27-11-17

Star Wars Battlefront 2 (PS4)

battlefront 2, star warsWe hebben nooit onze fascinatie en adoratie voor de Star Wars saga onder stoelen of banken gestoken. We zijn helemaal verzot op de saga in een melkweg heel lang geleden, hier ver vandaan. En omdat we ook fervente gamers zijn, zitten we ook al een paar jaar te wachten op een nieuw spel in het Star Wars universum dat onze honger kan stillen. Heel even konden we ons tegoed doen aan Battlefront, maar dat ging al vrij snel droog smaken. Gelukkig is er nu Battlefront 2, en dat belooft ons een meer gevarieerde feestdis.

Met Battlefront 2 maakte de ontwikkelaars zich van het begin al sterk dat ze alle tekortkomingen van de vorige aflevering zouden aanpakken. Nummer 1 op het lijstje: het ontbreken van een singleplayer. Met Iden Versio en haar Inferno squad kunnen we nu eindelijk alleen (offline!) aan de slag. Inferno Squad is een speciale eenheid van het Keizerlijke leger. Na de vernietiging van de Tweede Death Star boven Endor, blijkt dat de keizer een noodplan heeft opgezet dat na zijn dood dient uitgevoerd te worden. Versio en haar strijdmakkers volgen gedwee de bevelen op, maar al gauw blijkt de grens tussen goed en kwaad lang niet meer zo duidelijk.

battlefront 2, star wars

Knal in de roos, dat verhaal. We zaten ook al eventjes op onze honger wat betreft verhalen die zich afspelen tussen episodes 6 en 7. We knallen ons een weg doorheen het meeslepend verhaal, vliegen met allerhande ruimtetuig van hot naar her en vergapen ons aan de meest miniscule details. Want grafisch is alles piekfijn in orde. We kunnen zelfs de porieën tellen in het pokdalig gezicht van de admiraal die ons commandeert. Het lijkt wel alsof we gewoon rondlopen in een van de films…

battlefront 2, star wars

Singleplayer tien op tien dus. Benieuwd of we ons in de multiplayer even hard kunnen amuseren. Er was bij de lancering van het spel al aardig wat te doen over de lootboxes en het progressiesysteem. En ondanks de tegemoetkomingen en de aanpassingen, kunnen we wel begrijpen van waar alle wrevel komt. Want in welke spelmodus we ook proberen, langer in leven blijven dan een minuutje lukt ons niet. We worden iedere keer vrijwel meteen de pan in gehakt door een meer ervaren speler. Maar of die ervaring daadwerkelijk door kennis komt, dan wel door ‘gekochte’ upgrades of figuren blijft een mysterie. Het spel is wel zo netjes om ons te laten zien welke upgrade onze moordenaar zo goed maakt. Zodat we die straks zelf kunnen kopen. Of ervoor kunnen grinden.

Los daarvan amuseren we ons toch te pletter. Hetzelfde oog voor detail zit hier ook in alle levels. Alles ademt gewoon die typische Star Wars sfeer uit. We vergapen ons meer aan de omgeving dan dat we blasters afvuren naar de vijand.

battlefront 2, star wars

Battlefront 2 schiet met alles in de roos. Grafisch, verhaaltechnisch, de Star Wars-feeling, die singleplayer, de multiplayer…  Alleen jammer dat het systeem met de star cards en de lootboxes zo erg de mist ingaat, dat de rest van het spel onterecht meegetrokken wordt…

MindBender

17-11-17

Need For Speed: Payback (PS4)

need for speed, payback, ps4De nieuwste telg in de Need For Speed franchise draait helemaal rond het thema wraak. Tyler en zijn crew worden na een straatrace verraden door The House, een criminele organisatie die het illegale racingcircuit, de casino’s en bijna alle duistere zaakjes in de streek in handen heeft. Tyler, Mac en Jess willen wraak, en besluiten om The House terug te pakken. Daarvoor moeten ze echter helemaal onderaan de ladder beginnen…

Payback brengt ons heel wat elementen die we verlangen van een racing game. Blinkende bolides, die we kunnen upgraden. Een gigantische open wereld, waar uitdagingen en opdrachten voor het grijpen liggen. Workshops waar we onze wagens kunnen verven en bestickeren. Collectibles die her en der verstopt zitten… We kunnen ons geluk bijna niet op.

need for speed, payback, ps4

Rijden verloopt heel makkelijk. De besturing voelt heel intuïtief aan, en in geen tijd scheuren we door de omgeving. Het gaspedaal helemaal ingedrukt, driftend, handremmend en boostend met onze nitro. Dolletjes. De drie hoofdpersonages hebben elk een verschillende stijl, dus zijn er ook verschillende soorten racen te vinden in Fortune valley. Drag races, offroad, gewone straatraces, ontsnappingen aan de politie,… Koppel dat aan de vele optionele events zoals de hoogste snelheid behalen aan flitscamera’s, snelheidsuitdagingen en dies meer, en je bent uren zoet.

Verhaalgewijs hebben we echter wel een paar opmerkingen. Zo stellen we ons vragen bij dat flinterdunne verhaaltje… Akkoord, we verwachtten geen Shakespeare, maar iets minder cliché was leuk geweest. Hetzelfde geldt voor de voiceacting. We weten niet of het aan de acteurs ligt, of aan de barslechte dialoog, maar we hadden af en toe last van plaatsvervangende schaamte. Oneliners als “Night time. This is when I come to life.” krijgen een variant voor elk hoofdpersonage en worden zo slecht gebracht dat we niet anders kunnen of lachen. Het geheel krijgt zo een B-film sausje over zich heen gegoten. Leuk, mits dat de bedoeling was geweest, maar we vrezen dat Payback zichzelf bloedserieus neemt.

need for speed, payback, ps4

Maar kom, laat dat niet wegnemen van de fun van het racen. Het verhaal kunnen we negeren, ook al krijgen we wel heel veel cutscenes te zien. Niet alleen plot-uitleggerige cutscenes, maar ook actiescenes. Leuk, maar we hadden die actiescenes toch liever zelf gespeeld in plaats van ze te zien krijgen. We krijgen nu het gevoel dat we alleen maar van de ene grootse stuntscene naar de andere rijden, en het stunten zelf alleen maar mogen bekijken.

Alleen maar racen dan. Wat ook heel erg leuk is. Na elke race komen we een stapje dichter bij de snoodaards van The House. We moeten andere crews verslaan, en op elke wedstrijd is een aangeraden level gekleefd. Is onze gekozen auto lager dan dat level, dan is de kans op winnen heel erg klein. Hoe krijgen we dat level omhoog? Door vorige wedstrijden opnieuw te spelen. En opnieuw en opnieuw en opnieuw… We kunnen natuurlijk ook onze geldbeugel bovenhalen en wat microtransacties verrichten…

need for speed, payback, ps4

Het upgradesysteem van weleer is in Payback ook aangepast. Waar we vroeger onderdelen moesten kopen en die in onze auto moesten sleutelen als een volleerd mechanieker, is er nu het speedcard systeem ingelast. Na elke gewonnen race, mogen we een willekeurige kaart kiezen. Die kaart is een upgrade, van een willekeurig onderdeel, niveau en merk. Die kaart kunnen we dan gebruiken op onze auto of verkopen. De kans dat je net die kaart trekt die je nodig hebt is vrij klein en het geeft het hele systeem van upgraden een veel te hoog gokgehalte.

Wat moeten we aanvangen met Need For Speed Payback? Aan de ene kant kunnen we genieten van het lekker scheuren door de open wereld. Aan de andere kant gooien het verhaal, het eindeloze herspelen om te levelen en het upgrade systeem roet in het eten…

Anderhalve duim omhoog, eentje naar beneden.

MindBender 

06-11-17

Wolfenstein 2: The New Colossus (PS4)

wolfenstein 2,the new colossus,ps4De nazi’s. Werd er ooit al een groep meer gebruikt als antagonist in games? We dachten het niet. Er is gewoon iets wat ongemeen leuk is aan het aan gort knallen van een hoop fanatiekelingen. En het wordt dubbel zo leuk als het gebeurt onder de Wolfenstein-vlag.

In Wolfenstein 2: The New Colossus volgen we nog steeds BJ Blazkowicz. BJ werd gruwelijk gewond achtergelaten op het einde van de vorige aflevering. In The New Colossus wordt hij wakker uit zijn coma en moet hij al meteen een nazi-aanval weerstaan. Nooit hadden we gedacht dat we ooit nog eens een 3D shooter zouden spelen waarin het hoofdpersonage zich met een rolstoel voortbeweegt. Strafen gaat moeilijk, voortrollen gaat traag en is helemaal een ramp als we met één hand moeten sturen en met het andere moeten schieten.
Net echt.
Denken we. 

wolfenstein 2,the new colossus,ps4

Gelukkig kan Billy na die eerste rolstoelescapade een harnas aantrekken waarmee hij weer als vanouds kan rondhuppelen. Net als in de vorige delen. Ook terug uit die vorige delen zijn veel van de spelmechanieken die het spel net zo leuk maakten. De mogelijkheid om twee wapens tegelijk te hanteren bijvoorbeeld. Of het perks-systeem, waarmee we bepaalde vaardigheden kunnen opkrikken. Wel nieuw in dit deel zijn de zijmissies die we kunnen vinden. Het zijn korte missies waarin we belangrijke nazis moeten uitschakelen. Ze zijn geheel optioneel, maar leveren ons wel extra uitrusting op die we door keuzes in het spel zouden mislopen.

wolfenstein 2,the new colossus,ps4

Grafisch is alles piekfijn in orde. Of we nu door een vijandelijke duikboot lopen, of door de desolate straten van een ghetto, of in de woestijn van New Mexico: alles ziet er echt uit. Van het kleinste zandkorreltje, tot het interieur van een vijandelijke basis… Alles ziet er echt en geloofwaardig uit. Hoe over the top de verhaallijn soms ook is.

En het verhaal kan ook bijna niet fantastischer. BJ en de zijnen vechten tegen een naziregime dat de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen. De Verenigde Staten zijn nu in Duitse handen en dat alles heeft gevolgen. Het levert stof voor een “wat als?” versie van de periode na WOII, met alweer een ongelofelijk oog voor detail.

wolfenstein 2,the new colossus,ps4

We zijn een aardige poos zoet met de vrij uitgebreide singleplayer, maar toch bekruipt ons de zin om opnieuw te beginnen. Wolfenstein 2 is namelijk doorspekt met extra’s. Star cards, goud,… Elk level bulkt van de collectibles die we pas vinden als we elk hoekje en gaatje zorgvuldig onderzoeken. Heerlijk gewoon!

We kunnen niet anders of Wolfenstein 2 aanraden. Een must-have, een aanrader, een nazishooter deluxe… Noem het wat je wil, maar haal het meteen in huis. Uw Playstation/Switch/PC/XBOX verdient het gewoon.

MindBender

27-10-17

Syberia (SWITCH)

Syberia, switchWij zijn altijd al grote fans van point ’n click adventures geweest. Puzzels en raadsels oplossen, praten met elk figuur dat ons pad kruist, alles oprapen wat er bruikbaar uitziet… Het heeft gewoon iets wat ons uitermate aantrekt. We waren dan ook erg enthousiast toen we te horen kregen dat die klassieker uit 2002, Syberia, opnieuw zijn opwachting maakt. Op de Switch dit keer.

In Syberia spelen we de rol van Kate Walker. Kate is een advocate die door haar firma naar een dorpje in de Franse Alpen wordt gestuurd om er de overname van de plaatselijke robot-fabriek te begeleiden. Wanneer ze er aankomt blijkt de eigenares van de fabriek overleden. Tot overmaat van ramp, bekende ze op haar sterfbed dat haar overleden gewaande broer toch nog in leven zou zijn, en dus de rechtmatige erfgenaam van de fabriek is. Kate moet dus op zoek naar de verloren broer, wil ze de overname laten doorgaan.

Ik geef toe, het klinkt als het plot van een hele slechte soap, maar hou in gedachten dat het hier om een robot-fabriek gaat! Die bovendien nog eens helemaal ingeburgerd is in het dorpje. Alles is er geautomatiseerd. Van deurbellen tot kerkklokken: alles heeft een robot-makeover. Het heeft het hele dorp (en bij uitbreiding, het hele spel) een soort steampunk-achtige look, die nog eens geloofwaardig is ook.

Syberia, switch

Besturing is simpel. We sturen Kate met de stick, laten haar lopen met een shoulderbutton en gebruiken de andere knoppen om acties uit te voeren. Lekker makkelijk. De Switch lijkt wel gemaakt voor adventure games. In geen tijd lopen we vlotjes doorheen het dorp te praten en dingen op te rapen. Net als vroeger!

Ook net als vroeger: al de rest. Syberia is namelijk geen remake voor de Switch. Het is een port. Wat wil zeggen dat er niks werd gedaan aan de graphics. Of aan het geluid. Wat we te zien en te horen krijgen was ongetwijfeld verbluffend vijftien jaar terug, maar tegenwoordig lijkt het wat roestig. Kate lijkt te zweven over de getekende achtergronden, en sommige geloopte geluidjes en muziekjes vallen net iets té hard op.

Syberia, switch

En hoewel de besturing lekker makkelijk is, toch had ze iets vlotter gemogen. Kate botst net iets te makkelijk met onzichtbare objecten, waardoor de grootse achtergronden plots beklemmend klein lijken. Soms draait de looprichting ook, waardoor Kate boven uit beeld loopt om in het volgende scherm bovenaan in beeld te komen. De besturing is hiervoor niet aangepast, en blijft registreren dat we naar boven duwen. Dus in het volgende scherm loopt Kate weer naar boven waardoor ze omdraait en weer naar het vorige scherm terugkeert… we moeten dus bij iedere schermwissel even stoppen met lopen. Het maakt het geheel net iets stroever…

Syberia, switch

Syberia blijft nog steeds een heel erg leuk adventure met een topverhaal, maar we vragen ons wel af of het niet iets had mogen opgepoetst worden voor zijn Switchdebuut. 

MindBender

10-10-17

Samurai Riot (STEAM)

srcovergp.jpg"Lang geleden dat we nog eens een beat-em-up speelden," zeiden we laatst nog tegen elkaar. "Zo eentje met samuraizwaarden en een hiphopperige soundtrack, die je ook met twee kan spelen." Onze woorden waren nog niet helemaal koud, of Samurai Riot verscheen op de redactie Steam-account!

In Samurai Riot spelen we als Tsurumaru of Sukane die de eer van hun clan verdedigen tegen rivaliserende clans. Tsurumaru is een traditionele samuraikrijger die met zijn zwaard de meeste vijanden moeiteloos klein krijgt. Sukane is dan weer een ninja, die vertrouwt op haar vuisten en bovendien nog eens hulp krijgt van haar vos, die haar overal volgt. De twee worden door de leider van hun clan uitgestuurd om het rebellenleger te vernietigen, maar niet alles is wat het lijkt...

08-Forest_Jurogumo.png

We slaan, schoppen en hakken ons een weg door een schier eindeloze bende vijanden, in een mooi getekend decor en op de tonen van een mengeling van traditioneel japans klinkende hiphopbeats. Vechten gaat vlot, de combo’s vliegen in het rond en worden alleen onderbroken om speciale moves uit te voeren. Het lijkt allemaal piekfijn in orde, maar net zoals in het verhaal is niets zoals het lijkt...

01-DawnTown.png

Want neem nou die soundtrack. Erg leuk en opzwepend, die samuraibeats. Maar per level is er maar één nummertje, dat vrij kort is en steeds herhaalt. Na een paar minuten spelen gaat het snel vervelen...

En die hordes vijanden! Het blijft leuk om ze kort en klein te slaan, maar als we goed opletten merken we welgeteld drie verschillende types op. Ze hebben misschien wel een ander kleurtje en soms een ander wapen vast, maar het blijven de drie zelfde ontwerpen. Alleen de eindbazen brengen variatie. Die eindbazen zijn stuk voor stuk schitterende staaltjes van creativiteit. Japanse demonen, spinvrouwen, kolossale spierbundels,...  Het lijkt wel alsof de ontwerpers alles uit de kast hebben gehaald voor de bazen, en niks meer over hadden voor het voetvolk...

07-Castle_KitsuneAir.png

Vrij nieuw in voor het genre zijn de keuzes die we moeten maken. Op bepaalde punten in het spel worden we voor verscheurende keuzes geplaatst. Zo kunnen we helemaal in het begin al kiezen of we loyaal blijven aan de leider van onze clan, of overlopen naar de rebellen en zo heel wat levens redden. De keuze bepaalt het verloop van het verhaal, maar ook hier weer geen verandering in vijanden. Kiezen we om over te lopen naar de rebellen en te vechten tegen onze voormalige makkers? Dan blijven de vijanden dezelfde als toen we tegen de rebellen vochten. Vreemd...

Samurai Riot is een leuke beat-em-up, die even kan boeien. Helaas heeft het spel wat last van herhaling...

MindBender

09-10-17

Steamworld Dig 2 (SWITCH)

swd2cover.jpgKennen jullie Steamworld Dig nog? De maffe platform-puzzelaar met robotcowboy Rusty in de hoofdrol? Het spel kreeg onlangs een vervolg, waarin we niet meer met Rusty spelen, maar met vriendinnetje Dorothy. Rusty is na de gebeurtenissen van deel 1 spoorloos verdwenen. Dorothy gaat op zoek in de mijnen onder de stad, en komt heel wat vreemde dingen te weten...

Aan de stijl werd niks veranderd. Steamworld Dig 2 is nog steeds een 2D platformer, we graven nog steeds gangen dat het een lieve lust is, we vinden nog steeds mineralen en schatten en alles ziet er nog steeds superleuk uit. Het lijkt wel alsof we een tekenfilm zitten te spelen.

swd21.png

In tegenstelling tot zijn voorganger ligt de focus bij deel 2 misschien iets meer op het platformgedeelte. Dorothy is een lenige robot, en springt zonder veel moeite van rots naar rots, of gewoon steil tegen rotswanden omhoog. De mijn verkennen wordt hierdoor vrij makkelijk. En dat is niet slecht, want de mijn is gigantisch groot. Er zijn massa's vijanden en een heleboel mineralen te vinden. Op de koop toe zit de mijn ook nog eens vol met geheime gangen en kamers die leiden naar artefacten of upgrade tandwielen.

Die tandwielen kunnen we in het mijnstadje gebruiken om onze uitrusting te verbeteren. Ieder deeltje van de uitrusting heeft een hele resem uitbreidingsmogelijkheden die we kunnen vrijkopen met geld en die mogelijkheden kunnen we nog eens extra pimpen met de tandwielen. Het levert talloze mogelijke combinaties op die bij elke speelstijl passen. Het geld dat we hiervoor gebruiken komt trouwens uit de verkoop van de ertsen die we opgraven uit de mijn. We betrappen onszelf er dus al gauw op dat we meer gaan graven dan verder doen met het eigenlijke spel...

swd23.jpg

Net als in deel 1 kunnen we hier ook gebruik maken van liftbuizen. Die zitten her en der verspreid in de mijn, en eens we ze hebben uitgegraven, kunnen we ze gebruiken om van de ene naar de andere te reizen. Het maakt het verkennen niet alleen makkelijker, de moeilijkheidsgraad gaat er ook een tandje door omlaag. Eens we bijna het loodje leggen, hoeven we maar in een buis te stappen en weer naar de oppervlakte te reizen om weer op onze positieven te komen. Lekker makkelijk!

sd22.jpg

Steamworld Dig 2 is een aanradertje. Niet alleen voor fans van het eerste deel, maar ook ideaal als instapper. Dus, even wat erts opgraven, en dan vlug richting winkel om Steamworld Dig 2 te kopen met de opbrengst!

MindBender

05-10-17

Let Them Come (XBOXONE)

let them come, xboxoneWe zitten vast in een hoekje. Voor ons doemt de horde buitenaardse wezens op uit het donker. Ze komen steeds dichter bij. We kunnen geen kant op. Het enige tussen de monsters en ons is ons trouwe machinegeweer. We gooien onze sigarenpeuk weg, zetten een leuk muziekje op en halen de trekker over. Laat ze maar komen…

Meer dan één paragraaf hebben we niet nodig om de basisplot van Let Them Come uit de doeken te doen. Aliens, schieten, aanpasbare wapens en bloed. Veel bloed. Meer hoef je niet te weten om van Let Them Come te genieten.

En genieten doen we. Het spel heeft een geestige retro-look, een knallende soundtrack en het gaat nooit vervelen. Zelfs niet na de –tigste golf van aanstormende vijanden. Wellicht is dat te danken aan de spelmechaniek. In tegenstelling tot de meeste shooters kunnen we in Let Them Come niet vrij heen en weer bewegen, of aanvallen ontwijken. Ons hoofdpersonage zit neer achter zijn machinegeweer en laat het geweld gewoon op hem afkomen. Wat kunnen we dan wel? Dat geweer van boven naar onder richten, granaten gooien en een meleeaanval uitvoeren. Geloof ons nou maar gewoon als we zeggen dat het werkt.

let them come, xboxone

Doet ook veel aan het niet saai worden: de vele extra opties die we aan ons arsenaal kunnen toevoegen. We krijgen geld toebedeeld na iedere golf vijanden, en dat geld kunnen we dan spenderen aan upgrades, meleewapens, verschillende granaten en speciale munitie. Alles heeft zijn voordelen, en het effect van het verschillend wapentuig uittesten blijft heerlijk bloederig en leuk.

let them come, xboxone

De massa aliens weerstaan blijkt ook geen sinecure, maar gelukkig is Let Them Come niet te streng. Als ons personage voor de zoveelste keer bloederig aan zijn einde komt, mogen we gewoon opnieuw beginnen van waar we gebleven waren. En het geld dat we verdienden tijdens onze mislukte poging, dat mogen we ook gewoon houden.

Massa’s vijanden om aan gort te schieten, maar ook heel veel verschillende types. Elk met hun eigen sterktes en zwakheden. Op het eind van ieder hoofdstuk mogen we ons ook nog eens meten met een schermvullende eindbaas, dus nee, vervelen gaat Let Them Come echt nooit!

let them come, xboxone

Wie eens een leuke variatie op het shmup genre wil proberen, liefhebbers van retrogames en ja, zelfs fans van oude scifi-films zullen hier gretig van smullen. En aangezien wij tot alle drie die categorieën behoren… Aanschaffen die handel!

MindBender

02-10-17

Slime-san (STEAM)

slime-san, pc, steamOf we soms geen interesse hadden in een spel over een druppel slijm, vroegen ze ons. Een druppel slijm, die werd opgegeten door een gigantische hongerige worm. En die nu zijn weg naar buiten zoekt, doorheen darmen en op de vormeloze, slijmerige hielen gezeten door een vloed allesverterend maagsap.
Stop, antwoordden we. We waren al verkocht bij het woordje slijm…

Slime-san heeft niet meer verhaal nodig dan wat ons werd gepitcht. Een hompje slijm, luisterend naar de naam Slime-san, werd op een van zijn wandelingen opgeslokt door een hongerige reuzenworm. Slime-san moet nu de uitgang zien te vinden voor het maagsap hem oplost.

Simpel. Eenvoudig. Less is more. Boenk erop.

slime-san, pc, steam

Hetzelfde geldt voor de vormgeving. Slime-san doet ons terugdenken aan het 8bit tijdperk. Met zijn 8bit sprites, zijn groen/paarse/blauwe kleurenpalet en de bliep-bloep-piepende soundtrack. Het ziet en hoort er allemaal gewoon zo leuk uit!

slime-san, pc, steam

En het spelen zelf? Alweer eenvoud. Slime-san moet een hoop obstakels overwinnen, voor hij naar een volgende scherm mag. Die obstakels gaan van afgronden, tot pinnen, poelen maagsap, bewegende platformen,… De typische platformer dooddoeners, zeg maar. Slime-san kan springen, vooruitschieten en bepaalde objecten kapotmaken en hij kan ook zijn dichtheid veranderen. Wanneer hij dat doet, veranderen er ook dingen in de achtergrond die kunnen helpen om verder te raken. Er zijn levels bij de vleet en de moeilijkheidsgraad stijgt exponentieel heel hard. Gelukkig is het spel vrij vergevingsgezind en mogen we iedere keer op hetzelfde scherm opnieuw beginnen.

slime-san, pc, steam

De besturing gaat ook vlotjes. Al moeten we hier een kleine kanttekening bij maken. Onze vertrouwde Thrustmaster Gamepad werd herkend, maar bleef heel dikwijls haperen.  Slime San sprong niet of later dan wij op het knopje drukten. Een vervelende bug, die het spel ei zo na onspeelbaar maakte. Opzoekwerk leerde ons dat we niet de enigen waren met een soortgelijk probleem. Wanneer we de makers hierover contacteerden, kregen we als antwoord dat ze nu eenmaal geen tijd hebben om elke controller vlot te laten werken en dat er met een Xbox-controller geen problemen zijn… De Xbox-controller van de redactie doet het inderdaad perfect, maar toch hadden we gehoopt onze Thrustmaster te kunnen gebruiken, of toch op zijn minst op een minder bot antwoordje van het debug team.
Ach ja…

Desalniettemin, toch een aanradertje voor platformerfans!

MindBender

Vive Le Roi! (STEAM)

vlrc.jpgWat als de Franse koning dan toch niet zo slecht was? Wat als het volk hem toch leuk vond, en niet juichend naar zijn executie keek?  Vive Le Roi schept een leuk alternatief universum, waarin het gewone volk probeert de koning te redden van het schavot…

In ieder level besturen we een jongen, die de koning moet bereiken.  De royal ligt aan de andere kant van het level te kermen onder een guillotine, bewaakt door een slapende beul. Als we de guillotine kunnen bereiken, zonder die wakker te maken, blijft het koninklijk hoofd netjes bevestigd aan de koninklijke nek, en mogen we een iets moeilijker level proberen.

 

De koning ongemerkt bereiken loopt echter niet van een leien dakje. Tussen hem en ons lopen namelijk gewapende soldaten rond, die onmiddellijk aan de alarmbel trekken wanneer ze ons zien. Die alarmbel wekt de beul en de koning wordt meteen een kopje kleiner gemaakt. Ongezien blijven is dus de boodschap. Gelukkig kunnen we ons op strategische plekken in het decor verstoppen.

vlr1.jpg

Wat ons meteen opviel is de leuke stijl van Vive Le Roi.  Alles speelt zich af in de schaduwen.  Geen gedetailleerde tekeningen dus, maar schaduwen en omtrekken. Wat ons pas menig uren later opvalt, is de verslavingsfactor.  Pas na uren spelen, ettelijke levels, en vele onthoofde koningen merken we op hoe lang  we eigenlijk al zitten te spelen!

vlr2.jpg

 

Een leuk puzzelaartje, voor liefhebbers van stealth of fijne artwork!

MindBender

06-09-17

Life is Strange: Before the Storm (XBOXONE)

Life is Strange: Before the Storm, PS4Wow.

Meer konden we niet zeggen na het spelen van de eerste episode van Life is Strange: Before the Storm. Zo onder de indruk waren we. We speelden de episode in één enkele ruk uit, zoals we dat meestal doen met spellen van dit soort. In een enkele beurt, met één iemand aan de controls, de rest van de redactie als toeschouwer en geweten bij de keuzes, de redactiekat spinnend op schoot en snacks bij de hand. Er kon niets misgaan.
En toch…  Toch ging er vanalles fout voor hoofdpersonage Chloë. En wij smulden er van.

In Before the Storm spelen we de rol van Chloë. We zagen haar eerder al opduiken in Life is Strange, maar deze aflevering speelt zich drie jaar eerder af. Chloë heeft het lastig op school, rebelleert tegen haar moeder en haar stiefvader. Ze mist haar vader en schrijft brieven aan haar vriendin Max die met de noorderzon vertrok, maar verstuurt die nooit. Ze lijkt vast te zitten in een neerwaartse spiraal tot Rachel, het populairste meisje op school, plots interesse in haar toont. De twee lijken bestemd voor elkaar en nemen samen een beslissing die de toon van de volgende twee episodes zet…

Life is Strange: Before the Storm, PS4

Wie veel actie verwacht, of speciale krachten zoals in het eerste deel, komt van een kale reis terug. Chloë is een doodnormale tiener, maar is vrij rad van tong. De enige “superkracht” die ze heeft is haar sarcasme en haar scherpe geest. Het spel probeert dat te gebruiken in de “backtalk” mechaniek. Telkens Chloë een dialoog aangaat met een ander personage, moeten we als speler goed opletten wat er gezegd wordt en er zo goed mogelijk proberen op inspelen. Er zijn uiteraard verschillende uitkomsten voor elk gesprek of iedere handeling, en elk van die uitkomsten heeft dan weer effect op andere plaatsen in het spel, soms zelfs tot in de volgende episodes. Onbezonnen spelen is dus uit den boze.

Life is Strange: Before the Storm, PS4

We waren al danig onder de indruk van het verhaal, maar we werden helemaal van onze sokken geblazen door de stijl en de muziek. Grafisch is alles danig in orde, we betrappen onszelf op het pauzeren van het spel om Chloë’s magnifieke dagboek te bewonderen. Muzikaal zit ook alles meer dan snor (baard?) met de shoe-gazende soundtrack van de Engelse band Daughter. Onze voet tikt onbewust mee. 

Life is Strange: Before the Storm, PS4

Wow, dus. We zitten nu al vol ongeduld te wachten op episodes 2 en 3 en de bonus episode die bij de speciale editie zit.

MindBender

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende