.  We krijgen zowaar compassie met het virtuele schaap!

Verhaalsgewijs en grafisch zit alles dus flink snor, maar hoe zit dat nu met het echte spelen?  Zelden zo geamuseerd met dit genre.  We geven eerlijk toe dat de klassieke Tomb Raiders ons nooit echt hebben kunnen boeien.  Het concept leek ons een beetje afgezaagd, en we hadden niet echt het gevoel dat we “zinvol” bezig waren.  Doordat we nu meer bezig zijn met overleven in plaats van archeologie kunnen we ons beter inleven.  Lara loopt het hele eiland af op zoek naar redding.  Geen rotswand of touw blijft onbeklommen, geen spleet ononderzocht.  We amuseren ons kostelijk met Lara’s leed.

tomb raider, xbox360

De op dit moment nog onzekere Lara moet ook met wapens leren omgaan als ze wil overleven.  Ze begint met een boog, maar naarmate het spel vordert breidt ze haar arsenaal uit met handwapens, geweren en zelfs een granaatwerper.  Op de verschillende kampeerplaatsjes die we tegenkomen kunnen we met gevonden voorwerpen die wapens beter maken.  De pees van de boog strakker maken zodat we sneller kunen schieten, of grotere magazijnen maken voor de handwapens…  Mits genoeg gevonden voorwerpen draait Lara er haar hand niet voor om.

Tegelijk met haar arsenaal groeit ook Lara’s moordzucht.  Terwijl ze in het begin nog enige wroeging toont ontpopt ze zich later in het spel tot een echte killer.  Stilletjes sluipen en vijanden wurgen, of ze geluidloos neerleggen met de boog, ja zelfs spannende vuurgevechten met verschillende vijanden tegelijk…  Lara draait er haar bevallige hand ook niet voor om.

tomb raider, xbox360

Tomb Raider heeft alles om onze Game van het jaar te worden.  Alhoewel…  het is nog vrij vroeg op het jaar om die titel nu al toe te kennen….  Prequel van het jaar dan maar?  Of reboot van het jaar?  Aanrader van de maand toch zeker…

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

19-02-13

Aliens: Colonial Marines (PC/PS3/XBOX360/WiiU)

aliens colonial marines,xbox360Eindelijk.  Na lang wachten is het zover.  De nieuwste telg in de Alien-franchise is uit!  We kunnen jullie niet zeggen hoe lang we al zaten te wachten op Aliens: Colonial Marines.  Ieder beetje nieuws, iedere pixel van iedere gelekte screenshot hebben we nauwkeurig bestudeerd en bekwijld.  Alien-fans weten waarover we het hebben...  Wie zou er nou niet staan springen om als marine aan de slag te kunnen in een origineel verhaal dat zich afspeelt tussen film twee en drie?  Vechten tegen dodelijke Xenomorphs met die ultracoole pulse-machinegeweren?  Het bijgeleverde perstekstje belooft ons bovendien ook nog eens talloze knipogen naar de films...  Stop, we waren al verkocht van bij het begin!

Vol goede moed starten we het spel.  We zullen die slijmerige beesten hier eens mores leren!  Tijdens het laden oefenen we nog wat one-liners uit de film ("Get away from her, you bitch!" en onze favoriet "Game over, man!") en voor we het weten zitten we te staren naar de animatie achter het hoofdmenu.  We zien hoe de marines het commandoschip uit de tweede film met een ander schip enteren.  De Aliens soundtrack blèrt door de speakers en het plasje kwijl aan onze voeten wordt stilletjes groter...

Van zodra we starten met de singleplayer beginnen er echter een paar dikke donderwolken boven onze vreugde samen te pakken.  Het valt ons namelijk al meteen op dat de graphics in de cutscenes niet echt het van het zijn...  De marines zien er nogal hoekig uit en zijn vrij flets afgewerkt.  Ze bewegen bovendien nogal stijfjes.  Van hetzelfde laken een broek met de decors.  Vrij hoekig getekend, fletse kleuren, en bepaalde textures worden wel heel erg duidelijk herbruikt.  Alles oogt gewoon ouderwets.  Hmmm...  Voorlopig nog geen reden tot paniek, misschien is het spelen zelf zo leuk dat we de visuele antiquiteit wel vergeten...

