10-10-17

Samurai Riot (STEAM)

srcovergp.jpg"Lang geleden dat we nog eens een beat-em-up speelden," zeiden we laatst nog tegen elkaar. "Zo eentje met samuraizwaarden en een hiphopperige soundtrack, die je ook met twee kan spelen." Onze woorden waren nog niet helemaal koud, of Samurai Riot verscheen op de redactie Steam-account!

In Samurai Riot spelen we als Tsurumaru of Sukane die de eer van hun clan verdedigen tegen rivaliserende clans. Tsurumaru is een traditionele samuraikrijger die met zijn zwaard de meeste vijanden moeiteloos klein krijgt. Sukane is dan weer een ninja, die vertrouwt op haar vuisten en bovendien nog eens hulp krijgt van haar vos, die haar overal volgt. De twee worden door de leider van hun clan uitgestuurd om het rebellenleger te vernietigen, maar niet alles is wat het lijkt...

08-Forest_Jurogumo.png

We slaan, schoppen en hakken ons een weg door een schier eindeloze bende vijanden, in een mooi getekend decor en op de tonen van een mengeling van traditioneel japans klinkende hiphopbeats. Vechten gaat vlot, de combo’s vliegen in het rond en worden alleen onderbroken om speciale moves uit te voeren. Het lijkt allemaal piekfijn in orde, maar net zoals in het verhaal is niets zoals het lijkt...

01-DawnTown.png

Want neem nou die soundtrack. Erg leuk en opzwepend, die samuraibeats. Maar per level is er maar één nummertje, dat vrij kort is en steeds herhaalt. Na een paar minuten spelen gaat het snel vervelen...

En die hordes vijanden! Het blijft leuk om ze kort en klein te slaan, maar als we goed opletten merken we welgeteld drie verschillende types op. Ze hebben misschien wel een ander kleurtje en soms een ander wapen vast, maar het blijven de drie zelfde ontwerpen. Alleen de eindbazen brengen variatie. Die eindbazen zijn stuk voor stuk schitterende staaltjes van creativiteit. Japanse demonen, spinvrouwen, kolossale spierbundels,...  Het lijkt wel alsof de ontwerpers alles uit de kast hebben gehaald voor de bazen, en niks meer over hadden voor het voetvolk...

07-Castle_KitsuneAir.png

Vrij nieuw in voor het genre zijn de keuzes die we moeten maken. Op bepaalde punten in het spel worden we voor verscheurende keuzes geplaatst. Zo kunnen we helemaal in het begin al kiezen of we loyaal blijven aan de leider van onze clan, of overlopen naar de rebellen en zo heel wat levens redden. De keuze bepaalt het verloop van het verhaal, maar ook hier weer geen verandering in vijanden. Kiezen we om over te lopen naar de rebellen en te vechten tegen onze voormalige makkers? Dan blijven de vijanden dezelfde als toen we tegen de rebellen vochten. Vreemd...

Samurai Riot is een leuke beat-em-up, die even kan boeien. Helaas heeft het spel wat last van herhaling...

MindBender

09-10-17

Steamworld Dig 2 (SWITCH)

swd2cover.jpgKennen jullie Steamworld Dig nog? De maffe platform-puzzelaar met robotcowboy Rusty in de hoofdrol? Het spel kreeg onlangs een vervolg, waarin we niet meer met Rusty spelen, maar met vriendinnetje Dorothy. Rusty is na de gebeurtenissen van deel 1 spoorloos verdwenen. Dorothy gaat op zoek in de mijnen onder de stad, en komt heel wat vreemde dingen te weten...

Aan de stijl werd niks veranderd. Steamworld Dig 2 is nog steeds een 2D platformer, we graven nog steeds gangen dat het een lieve lust is, we vinden nog steeds mineralen en schatten en alles ziet er nog steeds superleuk uit. Het lijkt wel alsof we een tekenfilm zitten te spelen.

swd21.png

In tegenstelling tot zijn voorganger ligt de focus bij deel 2 misschien iets meer op het platformgedeelte. Dorothy is een lenige robot, en springt zonder veel moeite van rots naar rots, of gewoon steil tegen rotswanden omhoog. De mijn verkennen wordt hierdoor vrij makkelijk. En dat is niet slecht, want de mijn is gigantisch groot. Er zijn massa's vijanden en een heleboel mineralen te vinden. Op de koop toe zit de mijn ook nog eens vol met geheime gangen en kamers die leiden naar artefacten of upgrade tandwielen.

Die tandwielen kunnen we in het mijnstadje gebruiken om onze uitrusting te verbeteren. Ieder deeltje van de uitrusting heeft een hele resem uitbreidingsmogelijkheden die we kunnen vrijkopen met geld en die mogelijkheden kunnen we nog eens extra pimpen met de tandwielen. Het levert talloze mogelijke combinaties op die bij elke speelstijl passen. Het geld dat we hiervoor gebruiken komt trouwens uit de verkoop van de ertsen die we opgraven uit de mijn. We betrappen onszelf er dus al gauw op dat we meer gaan graven dan verder doen met het eigenlijke spel...

swd23.jpg

Net als in deel 1 kunnen we hier ook gebruik maken van liftbuizen. Die zitten her en der verspreid in de mijn, en eens we ze hebben uitgegraven, kunnen we ze gebruiken om van de ene naar de andere te reizen. Het maakt het verkennen niet alleen makkelijker, de moeilijkheidsgraad gaat er ook een tandje door omlaag. Eens we bijna het loodje leggen, hoeven we maar in een buis te stappen en weer naar de oppervlakte te reizen om weer op onze positieven te komen. Lekker makkelijk!

sd22.jpg

Steamworld Dig 2 is een aanradertje. Niet alleen voor fans van het eerste deel, maar ook ideaal als instapper. Dus, even wat erts opgraven, en dan vlug richting winkel om Steamworld Dig 2 te kopen met de opbrengst!

MindBender

05-10-17

Let Them Come (XBOXONE)

let them come, xboxoneWe zitten vast in een hoekje. Voor ons doemt de horde buitenaardse wezens op uit het donker. Ze komen steeds dichter bij. We kunnen geen kant op. Het enige tussen de monsters en ons is ons trouwe machinegeweer. We gooien onze sigarenpeuk weg, zetten een leuk muziekje op en halen de trekker over. Laat ze maar komen…

Meer dan één paragraaf hebben we niet nodig om de basisplot van Let Them Come uit de doeken te doen. Aliens, schieten, aanpasbare wapens en bloed. Veel bloed. Meer hoef je niet te weten om van Let Them Come te genieten.

En genieten doen we. Het spel heeft een geestige retro-look, een knallende soundtrack en het gaat nooit vervelen. Zelfs niet na de –tigste golf van aanstormende vijanden. Wellicht is dat te danken aan de spelmechaniek. In tegenstelling tot de meeste shooters kunnen we in Let Them Come niet vrij heen en weer bewegen, of aanvallen ontwijken. Ons hoofdpersonage zit neer achter zijn machinegeweer en laat het geweld gewoon op hem afkomen. Wat kunnen we dan wel? Dat geweer van boven naar onder richten, granaten gooien en een meleeaanval uitvoeren. Geloof ons nou maar gewoon als we zeggen dat het werkt.

let them come, xboxone

Doet ook veel aan het niet saai worden: de vele extra opties die we aan ons arsenaal kunnen toevoegen. We krijgen geld toebedeeld na iedere golf vijanden, en dat geld kunnen we dan spenderen aan upgrades, meleewapens, verschillende granaten en speciale munitie. Alles heeft zijn voordelen, en het effect van het verschillend wapentuig uittesten blijft heerlijk bloederig en leuk.

let them come, xboxone

De massa aliens weerstaan blijkt ook geen sinecure, maar gelukkig is Let Them Come niet te streng. Als ons personage voor de zoveelste keer bloederig aan zijn einde komt, mogen we gewoon opnieuw beginnen van waar we gebleven waren. En het geld dat we verdienden tijdens onze mislukte poging, dat mogen we ook gewoon houden.

Massa’s vijanden om aan gort te schieten, maar ook heel veel verschillende types. Elk met hun eigen sterktes en zwakheden. Op het eind van ieder hoofdstuk mogen we ons ook nog eens meten met een schermvullende eindbaas, dus nee, vervelen gaat Let Them Come echt nooit!

let them come, xboxone

Wie eens een leuke variatie op het shmup genre wil proberen, liefhebbers van retrogames en ja, zelfs fans van oude scifi-films zullen hier gretig van smullen. En aangezien wij tot alle drie die categorieën behoren… Aanschaffen die handel!

MindBender

02-10-17

Slime-san (STEAM)

slime-san, pc, steamOf we soms geen interesse hadden in een spel over een druppel slijm, vroegen ze ons. Een druppel slijm, die werd opgegeten door een gigantische hongerige worm. En die nu zijn weg naar buiten zoekt, doorheen darmen en op de vormeloze, slijmerige hielen gezeten door een vloed allesverterend maagsap.
Stop, antwoordden we. We waren al verkocht bij het woordje slijm…

Slime-san heeft niet meer verhaal nodig dan wat ons werd gepitcht. Een hompje slijm, luisterend naar de naam Slime-san, werd op een van zijn wandelingen opgeslokt door een hongerige reuzenworm. Slime-san moet nu de uitgang zien te vinden voor het maagsap hem oplost.

Simpel. Eenvoudig. Less is more. Boenk erop.

slime-san, pc, steam

Hetzelfde geldt voor de vormgeving. Slime-san doet ons terugdenken aan het 8bit tijdperk. Met zijn 8bit sprites, zijn groen/paarse/blauwe kleurenpalet en de bliep-bloep-piepende soundtrack. Het ziet en hoort er allemaal gewoon zo leuk uit!

slime-san, pc, steam

En het spelen zelf? Alweer eenvoud. Slime-san moet een hoop obstakels overwinnen, voor hij naar een volgende scherm mag. Die obstakels gaan van afgronden, tot pinnen, poelen maagsap, bewegende platformen,… De typische platformer dooddoeners, zeg maar. Slime-san kan springen, vooruitschieten en bepaalde objecten kapotmaken en hij kan ook zijn dichtheid veranderen. Wanneer hij dat doet, veranderen er ook dingen in de achtergrond die kunnen helpen om verder te raken. Er zijn levels bij de vleet en de moeilijkheidsgraad stijgt exponentieel heel hard. Gelukkig is het spel vrij vergevingsgezind en mogen we iedere keer op hetzelfde scherm opnieuw beginnen.

slime-san, pc, steam

De besturing gaat ook vlotjes. Al moeten we hier een kleine kanttekening bij maken. Onze vertrouwde Thrustmaster Gamepad werd herkend, maar bleef heel dikwijls haperen.  Slime San sprong niet of later dan wij op het knopje drukten. Een vervelende bug, die het spel ei zo na onspeelbaar maakte. Opzoekwerk leerde ons dat we niet de enigen waren met een soortgelijk probleem. Wanneer we de makers hierover contacteerden, kregen we als antwoord dat ze nu eenmaal geen tijd hebben om elke controller vlot te laten werken en dat er met een Xbox-controller geen problemen zijn… De Xbox-controller van de redactie doet het inderdaad perfect, maar toch hadden we gehoopt onze Thrustmaster te kunnen gebruiken, of toch op zijn minst op een minder bot antwoordje van het debug team.
Ach ja…

Desalniettemin, toch een aanradertje voor platformerfans!

MindBender

Vive Le Roi! (STEAM)

vlrc.jpgWat als de Franse koning dan toch niet zo slecht was? Wat als het volk hem toch leuk vond, en niet juichend naar zijn executie keek?  Vive Le Roi schept een leuk alternatief universum, waarin het gewone volk probeert de koning te redden van het schavot…

In ieder level besturen we een jongen, die de koning moet bereiken.  De royal ligt aan de andere kant van het level te kermen onder een guillotine, bewaakt door een slapende beul. Als we de guillotine kunnen bereiken, zonder die wakker te maken, blijft het koninklijk hoofd netjes bevestigd aan de koninklijke nek, en mogen we een iets moeilijker level proberen.

 

De koning ongemerkt bereiken loopt echter niet van een leien dakje. Tussen hem en ons lopen namelijk gewapende soldaten rond, die onmiddellijk aan de alarmbel trekken wanneer ze ons zien. Die alarmbel wekt de beul en de koning wordt meteen een kopje kleiner gemaakt. Ongezien blijven is dus de boodschap. Gelukkig kunnen we ons op strategische plekken in het decor verstoppen.

vlr1.jpg

Wat ons meteen opviel is de leuke stijl van Vive Le Roi.  Alles speelt zich af in de schaduwen.  Geen gedetailleerde tekeningen dus, maar schaduwen en omtrekken. Wat ons pas menig uren later opvalt, is de verslavingsfactor.  Pas na uren spelen, ettelijke levels, en vele onthoofde koningen merken we op hoe lang  we eigenlijk al zitten te spelen!

vlr2.jpg

 

Een leuk puzzelaartje, voor liefhebbers van stealth of fijne artwork!

MindBender

06-09-17

Life is Strange: Before the Storm (XBOXONE)

Life is Strange: Before the Storm, PS4Wow.

Meer konden we niet zeggen na het spelen van de eerste episode van Life is Strange: Before the Storm. Zo onder de indruk waren we. We speelden de episode in één enkele ruk uit, zoals we dat meestal doen met spellen van dit soort. In een enkele beurt, met één iemand aan de controls, de rest van de redactie als toeschouwer en geweten bij de keuzes, de redactiekat spinnend op schoot en snacks bij de hand. Er kon niets misgaan.
En toch…  Toch ging er vanalles fout voor hoofdpersonage Chloë. En wij smulden er van.

In Before the Storm spelen we de rol van Chloë. We zagen haar eerder al opduiken in Life is Strange, maar deze aflevering speelt zich drie jaar eerder af. Chloë heeft het lastig op school, rebelleert tegen haar moeder en haar stiefvader. Ze mist haar vader en schrijft brieven aan haar vriendin Max die met de noorderzon vertrok, maar verstuurt die nooit. Ze lijkt vast te zitten in een neerwaartse spiraal tot Rachel, het populairste meisje op school, plots interesse in haar toont. De twee lijken bestemd voor elkaar en nemen samen een beslissing die de toon van de volgende twee episodes zet…

Life is Strange: Before the Storm, PS4

Wie veel actie verwacht, of speciale krachten zoals in het eerste deel, komt van een kale reis terug. Chloë is een doodnormale tiener, maar is vrij rad van tong. De enige “superkracht” die ze heeft is haar sarcasme en haar scherpe geest. Het spel probeert dat te gebruiken in de “backtalk” mechaniek. Telkens Chloë een dialoog aangaat met een ander personage, moeten we als speler goed opletten wat er gezegd wordt en er zo goed mogelijk proberen op inspelen. Er zijn uiteraard verschillende uitkomsten voor elk gesprek of iedere handeling, en elk van die uitkomsten heeft dan weer effect op andere plaatsen in het spel, soms zelfs tot in de volgende episodes. Onbezonnen spelen is dus uit den boze.

Life is Strange: Before the Storm, PS4

We waren al danig onder de indruk van het verhaal, maar we werden helemaal van onze sokken geblazen door de stijl en de muziek. Grafisch is alles danig in orde, we betrappen onszelf op het pauzeren van het spel om Chloë’s magnifieke dagboek te bewonderen. Muzikaal zit ook alles meer dan snor (baard?) met de shoe-gazende soundtrack van de Engelse band Daughter. Onze voet tikt onbewust mee. 

Life is Strange: Before the Storm, PS4

Wow, dus. We zitten nu al vol ongeduld te wachten op episodes 2 en 3 en de bonus episode die bij de speciale editie zit.

MindBender

01-09-17

Distrust (PC)

distrust, pcHet is bijtend koud. Te koud om buiten te blijven rondlopen, maar ik moet. Ik moet ieder gebouw controleren, moet brandstof vinden. En iets voor de kachel ook. Hout, of kolen. Dan kan ik terug naar de woonbunker, het warm maken en alle lichten aansteken. Misschien zelfs wat te eten zoeken. En rusten. Ik moet heel nodig rusten. Maar niet slapen. Nooit slapen, want dan komen ze…

Nee, alles is oké op de Game-Patrol redactie. Reddingswerkers zijn niet vereist. We zijn gewoon heel hard verwikkeld in Distrust. Een spel waarin je een groep Poolreizigers bestuurt, die een poolbasis onderzoeken. En er zijn rare dinge gebeurd op die basis… De bemanning is verdwenen en er hangen vreemde wezens rond. Wezens die aangetrokken worden door de deltapatronen die een slapend menselijk brein uitzendt…

Als je bij wat we net beschreven, meteen denkt aan een horrorfilm uit de jaren tachtig, dan ben je niet alleen. Distrust heeft heel wat elementen gemeen met die iconische jaren tachtig horrorfilm die we hier niet bij naam zullen noemen. Je weet wel, die film die rijmt op “The Bling”. Er zijn gestrande poolreizigers. Er zijn de obligatoire aliens die hen stalken en alles is overgoten met een synth-soundtrack.

Het doel van Distrust is je groep van twee (of drie naargelang je het derde slot hebt vrijgespeeld of niet) door zes zones te loodsen. Elk van die zones heeft een moeilijkheidsgraad die hoger ligt dan de vorige. Hoe verder we raken, hoe kleiner de kans om voorraden (voedsel, medicijnen of brandstof) te vinden en hoe meer wezens we tegenkomen. Die wezens komen ook in verschillende varianten. Er zijn de ‘normale’ wezens, die proberen om levensenergie uit onze personages te zuigen, maar die zijn het minst van onze zorgen. Er zijn ook andere types die aangetrokken worden door warmte- of energiebronnen en onze generatoren en kachels uitschakelen en ons zo een koude, bibberige dood laten sterven.

distrust, pc

Die wezens zijn dan nog niet eens de enige tegenstanders waar we te maken mee krijgen. Aangezien ze worden aangetrokken door slaap, is ons doel zo weinig mogelijk te dutten. Het lijkt gemakkelijk, maar lange slapeloosheid zorgt ervoor dat onze poolreizigers langzaamaan gek worden. Er zijn verschillende soorten gektes, gaande van licht enerverend (personages worden plots Shakespeare-experten en citeren constant zijn werk) tot irritant (vertekend perspectief, gereedschap kapotslaan uit woede) tot regelrecht gevaarlijk (al het eten verorberen, denken dat de andere personages aliens in vermomming zijn,…). Dus meer dan eens worden we geconfronteerd met gevaarlijk gedrag van onze eigen ploegmaats.

distrust, pc

En die puzzels. Elke zone is afgesloten met een deur. Om die deur open te krijgen moet er een puzzel opgelost worden. Dat kan gaan om het simpelweg vinden van de juiste sleutel tot het overhalen van een paar schakelaars in de juiste volgorde… Een extra moeilijkheid bij het ontsnappen van een zone dus. En zeiden we al dat ze willekeurig zijn? Als we na een keer proberen sterven in de kou, moeten we er niet op rekenen dat we bij een volgende beurt gewoon kunnen herhalen wat we deden. Nee, de puzzels en de spelomgeving ziet er bij iedere speelbeurt anders uit.

distrust, pc

Grote herspeelwaarde dus, ook door de overvloed aan speelbare figuren. Er zijn er vijftien in totaal, elk met zijn eigen unieke vaardigheden en kenmerken. Sommige zijn beter bestand tegen de koude, terwijl andere beter tegen het slaaptekort kunnen en andere weer beter kunen koken. Elk figuur vraagt om een anderespeelstijl, en telkens we een nieuw vrijspelen, krijgen we weer zin om nog eens te herspelen met een nieuwe groep.

Een aanradertje. En eens je begint te spelen, raden we ook aan om de lichten uit te laten. Doe nou maar gewoon, het helpt de sfeer. Vertrouw ons.

MindBender

21-08-17

Sine Mora Ex (XBOXONE)

sine Mora Ex, xboxoneWij van de redactie zijn niet vies van een bullet hell shootertje op zijn tijd. Rondvliegend alles aan gort knallen en ondertussen ook nog eens behendig triljarden kogels ontwijken….  We zijn er bar slecht in. Maar dat neemt niet weg dat we het uitermate amusant vinden. We blijven volhouden, want oefening baart kunst toch?
Zo ook met Sine Mora Ex. We knallen en ontwijken dat het een lieve lust is en de glimlach op ons gezicht wordt alsmaar groter. 

Sine Mora Ex verscheen eerder al zonder de Ex in de titel. Deze heruitgave ziet er niet alleen beter uit, maar voegt ook wat extra toe aan het verhaal…  waar we eigenlijk toch niet veel van begrijpen. Tussen elk van de 7 levels krijgen we een flard verhaal te horen, verteld door een van de hoofdpersonages. Het ligt misschien wel aan ons, maar we kunnen er kop nog staart aan krijgen. Wat we hebben onthouden (/gesnopen):
Op de planeet Seol heerst er oorlog tussen het Layil Empire en het Atarach Koninkrijk van het Enkie ras. Het conflict escaleert zodanig dat het Empire beslist om atoombommen te droppen op de Enkies. Eén piloot, Argus Pytel, weigert en wordt ter plekke geëxecuteerd door zijn crewleden. Wij spelen afwisselend als verzetsstrijders van de Enkies en als Ronotra Koss, de vader van de vermoorde piloot. Allen willen zich wreken op het Empire.

De plot lijkt simpel, maar intriges en verschillende tijdlijnen die door elkaar heen lopen maken de boel alleen maar ingewikkelder en onoverzichtelijk.  We besluiten al gauw om ons pogingen er iets van te begrijpen te staken. We concentreren ons liever op schieten en ons vergapen aan de decors.

sine Mora Ex, xboxone

Want wat een mooi spel is dit zeg! De achtergronden lijken wel geschilderd, de vijanden zijn ongelofelijk mooi ontworpen en de verschillende speelbare vliegtuigjes overtreffen elkaar in coolness factor. Koppel daar nog een opzwepende soundtrack aan vast en wij zijn zoet voor een paar uur. De verschillende moeilijkheidsgraden smeken om herspeeld te worden, en wie daarmee klaar is, kan nog aan de slag samen met een vriend of in de arcade mode.

sine Mora Ex, xboxone

Niet alleen de visuals maken van Sine Mora Ex een uitblinkertje. De spelmechaniek blaast ook een frisse wind door het genre. Want voor een keertje zijn we niet gebonden aan een metertje dat onze schade toont en ons laat ontploffen wanneer het op nul staat. In Sine Mora draait alles om tijd. Op elk onderdeel van een level staat een tijdslimiet. Telkens we geraakt worden telt die sneller af en eenmaal de teller op nul staat: boem. Gelukkig kunnen we met behulp van powerups en speciale wapens de tijd terug laten draaien.

sine Mora Ex, xboxone

Echt een briljante shoot-em-up dit. Alleen jammer dat het verhaal een wikipedia pagina op zich nodig heeft om begrepen te kunnen worden… 

MindBender

30-05-17

Utawarerumono: Mask of Deception (PSVita)

utawarerumonoSoms zijn er zo van die games waar wij absoluut niet in geraken. Het verhaal boeit ons niet, de gameplay valt tegen, de besturing is te stroef… Het klikt soms gewoonweg niet. Tussen JRPG’s en ons bijvoorbeeld: gewoonweg geen klik. Iets aan de Japanse rollenspellen stoot ons af. En toch blijven we proberen, keer na keer, omdat de buitenwereld ons laat geloven dat we iets aan het missen zijn. Dus besloten we om Utawarerumono: Mask of Deception te downloaden. Om zo JRPG’s nog een allerlaatste kans te geven…

Het hoofdpersonage wordt wakker in een vreemde wereld met een ernstige vorm van geheugenverlies. Hij herkent de wereld niet, en weet op de koop toe zelfs zijn eigen naam niet meer. De wereld wordt bevolkt door mens/dier kruisingen en hij wordt gered door een meisje met kattenoren en een staart. Ze neemt hem onder haar hoede, en samen gaan ze op pad.

utawarerumono

Boeiend verhaal, met een vleugje mysterie en een hoop suspense. Genoeg om ons te overtuigen zouden we zo denken. Maar het lukt niet. De vreemde humor en de Japanse voiceovers leiden ons teveel af. Het helpt ook al niet echt dat we het eerste kwartiertje alleen maar dialogen te lezen krijgen. We wachten tevergeefs op wat actie.

Als die actie na een kwartiertje eindelijk komt, klaart de hemel een klein beetje op. We mogen een roedel wolfachtige beestjes te lijf gaan. Dat gebeurt in ware RPG-stijl: iedereen beweegt om de beurt, en voert een actie uit. Het gaat vlot, en we hakken de wezens al snel in de pan. Daarna volgt jammer genoeg weer een hoop plot, en zijn we weer verdoemd tot de x-knop om dialoog weg te klikken.

utawarerumono

De sterkte van Utawarerumono blijkt meteen ook zijn zwakte te zijn. Het verhaal is heel erg uitgebreid, goed geschreven en heel erg boeiend, maar helaas gaat de actie gebukt onder het narratieve gewicht. We lijken wel urenlang bezig met plot lezen voor we nog eens een gevecht kunnen aangaan. Na het gevecht worden we weer onderworpen aan een flinke brok plot, en dan mogen we een keuze maken. Daarna volgt weer een half boek plot…

utawarerumono

Hoewel we onder de indruk zijn van de mooie design, de prachtige filmpjes en het verhaal, is Utawarerumono toch maar niks voor ons.  Fans zitten hier ongetwijfeld kwijlend op te wachten, maar wij hadden dit verhaal beter kunnen smaken in boek-, strip- of tekenfilmvorm.

MindBender

28-05-17

Crossout (PSN)

crossout, PSNOf we een spel wilden testen dat volledig draaiden rond auto’s en geweld? De woorden “Mad Max”, “alles is mogelijk” en “post-apocalyptisch” vielen herhaaldelijk. En wij, liefhebbers van het post-apocalyptische Mad Max alles is mogelijke genre waren meteen verkocht.

In Crossout draait alles inderdaad om auto’s en geweld. We spelen een chauffeur in een post-apocalyptische omgeving, die ons sterk deed denken aan de Mad Max franchise. We moeten een auto bouwen en die bewapenen, om daarmee in de arena ten strijde te trekken tegen andere chauffeurs. Het spel belooft ons dat alles mogelijk is, en om dat te bewijzen, laat het ons toe om een kijkje te nemen naar creaties van andere spelers. Tanks, auto’s met raketmotoren, bolides die zo vol staan met pinnen dat het wel stekelvarkens lijken… Alles lijkt inderdaad mogelijk. Vol goede moed gaan we aan de slag.

crossout, PSN

Of tenminste; dat proberen we. De eerste auto die we gratis en voor niks krijgen aan de start van het spel lijkt nergens op. We ontmantelen hem netjes deel per deel, en beginnen aan de heropbouw. Helaas hebben we alleen de originele delen van onze startkar ter beschikking. Meer dan een paar wapens van plaats wisselen lukt ons voorlopig niet. Extra onderdelen moeten we vrijspelen, of kopen met in-game currency die we kunnen verdienen door onderdelen te verkopen, of door microtransacties…

We roeien dan maar met de riemen die we hebben en rollen de arena binnen met onze aftandse bestelwagen met mitrailleurs op zijn dak. De eerste missie belooft ons een shotgun als we haar tot een goed einde brengen. Opzet van de missie: versla zo snel mogelijk de 4 tegenspelers samen met je drie medespelers. De teller telt af naar nul en het startsein wordt gegeven. We duwen de stick naar voor… en draaien naar links, alwaar we vol gas de speler naast ons rammen.

En dat brengt ons al meteen bij een eerste struikelblok: de besturing.

crossout, PSN

Wagens in Crossout worden uitsluiten met de linkerstick bestuurd. Links en rechts is draaien, vooruit duwen is gas  geven, achteruit is remmen en achteruit rijden. Helaas zijn de sticks zo gevoelig, dat rechtdoor in een rechte lijn rijden quasi onmogelijk wordt. Onze auto slingert van links naar rechts, is bijwijlen compleet stuurloos, en knalt overal tegenop.

We houden toch vol en slepen met moeite de overwinning binnen. Maar geen shotgun. Alleen wat reserveonderdelen. Blijkt dat de te verdienen beloning slechts af en toe effectief uitgedeeld wordt. Balen!

crossout, PSN

We proberen dan maar de volgende missies, waar andere dingen te verdienen vallen, maar ook daar hetzelfde liedje. Op de koop toe blijft de opzet van de missie ook steeds dezelfde. Ofwel de vijand verslaan, ofwel zijn kamp veroveren. Als we missie 5 proberen, of een andere speelmodus, krijgen we de melding dat we nog niet genoeg geleveld zijn daarvoor. En hoe levelen we? Juist ja, door die eerste vier missies steeds opnieuw te herspelen. Als we uit verveling dan maar proberen om een nieuwe bolide ineen te sleutelen, blijkt dat we nog steeds niet genoeg reserveonderdelen hebben verdiend. En hoe verdienen we meer? Juist ja… Herspelen.

Crossout leek dolle pret op papier, maar in de praktijk wordt het al snel een vervelend, slecht bestuurbaar repetitief geeuwfestijn.

Jammer.

MindBender

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende