The 25th Ward - The Silver Case (PS4)

23-03-18  / 
 

25th wardBekend Japans spelmaker Suda51 staat niet bekend om zijn toegankelijke games. Nog minder om zijn coherente verhaallijnen, met makkelijk begrijpbare plots. Integendeel. De naam Suda51 staat garant voor Lynchiaanse toestanden, super gestyleerde gameplay en miljarden knipogen naar allerlei popcultuur. 

In The 25th Ward - The Silver Case is dat ook het geval. We volgen de lotgevallen van 3 verschillende personages. Een detective, een journalist met geheugenverlies en twee geheim agenten. Verder gaan in het uitleggen van de plot heeft eigenlijk geen zin, want we waren zelf al redelijk vlug het noorden kwijt. De verhaallijnen zitten zo hard in elkaar verweven en er zijn zo ontzettend veel personages uit elkaar te houden... Het helpt al helemaal niet dat personages uit het vorige deel ook af en toe hun opwachting maken zonder introductie. Wij krabten ons regelmatig op de kruin...

Zelfs de gameplay ruikt al van ver naar Suda51. Terwijl het spel voor het grootste deel een visual novel is, met tekst-adventure invloeden, komen er af en toe toch nog andere totaal verschillende spelgenres tevoorschijn. RPG-levels, bijvoorbeeld. Ons hoofd tolt al een beetje.

Grafisch zit alles supersnor. Het spel is zoals we al zeiden, hyper-gestyleerd. Met perfecte graphics, mooie retro lijn- en pixelanimaties... echt ons ding.

25th ward

De besturing daarentegen, laat soms iets te wensen over. Alle acties die we kunnen ondernemen staan op een diamantje dat we kunnen kantelen met de stick. We moeten dikwijls alle acties proberen voor we verder kunnen, en meer dan eens moeten we eenzelfde actie meerdere keren uitvoeren om verschillende effecten te bekomen.

Het helpt ook niet dat de tekst die op het scherm verschijnt, gepaard gaat met een irritant typemachine-geluidje. We kunnen hem niet sneller laten lopen, dus na een tijdje gaat het geluid uit.

25th ward

The 25th Ward - The Silver Case mag dan wel van de legendarische Suda51 zijn, en wij houden wel van wat raar, maar voor ons is dit toch wat te veel van het rare. Eender spel dat ons in verwarring brengt en ons daarna zonder verklaring verward achterlaat, ook al kunnen we 100 (honderd!) verschillende eindes bekomen, is gewoon té voor ons.

MindBender

Where Are My friends? (XBONE)

where are my friends, xboxoneEen robotje wordt wakker uit een diepe cryoslaap op zijn schip. Zijn vier vrienden, die samen met hem op missie waren zijn verdwenen. Waar zijn ze naartoe? Het gewielde oogballetje zet alles op alles, en probeert zijn makkers terug te vinden.

En hop, Where Are My Friends? gaat van start! We spelen als, jullie raden het al, het robotje. Nadat we eerst in een soort puzzelaar, de systemen van het schip hebben opgestart en de level select aan de praat hebben gekregen. Best wel lastig, en een klein beetje irritant, maar eens we dat hebben klaargespeeld, gaat een nieuwe wereld voor ons open! Vier zelfs!

Want het briljante aan dit spel is dat het zich niet beperkt tot één genre. Het lijkt wel alsof de makers niet konden beslissen, en dan maar al hun favoriete genres dooreen gehasseld hebben. Want elk van de vrienden zoeken we in een nieuwe wereld, die meteen ook een nieuw spelgenre heeft. Eén van de vrienden zoeken we door een point-and-click adventure op te lossen. Een andere vinden we terug op het einde van een aartsmoeilijk hindernissenparcours, nog een kunnen we pas vinden na uren gangen verkennen in ware metroidvania-stijl. En de vierde verstopt zich op het eind van een zelf-scrollend platformlevel, dat ook nog eens wisselt tussen zij- en bovenaanzicht. Dolletjes!

where are my friends, xboxone where are my friends, xboxone

Toegegeven, we stonden eerst wat weigerachtig tegenover Where Are My Friends?. (Vier genres in één, dat was toch gedoemd tot mislukken? En die tekenstijl, je ziet gewoon dat alles met kleurpotloden is ingekleurd!) Maar we hebben ons mening al gauw moeten veranderen. Elke wereld is gewoonweg zo meeslepend en zo verslaven dat je de controller niet kan neerleggen. En die tekenstijl is best wel oké! Wat je met kleurpotloden allemaal niet kunt doen!

where are my friends, xboxone

Met een spel als Where Are My Friends? in huis zal je jezelf die vraag niet moeten stellen. Ze zullen naast en rond je in de sofa hangen. Klaar om te supporteren, te gieren om je zoveelste mislukken of om de controller gewillig over te nemen wanneer het even te moeilijk wordt.

Een dikke, vette aanrader dit.

MindBender 

Turtle Pop Journey to Freedom (SWITCH)

20-03-18  / 
 

cover_gp.jpgWe zijn altijd blij als we een nieuw spel van een relatief nieuwe studio kunnen testen. We waren er dan ook als de kippen bij om Turtle Pop van Zengami te downloaden. In Turtle Pop spelen we als Bebo, een schildpadje met een gigantische aaibaarheidsfactor, en zijn vriendjes die al even buitenaards schattig zijn. De schildpadjes ondernemen een zoektocht naar de verloren gelopen schildpadjes, die verstopt zitten op de verschillende eilande waar ze wonen.

Eigenlijk is dit gewoon een puzzel platformer. Elke schildpad heeft zijn eigen speelstijl die de speler kan helpen. Met één druk op de knop laten we de Turtle Genie verschijnen, een zwevende schildpad die ons helpt door blokjes te wisselen van plaats om een doorgang te maken. Hij kan ook bommen en voedsel droppen. De bommen spreken voor zich: ze doen boem. handig om obstakels of vijandelijke bommen op te blazen. Het voedsel geeft de schildpadden een tijdelijke bonus, zoals hoger springen. Het geneest ook reptielen die te dicht bij bommen in de buurt zijn gekomen, of een ander ongeluk tegenkwamen.

tp1.png

 

De verloren schildpadden terugvinden is lang niet zo makkelijk. We kunnen overschakelen tussen de padden die zichtbaar zijn op het scherm en ze afzonderlijk besturen. We kunnen ze ook linken met de hoofdpad, zolang ze dicht genoeg in de buurt zijn. Gelinkte beestjes doen alle bewegingen van de hoofdpad na. Dat kan zeer behulpzaam zijn, maar werkt soms ook keihard in ons nadeel. Gevaarlijke afgronden en kliffen moeten overwonnen worden en bommen moeten ontweken worden. Er schuilt overal gevaar, en soms is het begeleiden van de schildpadjes een nagelbijtende, gekmakend van de stress ervaring.

tp2.png

 

Wat Turtle Pop zo origineel maakt, gebeurt hoofdzakelijk tussen de levels door. Hoe meer we spelen, hoe meer kaarten we verzamelen. Met die kaarten kunnen we onze Genie upgraden. Hem meer bommen of voedsel laten dragen bijvoorbeeld. Sommige kaarten brengen ook muntstukken op, die dan op hun beurt weer kunnen gebruikt worden om de kaarten te upgraden. Ingewikkeld? Helemaal niet, in-game hoef je de kaarten niet eens te gebruiken.

tp3.png

Turtle Pop mag er dan wel schattig uitzien, iets wat het meteen het label 'voor kinderen' opkleeft, maar we zijn er zeker van dat menig volwassene dit ook graag zal spelen. Wij alleszins wel, en we kijken reikhalzend uit naar meer van Zengami.

MindBender