aliens colonial marines,xbox360

Maar ook hier loopt het flink de mist in.  Wat eigenlijk een vermakelijke shooter zou moeten zijn, met hyperintelligente tegenstanders die overal op de loer liggen, is niet meer dan een saai "loop van A naar B" spelletje.  Het gigantisch grote schip waarin we ons het eerste deel van het spel bevinden is slechts beperkt te verkennen.  Her en der stoten we op deuren die niet te openen zijn, of gangetjes die versperd zijn met een kartonnen doos.  Zelfs al zouden we het willen, we kunnen niet verloren lopen.  Het spel stuwt ons van A naar B en gooit af en toe wat aliens voor onze voeten.

aliens colonial marines,xbox360

Hah, die aliens.  Weet u nog die aliens uit de film?  De creepy monsters die in ieder hoekje verscholen konden zitten?  De meedogenloze killers met bijtend zuur als bloed die bijna niet klein te krijgen waren?  Geen spoor van hen in dit spel.  Het lijkt wel of ze werden vervangen door een ander ras aliens.  Een ras dat er net hetzelfde uitziet, maar niets van dat killerinstinct heeft.  De aliens lopen rond als kippen zonder kop, laten zich zomaar aan flarden schieten en op de koop toe is hun bloed helemaal niet bijtend.  We kwamen er zelfs eentje tegen die liever gehurkt in een hoekje ging zitten dan ons aan te vallen!  De exemplaren die ons wel (klungelig) proberen aan te vallen hebben ook enkel en alleen maar ons als doel.  Onze teamleden lopen ze voorbij en negeren ze gewoon, ook al zijn die volop op de aliens aan het schieten.  Onverstoorbaar lopen de Xenomorphs op ons af.  En dat looppasje...  Niks killer aan.  Het ziet er eerder uit als een peuter die het net in zijn pamper heeft gedaan.

aliens colonial marines,xbox360

Verhaal dan?  Kan een "origineel verhaal dat ons wat antwoorden brengt op onopgeloste vragen uit de film (dixit de perstekst)" soelaas brengen?  Ook hier weer een losse flodder.  Het verhaal is aan de slappe kant, en de dik gestrooide referenties naar de films doen er helemaal geen goed aan.  Integendeel.  Er werd soms teveel moeite gedaan om toch nog maar eens te kunnen knipogen naar de films.  En die dialogen!  Tjonge, wat een dialogen.  Slechte voiceacting is één ding, maar als die ook nog slechte tekst ten berde moet brengen...  "Ik werd wakker met een spinachtig beest op mijn gezicht, maar het is nu echt wel dood hoor."  Moeten we daarvan bang worden?  Sympathie kweken voor de marine in kwestie?  Toch maar niet.

We keken er al zo lang naar uit.  We hadden gehoopt en gedroomd over een pracht van een spel, en wat krijgen we na al dat lange wachten?  Juist ja, een bord uitwerpselen met een Alien-logo op gekleefd.  Ofte een "Epic Fail", zoals de kids dat tegenwoordig zeggen.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

13-11-12

Need For Speed Most Wanted (PS3/XBOX360/PC/PSP/PSVita)

need for speed most wanted, xbox360De naald wijst 180km/u aan en stijgt gestaag.  Honderdnegentig en de flitspalen in de omtrek slaan tilt.  Nog eventjes volhouden en vlotjes het andere verkeer ontwijken en de naald wijst ondertussen al 200 aan!  We worden één met de controller en de Lamborgini waarmee we rijden.  We kunnen bijna de geur van asfalt en verbrand rubber ruiken.  We zijn zodanig geconcentreerd dat we de flikkerlichten van de achtervolgende politiewagens niet opmerken...  Tweehonderdtien, tweehonderdtwintig,...  En dan komen we bruut tot stilstand tegen de gevel van een huis.  Bocht te laat ingegaan.  De Lambo gaat overkop, tolt een paar keer rond zijn as en komt met gebroken ruiten en totaal vernield koetswerk op de weg neer.  Would we like to try again?  Tuurlijk!

Need for Speed Most Wanted heeft alles om een perfecte racesimulator te zijn.  Gigantisch veel snelle en blitse sportkarren bijvoorbeeld.  Most Wanted staat er bol van.  Alleen kunnen we niet van het begin af aan kiezen waarmee we rijden.  De bolides zitten vertopt in de gigantische open wereld en het is aan ons om ze te ontdekken.  Aan elke nieuwe wagen die we ontdekken hangen een stuk of wat unieke races vast.  Winnen in die races levert ons upgrades op voor die specifieke wagen.  Off-road bandjes, beter chassis, betere remmen, noem maar op.

We horen jullie al denken dat het wellicht saai moet zijn om doelloos rond te rijden op zoek naar een nieuwe wagen, maar niks is minder waar.  De open wereld is zo groot dat we bijna iedere spelbeurt wel een nieuw steegje ontdekken of een plaatsje vinden waar we eens lekker kunnen stunten.

need for speed most wanted, xbox360

De omgeving is dan ook nog eens wondermooi afgewerkt.  Zelden zo'n realistische stad gezien in een racespel.  We rijden langs de kust waar golven tegen golfbrekers uiteenspatten en het water sproeit over de baan.  We trekken sporen in het mooie groene gras in een park en die sporen blijven staan terwijl de bumper van onze auto alsmaar vuiler wordt.  We bleven op een bepaald moment zelfs eventjes staan op de middenberm om de zonsondergang te kunnen bewonderen.

Die grafische pracht en praal laat zich nog meer merken in de afwerking van de verschillende auto's.  Licht reflecteert op proper opgeblonken koetswerk en we kunnen onze tegenstanders weerspiegeld zien in onze achterbumper.  Wanneer het sturen wat minder wil lukken zien we dat ook aan onze auto.  Blutsen en builen komen realistisch tevoorschijn.  Koplampen en ruiten breken op het juiste moment én op de juiste plaats.  De bloembakken, waterkranen en lantaarnpalen die we omvermaaien laten duidelijk hun sporen na...

need for speed most wanted, xbox360

Zoals in zoveel racesimulators komen ook hier de klabakken roet in het eten gooien.  De mannen in blauw staan op vrijwel iedere straathoek verstopt, klaar om in actie te schieten als we ook maar één kilometertje per uur te hard rijden.  In een mum van tijd hebben we een hele roedel roodblauwe flikkerlichten achter ons en vooraleer we kunnen verder racen moeten we hen zien af te schudden.  Makkelijker gezegd dan gedaan.  De flikken zitten ons niet alleen op de hielen, ze leggen ook blokkades aan en proberen ons met z'n vieren in te blokken.  Het vergt heel wat rijkunst om ze kwijt te spelen.  Of net niet.  Soms lukte het ons om ergens strategisch in de bosjes te parkeren en dan te wachten tot de arm der wet ons vergat.  Leuk meegenomen.

Het hele spel is zelfs zodanig realistisch dat zelfs flitspalen niet werden vergeten.  Op elk trottoir staan er wel een stuk of vijf klaar om ons te verblinden wanneer we er te snel voorbijsjeezen.  Onze snelste tijd wordt per flitspaal bijgehouden, en al snel ontstaat er op de redactie een "om ter snelst" wedstrijdje.  

need for speed most wanted, xbox360

Er is helaas ook een keerzijde aan de mooie, blinkende medaille.  De besturing werkt ons een beetje tegen.  Sommige auto's voelen echt loodzwaar aan en laten zich even log sturen.  Bochten die we normaal gezien vlot zouden kunnen nemen, moeten we wel met de handrem of supertraag nemen als we niet in de berm willen eindigen.  Andere auto's voelen even log aan maar sturen superprecies.  Eén klein tikje tegen de stick en we liggen al ondersteboven op het trottoir.  Waar is die goede, vlotte besturing van de vorige Need For Speeds gebleven?  

Most Wanted heeft echt alles om een super racesimulator te zijn, maar dat ene minpuntje haalt het hele zootje genadeloos onderuit.  Echte racefanaten zullen waarschijnlijk wel het geduld kunnen opbrengen om de perfecte stuur-techniek onder de knie te krijgen, maar wij grijpen toch liever terug naar een vorige aflevering van de reeks.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende