10-10-17

Samurai Riot (STEAM)

srcovergp.jpg"Lang geleden dat we nog eens een beat-em-up speelden," zeiden we laatst nog tegen elkaar. "Zo eentje met samuraizwaarden en een hiphopperige soundtrack, die je ook met twee kan spelen." Onze woorden waren nog niet helemaal koud, of Samurai Riot verscheen op de redactie Steam-account!

In Samurai Riot spelen we als Tsurumaru of Sukane die de eer van hun clan verdedigen tegen rivaliserende clans. Tsurumaru is een traditionele samuraikrijger die met zijn zwaard de meeste vijanden moeiteloos klein krijgt. Sukane is dan weer een ninja, die vertrouwt op haar vuisten en bovendien nog eens hulp krijgt van haar vos, die haar overal volgt. De twee worden door de leider van hun clan uitgestuurd om het rebellenleger te vernietigen, maar niet alles is wat het lijkt...

08-Forest_Jurogumo.png

We slaan, schoppen en hakken ons een weg door een schier eindeloze bende vijanden, in een mooi getekend decor en op de tonen van een mengeling van traditioneel japans klinkende hiphopbeats. Vechten gaat vlot, de combo’s vliegen in het rond en worden alleen onderbroken om speciale moves uit te voeren. Het lijkt allemaal piekfijn in orde, maar net zoals in het verhaal is niets zoals het lijkt...

01-DawnTown.png

Want neem nou die soundtrack. Erg leuk en opzwepend, die samuraibeats. Maar per level is er maar één nummertje, dat vrij kort is en steeds herhaalt. Na een paar minuten spelen gaat het snel vervelen...

En die hordes vijanden! Het blijft leuk om ze kort en klein te slaan, maar als we goed opletten merken we welgeteld drie verschillende types op. Ze hebben misschien wel een ander kleurtje en soms een ander wapen vast, maar het blijven de drie zelfde ontwerpen. Alleen de eindbazen brengen variatie. Die eindbazen zijn stuk voor stuk schitterende staaltjes van creativiteit. Japanse demonen, spinvrouwen, kolossale spierbundels,...  Het lijkt wel alsof de ontwerpers alles uit de kast hebben gehaald voor de bazen, en niks meer over hadden voor het voetvolk...

07-Castle_KitsuneAir.png

Vrij nieuw in voor het genre zijn de keuzes die we moeten maken. Op bepaalde punten in het spel worden we voor verscheurende keuzes geplaatst. Zo kunnen we helemaal in het begin al kiezen of we loyaal blijven aan de leider van onze clan, of overlopen naar de rebellen en zo heel wat levens redden. De keuze bepaalt het verloop van het verhaal, maar ook hier weer geen verandering in vijanden. Kiezen we om over te lopen naar de rebellen en te vechten tegen onze voormalige makkers? Dan blijven de vijanden dezelfde als toen we tegen de rebellen vochten. Vreemd...

Samurai Riot is een leuke beat-em-up, die even kan boeien. Helaas heeft het spel wat last van herhaling...

MindBender

02-10-17

Slime-san (STEAM)

slime-san, pc, steamOf we soms geen interesse hadden in een spel over een druppel slijm, vroegen ze ons. Een druppel slijm, die werd opgegeten door een gigantische hongerige worm. En die nu zijn weg naar buiten zoekt, doorheen darmen en op de vormeloze, slijmerige hielen gezeten door een vloed allesverterend maagsap.
Stop, antwoordden we. We waren al verkocht bij het woordje slijm…

Slime-san heeft niet meer verhaal nodig dan wat ons werd gepitcht. Een hompje slijm, luisterend naar de naam Slime-san, werd op een van zijn wandelingen opgeslokt door een hongerige reuzenworm. Slime-san moet nu de uitgang zien te vinden voor het maagsap hem oplost.

Simpel. Eenvoudig. Less is more. Boenk erop.

slime-san, pc, steam

Hetzelfde geldt voor de vormgeving. Slime-san doet ons terugdenken aan het 8bit tijdperk. Met zijn 8bit sprites, zijn groen/paarse/blauwe kleurenpalet en de bliep-bloep-piepende soundtrack. Het ziet en hoort er allemaal gewoon zo leuk uit!

slime-san, pc, steam

En het spelen zelf? Alweer eenvoud. Slime-san moet een hoop obstakels overwinnen, voor hij naar een volgende scherm mag. Die obstakels gaan van afgronden, tot pinnen, poelen maagsap, bewegende platformen,… De typische platformer dooddoeners, zeg maar. Slime-san kan springen, vooruitschieten en bepaalde objecten kapotmaken en hij kan ook zijn dichtheid veranderen. Wanneer hij dat doet, veranderen er ook dingen in de achtergrond die kunnen helpen om verder te raken. Er zijn levels bij de vleet en de moeilijkheidsgraad stijgt exponentieel heel hard. Gelukkig is het spel vrij vergevingsgezind en mogen we iedere keer op hetzelfde scherm opnieuw beginnen.

slime-san, pc, steam

De besturing gaat ook vlotjes. Al moeten we hier een kleine kanttekening bij maken. Onze vertrouwde Thrustmaster Gamepad werd herkend, maar bleef heel dikwijls haperen.  Slime San sprong niet of later dan wij op het knopje drukten. Een vervelende bug, die het spel ei zo na onspeelbaar maakte. Opzoekwerk leerde ons dat we niet de enigen waren met een soortgelijk probleem. Wanneer we de makers hierover contacteerden, kregen we als antwoord dat ze nu eenmaal geen tijd hebben om elke controller vlot te laten werken en dat er met een Xbox-controller geen problemen zijn… De Xbox-controller van de redactie doet het inderdaad perfect, maar toch hadden we gehoopt onze Thrustmaster te kunnen gebruiken, of toch op zijn minst op een minder bot antwoordje van het debug team.
Ach ja…

Desalniettemin, toch een aanradertje voor platformerfans!

MindBender

Vive Le Roi! (STEAM)

vlrc.jpgWat als de Franse koning dan toch niet zo slecht was? Wat als het volk hem toch leuk vond, en niet juichend naar zijn executie keek?  Vive Le Roi schept een leuk alternatief universum, waarin het gewone volk probeert de koning te redden van het schavot…

In ieder level besturen we een jongen, die de koning moet bereiken.  De royal ligt aan de andere kant van het level te kermen onder een guillotine, bewaakt door een slapende beul. Als we de guillotine kunnen bereiken, zonder die wakker te maken, blijft het koninklijk hoofd netjes bevestigd aan de koninklijke nek, en mogen we een iets moeilijker level proberen.

 

De koning ongemerkt bereiken loopt echter niet van een leien dakje. Tussen hem en ons lopen namelijk gewapende soldaten rond, die onmiddellijk aan de alarmbel trekken wanneer ze ons zien. Die alarmbel wekt de beul en de koning wordt meteen een kopje kleiner gemaakt. Ongezien blijven is dus de boodschap. Gelukkig kunnen we ons op strategische plekken in het decor verstoppen.

vlr1.jpg

Wat ons meteen opviel is de leuke stijl van Vive Le Roi.  Alles speelt zich af in de schaduwen.  Geen gedetailleerde tekeningen dus, maar schaduwen en omtrekken. Wat ons pas menig uren later opvalt, is de verslavingsfactor.  Pas na uren spelen, ettelijke levels, en vele onthoofde koningen merken we op hoe lang  we eigenlijk al zitten te spelen!

vlr2.jpg

 

Een leuk puzzelaartje, voor liefhebbers van stealth of fijne artwork!

MindBender