13-04-18

Neurovoider (PSVITA)

neurovoider,psvitaWe zijn een brein. Een van de laatste menselijke breinen die nog intact gebleven zijn na de totale vernietiging van de mensheid door robots. We drijven nu rond in een bokaal, bewaard door de robots om god-weet-welke vreselijke experimenten op uit te voeren. Een barstje in het glas blijkt echter onze redding. Onze gevangenis breekt, en we kunnen onze grijze massa aan boord hijsen van een gevechtsrobot en de controle overnemen. It’s on!

De plot van Neurovoider klinkt als die van een scifi-film die we met plezier zouden bekijken. Gecombineerd met de retrolook en de retro-synth soundtrack van het spel, voelt het alsof we weer diep in de jaren tachtig gedoken zijn. Meer dan eens moeten we ons ervan gewissen dat dat niet zo is. Gelukkig helpt daarbij de aanblik van de PSVita in onze klauwen.

neurovoider,psvita

Neurovoider is een twinstick shooter met RPG-elementen. We besturen onze robot met een stick en bepalen de richting van onze dodelijke lasers met de andere. We kunnen kiezen tussen drie verschillende types robot. Eentje is zeer defensief, met zware bepantsering en schilden. Een andere is dan weer heel offensief, met de nadruk op bewapening, en de derde lijkt een combinatie van de twee met minder sterke wapens en een heel behendig ontwijk-maneuver. Met onderdelen en wapens die verslagen vijanden laten vallen, kunnen we onze bot verder uitbouwen en aanpassen naar believen.

neurovoider,psvita

Aanpassen blijkt een vrij essentieel onderdeel, want naarmate we vorderen in het twintigtal levels dat Neurovoider rijk is, wordt duidelijk dat dezelfde recht-op-ons-doel-af aanpak niet blijft werken. Vijanden worden sterker, en af en toe moeten we zelfs een bossbattle aangaan. Opletten en een patroon ontdekken is daar de boodschap.

Levels worden willekeurig gegenereerd, dus herspeelbaarheid troef. Aleen jammer dat de PSVita net dat onderdeel mist wat vorige incarnaties van Neurovoider zo leuk maakte: 4-speler coop.

neurovoider,psvita

En fijne shooter die we kunnen blijven spelen. Alleen jammer dat we dat in ons eentje moeten doen…

MindBender

09-04-18

Slayaway Camp: Butcher's Cut (SWITCH)

slayaway camp, switchEen hoopje tieners slaat zijn zomerkamp op naast een meer. Nietsvermoedend beginnen ze aan wat een rustig, relaxerend kamp moet worden. Vanuit de bosjes loert Skullface, een doorgedraaide seriemoordenaar. Hij zal niet rusten voor elke tiener op de meest bloederige wijze is afgemaakt! 
Het zou de plot kunnen zijn voor een leuke slasherfilm, maar hier is het de plot voor een puzzelspel. Geen actie-, shooter-, survival horror- of adventuregame, maar een simpel schuifpuzzelspel.

In Slayaway Camp spelen wij de rol van seriemoordenaar. We worden gedropt in een kleine omgeving met obstakels, die ook bevolkt wordt door kanonnenvlees. Ons doel? De moordenaar verschuiven zonder vallen te raken, om uiteindelijk een slachtoffer te raken dat dan op een bloederige manier wordt uitgeschakeld.

Onze killer kan alleen bewegen in rechte lijnen, verticaal of horizontaal. Hij stopt ook alleen maar wanneer hij tegen een obstakel aanbotst, dus vergt het soms heel wat logisch denkwerk voor we ons uiteindelijk doel kunnen bereiken. Gelukkig is er een handige terugspoelknop. Met een druk op die knop, keren we een stap terug, en hoeven we het level niet helemaal opnieuw te beginnen door een ondoordachte zet.

slayaway camp, switch

En ondoordachte zetten, die gebeuren vaker dan ons lief is. Onze killer is namelijk niet onoverwinnelijk. Vallen waar we de tieners kunnen indrijven, zijn even dodelijk voor ons. Sommige levels worden ook door politieagenten bevolkt en die schieten voor ze vragen stellen en in sommige levels moeten we moorden binnen een bepaalde tijdsspanne, anders worden we door het SWAT gearresteerd.

slayaway camp, switch

Slayaway Camp heeft een gigantische schat aan content. Heel veel levels, opgedeeld per ‘film’. Heel veel verschillende killers en speciale killmoves. Allemaal vrij te kopen met muntjes die we verdienen tijdens het spelen. Het verhoogt alleen maar de herspeelbaarheid én zet aan om elk level zo goed mogelijk tot een einde te brengen.

slayaway camp, switch

Nooit gedacht dat we nog zoveel plezier zouden beleven met een ‘simpel’ schuifpuzzeltje! De sfeer, de setting, de gigantische lading inhoud en de ingenieus opgebouwde levels zitten er waarschijnlijk ook wel voor iets tussen, maar toch. Erg leuk dit!

MindBender

06-04-18

Alteric (SWITCH/PSVITA)

alteric, switch, psvita“Vroeger waren games beter want ze waren moeilijker.” Wel, laat grootje haar vals gebit dan maar eens stukbijten op Alteric.

In deze platformer ben je een wit vierkant dat een reeks van obstakels overwint, op weg naar een grote driehoek. Gelukt? Geweldig! Doe dit nog eens maar dan met almaar meer obstakels erbij. Bodemloze putten, cirkelzagen, scherpe punten, laserstralen…Noem maar op. Het spel houdt je eerst bij de hand vast maar vervalt na een paar levels in een bloederige slachtpartij. Als je er dan in slaagt om het volgende gebied te halen, ben je een pro of heb je ongelooflijk veel geluk.

Het spel maakt gebruik van heldere, minimalistische graphics en combineert dit met hardcore gameplay waarin je een beroep moet doen op precisie en logica om de zwaartekracht, de obstakels en de vele puzzels te overwinnen. En vergeet die pauzeknop maar. De actie loopt gewoon door. Sta je op een helling? Dan glij je er langzaam af. Komt er een projectiel je richting uit? Rennen maar! Het spel houdt je continu in beweging. Of je nu achterna gezeten wordt door een meute nijdige vierkantjes of als de vloer onder je wegzakt terwijl je een reeks platformen probeert te overbruggen.

alteric, switch, psvita 

Een van de belangrijkste mechanismen in het spel is je vermogen om tussen twee werelden te warpen. Houdt een muur je tegen? In de andere wereld staat er wellicht geen. Kan je een bodemloze put niet overbruggen? Zelfs niet met een dubbele sprong? Warp terug en ontdek een zwevende balk waar je even op kan rusten. De moeilijkheidsgraad stijgt al gauw als je steeds moet wisselen tussen twee omgevingen terwijl je halsbrekende sprongen uitvoert.

Ergens tussendoor zou je haast vergeten dat er een verhaal is. Je bent de ziel van een overledene. Een stukje lichtenergie gevangen in de buitenaardse ruimte tussen twee werelden. Maar vergeet dat verhaal. Dit spel speel je niet voor de plot.

Je speelt dit spel ook niet voor de lol. Of ja, eigenlijk wel… Als je tenminste niet ontmoedigd geraakt door een level dat je een paar tientallen keren probeert voordat je dan eindelijk het doel bereikt of het gewoon opgeeft. Hier en daar zijn er save points zodat je de hele weg niet steeds opnieuw hoeft af te leggen. Maar ze zijn schaars en ontbreken helemaal in sommige levels.

De eindbazen zijn een welkome afwisseling. Noem ze gerust ingenieus, frustrerend of moordlustig. Ze zijn in de eerste plaats een aangename verrassing en geven je na hun verlies een heleboel voldoening. En uiteraard iets om over op te scheppen!

alteric, switch, psvita

De besturing vergt precisie, net zoals het spel dat van jou vraagt. Dat maakt alles eerlijk. Ware het niet dat de knop om van de ene wereld naar de andere te gaan, op een lastige plek zit. Je beweegt met de control stick, of desgewenst met de knoppen eronder. Springt met A. Maar waarom oh waarom, staat die button om van wereld te wisselen op Y? Niets zo frustrerend en kramp inducerend dan vier knoppen tegelijkertijd te proberen indrukken. Hopelijk volgt er een update waarin de schouderknoppen ook worden benut en dan is er helemaal niets aan het handje. Toch geen kramp, alleszins.

Je moet het zeker niet laten, maar vraag je eerst af of je er klaar voor bent. Alteric is niet voor doetjes en je zal dat wit vierkantje vaak uit elkaar zien spatten. Maar een beetje uitdaging schrikt je toch niet af, toch?

Marco

29-03-18

Tesla vs. Lovecraft (XBOXONE)

tesla vs lovecraft,xboxoneNikola Tesla's demonstratie over zijn nieuw ontdekte technologie wordt plots onderbroken door een raaskallende gek. Tesla is nieuwsgierig en probeert te achterhalen wie de man is. Het blijkt niemand anders dan gevierd horrorauteur H.P. Lovecraft. Later op de avond wordt Tesla's lab afgebrand door twee visachtige creaturen, die rechtstreeks lijken weggelopen uit het werk van Lovecraft. Tesla besluit de zaak te onderzoeken. Hij gespt zijn teleportatiemachine om, stapt in zijn mech en zet de achtervolging in.

En zo begint de plot van vreemd, hilarisch twin-stick shootertje. We spelen als Tesla en banen ons al schietend een weg door niet-aflatende hordes van Lovecraft-creaturen. Tesla begint elk level aan het stuur van zijn mech, maar na een kort tijdje limietloos knallen, ontploft het ding en moet de wetenschapper te voet verder. Wat minstens even plezant is.

Want het strijdtoneel ligt bezaaid met leuke wapens en tech upgrades. Machinegeweren, dubbel-loops, revolvers, pistolen, bliksemgeweren... Er zijn -tig wapens te verzamelen en up te graden. En ook Tesla's tweede vaardigheid is niet te missen. Meestal van defensieve aard, maar er zijn ook offensieve pareltjes te vinden en uit te proberen.

tesla vs lovecraft,xboxone

Hou je nog steeds meer van de mech? Geen probleem, want wanneer het ding ontploft, worden zijn onderdelen ook verstrooid. Eens we alle onderdelen hebben verzameld, kunnen we weer (korte tijd) aan de slag met de tweepotige vecht-bot.

Door vijanden te verslaan, verdient Tesla XP. Iedere keer hij een level stijgt, kunnen spelers kiezen uit twee extra vaardigheden, die Tesla's arsenaal nog verder aanvullen.

tesla vs lovecraft,xboxone

We begonnen dit te spelen op de release, maar zijn er nog steeds aan verknocht! Deep Ones aan gort schieten geeft een vreemde voldoening en het verhaal is net vreemd genoeg om heerlijk te zijn. Een waar pareltje dit!

MindBender

23-03-18

The 25th Ward - The Silver Case (PS4)

25th wardBekend Japans spelmaker Suda51 staat niet bekend om zijn toegankelijke games. Nog minder om zijn coherente verhaallijnen, met makkelijk begrijpbare plots. Integendeel. De naam Suda51 staat garant voor Lynchiaanse toestanden, super gestyleerde gameplay en miljarden knipogen naar allerlei popcultuur. 

In The 25th Ward - The Silver Case is dat ook het geval. We volgen de lotgevallen van 3 verschillende personages. Een detective, een journalist met geheugenverlies en twee geheim agenten. Verder gaan in het uitleggen van de plot heeft eigenlijk geen zin, want we waren zelf al redelijk vlug het noorden kwijt. De verhaallijnen zitten zo hard in elkaar verweven en er zijn zo ontzettend veel personages uit elkaar te houden... Het helpt al helemaal niet dat personages uit het vorige deel ook af en toe hun opwachting maken zonder introductie. Wij krabten ons regelmatig op de kruin...

Zelfs de gameplay ruikt al van ver naar Suda51. Terwijl het spel voor het grootste deel een visual novel is, met tekst-adventure invloeden, komen er af en toe toch nog andere totaal verschillende spelgenres tevoorschijn. RPG-levels, bijvoorbeeld. Ons hoofd tolt al een beetje.

Grafisch zit alles supersnor. Het spel is zoals we al zeiden, hyper-gestyleerd. Met perfecte graphics, mooie retro lijn- en pixelanimaties... echt ons ding.

25th ward

De besturing daarentegen, laat soms iets te wensen over. Alle acties die we kunnen ondernemen staan op een diamantje dat we kunnen kantelen met de stick. We moeten dikwijls alle acties proberen voor we verder kunnen, en meer dan eens moeten we eenzelfde actie meerdere keren uitvoeren om verschillende effecten te bekomen.

Het helpt ook niet dat de tekst die op het scherm verschijnt, gepaard gaat met een irritant typemachine-geluidje. We kunnen hem niet sneller laten lopen, dus na een tijdje gaat het geluid uit.

25th ward

The 25th Ward - The Silver Case mag dan wel van de legendarische Suda51 zijn, en wij houden wel van wat raar, maar voor ons is dit toch wat te veel van het rare. Eender spel dat ons in verwarring brengt en ons daarna zonder verklaring verward achterlaat, ook al kunnen we 100 (honderd!) verschillende eindes bekomen, is gewoon té voor ons.

MindBender

Where Are My friends? (XBONE)

where are my friends, xboxoneEen robotje wordt wakker uit een diepe cryoslaap op zijn schip. Zijn vier vrienden, die samen met hem op missie waren zijn verdwenen. Waar zijn ze naartoe? Het gewielde oogballetje zet alles op alles, en probeert zijn makkers terug te vinden.

En hop, Where Are My Friends? gaat van start! We spelen als, jullie raden het al, het robotje. Nadat we eerst in een soort puzzelaar, de systemen van het schip hebben opgestart en de level select aan de praat hebben gekregen. Best wel lastig, en een klein beetje irritant, maar eens we dat hebben klaargespeeld, gaat een nieuwe wereld voor ons open! Vier zelfs!

Want het briljante aan dit spel is dat het zich niet beperkt tot één genre. Het lijkt wel alsof de makers niet konden beslissen, en dan maar al hun favoriete genres dooreen gehasseld hebben. Want elk van de vrienden zoeken we in een nieuwe wereld, die meteen ook een nieuw spelgenre heeft. Eén van de vrienden zoeken we door een point-and-click adventure op te lossen. Een andere vinden we terug op het einde van een aartsmoeilijk hindernissenparcours, nog een kunnen we pas vinden na uren gangen verkennen in ware metroidvania-stijl. En de vierde verstopt zich op het eind van een zelf-scrollend platformlevel, dat ook nog eens wisselt tussen zij- en bovenaanzicht. Dolletjes!

where are my friends, xboxone where are my friends, xboxone

Toegegeven, we stonden eerst wat weigerachtig tegenover Where Are My Friends?. (Vier genres in één, dat was toch gedoemd tot mislukken? En die tekenstijl, je ziet gewoon dat alles met kleurpotloden is ingekleurd!) Maar we hebben ons mening al gauw moeten veranderen. Elke wereld is gewoonweg zo meeslepend en zo verslaven dat je de controller niet kan neerleggen. En die tekenstijl is best wel oké! Wat je met kleurpotloden allemaal niet kunt doen!

where are my friends, xboxone

Met een spel als Where Are My Friends? in huis zal je jezelf die vraag niet moeten stellen. Ze zullen naast en rond je in de sofa hangen. Klaar om te supporteren, te gieren om je zoveelste mislukken of om de controller gewillig over te nemen wanneer het even te moeilijk wordt.

Een dikke, vette aanrader dit.

MindBender 

20-03-18

Turtle Pop Journey to Freedom (SWITCH)

cover_gp.jpgWe zijn altijd blij als we een nieuw spel van een relatief nieuwe studio kunnen testen. We waren er dan ook als de kippen bij om Turtle Pop van Zengami te downloaden. In Turtle Pop spelen we als Bebo, een schildpadje met een gigantische aaibaarheidsfactor, en zijn vriendjes die al even buitenaards schattig zijn. De schildpadjes ondernemen een zoektocht naar de verloren gelopen schildpadjes, die verstopt zitten op de verschillende eilande waar ze wonen.

Eigenlijk is dit gewoon een puzzel platformer. Elke schildpad heeft zijn eigen speelstijl die de speler kan helpen. Met één druk op de knop laten we de Turtle Genie verschijnen, een zwevende schildpad die ons helpt door blokjes te wisselen van plaats om een doorgang te maken. Hij kan ook bommen en voedsel droppen. De bommen spreken voor zich: ze doen boem. handig om obstakels of vijandelijke bommen op te blazen. Het voedsel geeft de schildpadden een tijdelijke bonus, zoals hoger springen. Het geneest ook reptielen die te dicht bij bommen in de buurt zijn gekomen, of een ander ongeluk tegenkwamen.

tp1.png

 

De verloren schildpadden terugvinden is lang niet zo makkelijk. We kunnen overschakelen tussen de padden die zichtbaar zijn op het scherm en ze afzonderlijk besturen. We kunnen ze ook linken met de hoofdpad, zolang ze dicht genoeg in de buurt zijn. Gelinkte beestjes doen alle bewegingen van de hoofdpad na. Dat kan zeer behulpzaam zijn, maar werkt soms ook keihard in ons nadeel. Gevaarlijke afgronden en kliffen moeten overwonnen worden en bommen moeten ontweken worden. Er schuilt overal gevaar, en soms is het begeleiden van de schildpadjes een nagelbijtende, gekmakend van de stress ervaring.

tp2.png

 

Wat Turtle Pop zo origineel maakt, gebeurt hoofdzakelijk tussen de levels door. Hoe meer we spelen, hoe meer kaarten we verzamelen. Met die kaarten kunnen we onze Genie upgraden. Hem meer bommen of voedsel laten dragen bijvoorbeeld. Sommige kaarten brengen ook muntstukken op, die dan op hun beurt weer kunnen gebruikt worden om de kaarten te upgraden. Ingewikkeld? Helemaal niet, in-game hoef je de kaarten niet eens te gebruiken.

tp3.png

Turtle Pop mag er dan wel schattig uitzien, iets wat het meteen het label 'voor kinderen' opkleeft, maar we zijn er zeker van dat menig volwassene dit ook graag zal spelen. Wij alleszins wel, en we kijken reikhalzend uit naar meer van Zengami.

MindBender

14-03-18

Q.U.B.E. 2 (XBOXONE)

q2cover.jpgAmelia Cross wordt wakker in een vreemde, witte ruimte. Ze kan zich niet herinneren hoe ze daar is terechtgekomen, of waarom. Gelukkig staat ze via radioverbinding in contact met Emma, die haar bijstaat. Emma probeert haar te begeleiden naar de uitgang, en laat gaandeweg meer los over wat er precies is gebeurd. De vreemde witte omgeving bevindt zich op een vreemde planeet, en Amelia zal haar opperste best moeten doen om hier weg te geraken.

En dus banen we ons als Amelia een weg doorheen het steriele witte interieur en occasionele buitenterrasje. Maar een vrije doortocht hebben we niet. We moeten geregeld puzzels oplossen om andere kamers te bereiken, of om machines op te starten. En net daarin zit het leuke van Q.U.B.E. 2.

Het spel is namelijk volledig eerste-persoons, een gezichtspunt dat we normaal direct verbinden met het shootergenre. In Q.U.B.E. 2 krijgen we echter geen wapens. Amelia draagt een pak dat bepaalde blokken in de kamers kan beïnvloeden. Met een simpele handbeweging kent ze aan interactieve panelen een kleurtje toe. We kunnen kiezen uit drie kleuren, en elke kleur geeft een bepaalde eigenschap aan het interactief vlak. Uit groen kunnen we een kubus tevoorschijn laten komen. Blauw werkt als een trampoline en uit rood schuiven balken. Met een combinatie van die drie dingen kunnen we hindernissen bedwingen. Hogere plaatsen bereiken, drukgevoelige knoppen indrukken, gigantische ventilatoren en laserhekkens ontwijken wordt plots allemaal kinderspel.

q21.png

En dat is het geniale van Q.U.B.E. 2. De spelmechaniek is net simpel genoeg om meteen onder de knie te krijgen. We voelen ons ook geen moment gefrustreerd omdat een puzzel te moeilijk is, want mits gebruik van ons logisch denkvermogen, zijn we er zo achter wat ons te doen staat.

q22.png

En net daarin schuilt ook ons enige puntje van kritiek… De puzzels zijn net iets té makkelijk. We hebben het gevoel dat we moeiteloos van kamer naar kamer rennen, zonder echt ergens hinder te ondervinden. De puzzels beginnen ook een beetje repetitief te voelen na lang spelen, zonder een echte uitdaging voor Amelia. 

q23.png

Gelukkig is er het verhaal nog, dat ons genoeg afleiding bezorgt. En de excellente voiceacting en de afgelikte stijl van de planeetinterieurs die ons minimalisme-lievend brein op een aangename manier kietelt.

MindBender

08-03-18

The Final Station (SWITCH)

final station,switchMeer dan een eeuw geleden werd de mensheid voor het eerst bezocht door een niet zo vreedzame, buitenaardse beschaving. Grote gebieden van de planeet werden verwoest en mensen hergroepeerden zich in nieuwe gebieden onder nieuwe leiders. Het nieuwe leiderschap stak de hoofden bijeen en liet de Guardian bouwen, een gigantische vecht-robot. Zo was de mensheid voorbereid voor een tweede invasie. En die tweede invasie komt er, net voor de Guardian helemaal af is. Een treinbestuurder krijgt de taak om langs de verschillende gebieden te sporen en de twee laatste cruciale onderdelen van de Guardian op te pikken. Daarna kan hij richting eindstation, waar de robot wordt afgewerkt…

Zo gaat The Final Station meteen van start. We spelen de treinconducteur en rijden al meteen naar onze eerste bestemming. Bij elke halte onderweg stopt de trein en wordt hij vastgezet met een automatisch slot. Dan mogen we uitstappen en te voet op zoek naar de code die het slot ontgrendelt. Een stukje papier met wat cijfertjes op vinden in een post-invasie omgeving is echter moeilijker dan het lijkt. Her en der zitten besmette mensen verstopt, die ons bloed willen drinken. Gelukkig kunnen we ons verdedigen met gevonden wapens, maar meer dan eens moeten we op zoek naar een omweg of een andere manier om een grote bende monsters te omzeilen.

final station,switch

Op zoek naar de code komen we ook heel wat andere dingen tegen die we kunnen gebruiken. Voedsel, munitie, verbanddozen of materialen om die drie essentiële dingen zelf te maken. En heel af en toe vinden we ook nog overlevenden, die maar wat graag een plaatsje op onze trein willen.

final station,switch

Eens we een gebied hebben doorkamd, en de code voor het slot hebben gevonden kunnen we verder met onze trein. Tijdens de trein spreken de passagiers met elkaar en vangen we flarden van de plot op. Veel tijd om aandachtig te luisteren hebben we echter niet, want zowel de trein als de passagiers hebben aandacht nodig. Passagiers kunnen honger krijgen of langzaam achteruitgaan door een verwonding. Wij moeten hen op de been houden door tijdig ons voedsel en verbanddozen te delen. Doen we dat niet, sterven ze een gewisse dood, en ontvangen we geen bonus in het eindstation. De trein heeft ook een aantal onderdelen die af en toe aandacht vragen. Delen die moeten gekoeld worden, verbruik dat moet op peil gehouden worden, communicatiesystemen… Kortom: geen momentje rust voor de vlijtige conducteur.

final station,switch

The Final station is volledig 2D, lineair én 8bit. Lekker retro dus. Maar de trouwe lezer weet uit eerdere reviews dat we daar best wel van houden. Koppel dat aan een boeiend, mysterieus verhaal in een futuristische, post-apocalyptische setting, tel daarbij de extra DLC episode op, en je weet dat de Game-Patrolredactie helemaal is verkocht.

MindBender

07-03-18

Little Triangle (SWITCH)

little triangle, switchNet nu we dachten dat we af waren van onze slechte gewoonte om consoles in twee te breken en controllers door de lucht te gooien als we verliezen, krijgen we Little Triangle in onze schoot geworpen. En staan we opnieuw bij af…
In Little Triangle besturen we een van de hyperschattige driehoeksmensjes. Hun wereld werd net verwoest door boosaardige buitenaardse kwaadaardigaards en veel van hun soortgenootjes werden ontvoerd. Het is aan ons om die arme driehoekjes te redden en de slechte robots te verslaan, gewapend met alleen onze reflexen.

Het enige wat we moeten doen, is ons kleine driehoekje door een reeks levels van stijgende moeilijkheidsgraad naar de uitgang loodsen. Klinkt makkelijk, toch? Fout! De levels zitten barstensvol puntige spiesen, zuurpoelen, niet-aflatende vijanden, messcherpe zagen, dodelijke laserstralen… En daar staan we dan, met een klein misvormd kereltje dat alleen maar goed is in springen.

little triangle, switch

En vreemd genoeg is spelen toch zeer geestig. Proberen een obstakel te omzeilen, miezerig falen en opnieuw moeten beginnen blijft plezant. Al snel springen we overmoedig van checkpoint naar checkpoint, redden we gijzelaars en verzamelen we diamanten die overal verspreid liggen. Alleen maar door heel behending te springen.

little triangle, switch

Het spel ziet er ook heel mooi uit. De animaties zijn dan misschien wel heel sumier, en de tekenstijl wat kinderlijk, maar het past. We zijn verknocht aan de simplistische stijl. Op een of andere manier is het de perfecte stijl voor Little Triangle.

little triangle, switch

Onze enige klacht tijdens het spelen is gericht op de besturing. Precies calculeren waar je personage landt wordt erg moeilijk als het na landing niet onmiddellijk stilstaat. Heel wat sprongen mislukken daardoor, en onze frustratie die opgedreven wordt door de stijgende moeilijkheidsgraad, wordt hierdoor alleen maar groter. Of misschien hebben we dringend een nieuwe controller nodig, na iets teveel frustratie-gooien met onze huidige…

MindBender

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende