17-10-11

PES 2012 (PS3)

PES, Konami, leg neer die bal!Voetbal, het is en blijft iets dat ons niet kan boeien.  We hebben het nooit gekund en zullen het nooit kunnen.  De keren dat we het speelden zijn op één hand te tellen, en de keren daarvan dat we niet op één of andere domme manier geblesseerd raakten zijn nog zeldzamer.  Lederen ballen vol in ons aangezicht, voetbalschoenen tegen ons schenen, geschaafde knieën van het vallen...  Neen, het is ons ding niet.  We zitten ook niet te springen om met een pilsje in de hand een wedstrijd te volgen vanuit onze luie zetel, en nog minder in caféverband.  We kennen het verschil niet tussen een Ronaldo en een Rooney, onze kennis houdt op bij Jean-Marie Pfaff en Michel Preudhomme.  En dan valt PES 2012 in de bus.  Wat nu gezongen?

Onze eerste reactie is er een van afgrijzen.  Voetbal in ons bus!  Onze blinde paniekaanval verdwijnt evenwel vrij vlug en rationaliteit neemt het over.  We nemen contact op met Thomas, onze eerste hulp bij sport.  Thomas is extatisch en belooft meteen langs te komen op de redactie.  We hebben nog net tijd om iets te knabbelen te voorzien.

PES, Konami, leg neer die bal!

Eens Thomas zich comfortabel in de zetel heeft genesteld en van spijs en drank is voorzien, kunnen we aan de slag.  We moeten eerst een profiel aanmaken en we streven ernaar om de meest lelijke voetballer ooit te bouwen.  Onze uiteindelijke creatie houdt midden tussen Bob Marley en het monster van Frankenstein.  Mét fluoroze dreadlocks.  De toon is gezet.

Onder deskundige begeleiding van Thomas kiezen we voor Manchester United, naar zijn zeggen één van de topclubs.  We wilden aanvankelijk kiezen voor FC Kameroen, maar de bedenkelijke blik die Thomas ons toewierp overtuigde ons vlug van zijn gelijk.  Thomas gaat voor FC Barcelona en belooft ons niet té hard te vernederen.  Vooraleer we van start gaan moeten we echter nog een paar instellingen kiezen...

PES, Konami, leg neer die bal!

Zo kunnen we kiezen in welk van ons twee beschikbare uniformpjes onze ploeg speelt.  We kunnen ook nog eens kiezen waar we spelen (een kleine éénendertig stadions zijn speelbaar!) en in welke weersomstandigheden.  We kunnen zelfs kiezen met welke van de dertig beschikbare ballen we spelen...

En dan kunnen we (eindelijk) aan de slag.  We tacklen en sjotten dat het een lieve lust is.  En passant vergaren we massaal veel gele een rode kaarten, maar dat kan de pret niet bederven.  Thomas begint licht rood aan te lopen wanneer wij groentjes het eerste doelpunt scoren.  En het tweede.  Een owngoal.  Thomas krijgt geleidelijk aan weer een normale kleur.  Ons geluk neemt een wending en al vlug begint Thomas ons te vernederen dat het niet meer mooi is.  De doelpunten vliegen ons om de oren, de arbiter is tegen ons, de supporters van Thomas worden uitzinnig, en we beginnen fouten te maken.  Thomas wijst ons er tussen de doelpunten in ook nog eens op dat de spelers wel erg op de echte spelers lijken.  Zelfs hun lengteverschillen en verschil in kunde is in acht genomen.  We kunnen niet anders dan hiervan onder de indruk zijn, en daar neemt Thomas nog vlug gebruik van om nog een paar extra doelpunten te scoren.

PES, Konami, leg neer die bal!

Een paar revanchewedstrijden later zijn we nog altijd aan de verliezende hand.  Onder het mom van een oude blessure (onze Tekken-duim doet zo'n pijn) blazen we de aftocht.  Voetbal.  Het is ons ding niet en dat zal het nooit worden, maar dat neemt niet weg dat we toch zwaar onder de indruk waren van het serieus uitgebreide en realistische PES.  Zo danig onder de indruk dat we Thomas volgende week opnieuw zullen uitnodigen voor een revanchewedstrijd.  Tot we winnen deze keer!  Al was het maar om hem onder de neus te kunnen wrijven dat hij verloren heeft van een voetbalhater!

MindBender