Deadfall Adventures (XBOX360/PC)

19-11-13  / 
 

deadfall adventures, XBOX360James Lee Quatermain, de achterkleinzoon van de beroemde avonturier Alan Quatermain zit aan lagerwal.  Hij heeft een gok- en drankprobleem en zit geplaagd met een serieuze schuldenberg.  Om zijn schulden te kunnen aflossen neemt hij een klus van een mysterieuze overheidsinstantie aan.  Hij moet samen met Jennifer, en niet onaantrekkelijke archeologe, op zoek naar een belangrijk oud artefact met mystieke krachten.  Op de koop toe blijken ook de Nazi's op zoek naar het artefact…  Wie bij het lezen van bovenstaande korte inhoud meteen aan de naam Indiana Jones dacht, heeft het bij het rechte eind.  Deadfall adventures is gebaseerd op de reeks avonturenverhalen met Alan Quatermain in de hoofdrol, en ook Indiana Jones haalde daar de mosterd.  Alleen blijkt Deadfall Adventures wel meer leentjebuur te spelen bij Indiana dan bij Alan…

Het hoofdpersonage alleen al.  James lijkt op Indiana Jones, maar dan met een iets vollere baard.  Dezelfde bruingetinte soort van kledij, ja zelfs een hoed ontbreekt hier niet.  Het enige wat James mist is een zweep.  Dat houdt hem echter niet tegen om verder het Indiana-pad te bewandelen…  Mysterieus artefact?  Check.  Flirterige haat-liefde verhouding met het enige vrouwelijke personage?  Check.  Geschifte Nazi's?  Check.  Tempels vol boobytraps en grote rollende stenen?  U raadt het al: check!  Zelfs een level waarin we met mijnkarretjes door mijnschachten sjeezen en ondertussen vijanden van ons moeten afhouden ontbreekt niet.

We zouden natuurlijk een tegenargument kunnen opwerpen.  Welk avonturenspel speelt eigenlijk geen leentjebuur bij Indiana Jones?  Zonder mysterieus artefact is er meestal geen reden voor avontuur, de Nazi's zijn de ideale boemannen en voor iedere held moet er een te veroveren heldin voorradig zijn.  Dat klopt, maar het overduidelijke "net niet plagiaat" is niet het enige mankement waardoor Deadfall Adventures wordt geplaagd.

deadfall adventures, XBOX360

Visueel rammelt er bijvoorbeeld ook heel wat.  Het is geleden van de vorige generatie consoles dat we personages nog zo houterig zagen bewegen.  Gelaatsuitdrukkingen blijven heel het spel door stoïcijns kalm, ook als iemand een doodskreet slaakt.  Lipsynchronisatie is er al helemaal niet.  Sprekers klappen willekeurig hun onderkaak op en neer, en af en toe valt de tekst toevallig samen met de bewegingen.  Het lijkt wel een aflevering van de Thunderbirds, maar dan met afgrijselijke voice-acting en een ongelofelijk zwak plot.

Wie had ooit gedacht dat Nazi's, mummies mysterieuze artefacten en avonturiers een saai verhaal zou kunnen opleveren?  Wij zeker niet, maar Deadfall Adventures slaagde er toch niet in ons te boeien.  Het verhaal hangt met haken en ogen aaneen en krijgt de ene plotwending na de andere.  De Nazi's zijn nog niet helemaal weg of we worden geconfronteerd met een kolonie Russen die in een ondergrondse mijn wonen.  Waarom?  Niemand die het weet, en een hoofdstukje later zijn we er al weer van verlost.  Plots vervangen door de mummies van Spaanse soldaten.  Die blijken aan de kant te staan van de Egyptische mummies die we ook al tegenkwamen in Egypte (uiteraard), op Antarctica (huh?) en in de Maya-ruïnes in Zuid-Amerika.  Want Maya-mummies zijn er ook.  Hadden we die nog niet vermeld?  Nee?  Rats vergeten dan.  Net zoals de Maghrebijnse huurlingen die later in het spel ook plots opduiken.  Ons hoofd tolt een beetje…

deadfall adventures, XBOX360

Spelen zelf blijkt algauw ook meer een opdracht dan vermaak.  Deadfall Adventures wordt verkocht als "het spel waarbij op ontdekking gaan belangrijk is" maar in de praktijk stuiten we op verschillende beperkingen.  Overal wordt Quatermain in zijn verkenningsvrijheid beperkt door onzichtbare muren.  Soms zijn de beperkingen zichtbaar en logisch, zoals een volle muur, maar soms ook niet.  Zo kunnen wij er bijvoorbeeld niet bij waarom Quatermain niet over een steen van 30 centimeter hoog kan springen…  We worden overduidelijk naar het einde van het level gestuwd.

Bugs strooien ons ook her en der roet in het eten.  Vijanden blijven meer dan dikwijls gewoon staan zonder te schieten.  De meeste vuurgevechten draaien er op uit dat we zonder een schrammetje op te lopen, recht op de vijand kunnen afstappen om hem in het gezicht te schieten.  Zelfs de eindbaas bleef rustig tegen een muurtje aanstaan terwijl wij ons machinegeweer in zijn torso leegden.  Zelden zo gemakkelijk gewonnen!

deadfall adventures, XBOX360

De keren dat de AI wel reageert zoals het hoort raken we dikwijls in de problemen.  Herinnert u zich de onzichtbare muurtjes van zo-even nog?  Probeer in vol gevecht maar eens dekking te zoeken achter een muur die langs alle kanten omgeven is door zo'n onzichtbare barrière.  Helemaal leuk wordt het als de onzichtbare muren gewoon in een open veld staan, of nog leuker, horizontaal boven een object zweven.  We duiken weg achter een steen en willen weer tevoorschijn komen om een paar schoten te lossen maar stoten daarbij tegen de onzichtbare muur boven ons.  Dat zorgt ervoor dat we weer knielen, maar aangezien de controller doorgeeft dat we rechtstaan resulteert het in een herhalende op en neer beweging waar we niet meer uitgeraken.  De enige oplossing blijkt terug te keren naar de vorige checkpoint, een heel eind voor het gevecht.  Een soortgelijk probleem doet zich voor na het gevecht.  We hebben een hele meute mummies kleingekregen door ze te verbranden met een spiegel.  Een klein kwartier zijn we in de weer geweest en het was een paar keer kantje boordje.  Blij dat we geslaagd zijn laten we de spiegel los en we zakken tot onze knieën weg in het decor.  Springen helpt niet, we kunnen alleen maar rondjes draaien.  Terug naar de vorige checkpoint…  die ver voor het gevecht ligt.

En zo kunnen we eigenlijk nog wel een tijd doorgaan.  Spelverstorende bugs, anticlimatische vijanden en eindbazen, een rammelende plot en een hoofdpersonage dat een dun afkooksel is van Indiana Jones en te pas en te onpas anachronistische verwijzingen naar films en strips uitkraamt…  We gaan een risico nemen en onze "Miskleun van het jaar" al uitreiken ruim een maand voor het jaar om is…

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

Batman: Arkham Origins (PS3/PSV/XBOX360/WIIU/PC)

14-11-13  / 
 

batman arkham origins, wiiuEindelijk is het weer zover.  Na lang (nu ja, lang...) wachten kunnen we weer aan de slag met de gevlederde superheld.  Na twee succesvolle voorgangers komt Batman: Arkham Origins, een prequel waarin we kennismaken met Batman in zijn prille beginjaren.  Supergangster Black Mask slaagt er in te ontsnappen uit Arkham en alsof dat het nog niet lastig genoeg maakt voor de nog onervaren vleermuis, looft hij ook nog eens een dikke beloning uit voor degene die Batman het hoekje kan omhelpen...

Trouwe lezers weten ondertussen al wel dat de Batman franchise één van onze zwakke plekjes is.  We zijn fan van de comics, de films (ja zelfs die van Joel Schumacher!) en de games.  De vorige twee Arkhams kluisterden ons aan onze console en deden ons verlangen naar meer.  Worden we met Origins op onze wenken bediend?

Reken maar van yes!  Het derde deel in de reeks pleegt absoluut geen stijlbreuk.  We lopen nog steeds rond met de camera achter ons, zweven van dak naar dak en koppelen moeiteloos combos aaneen in een gevaarlijk vecht-ballet.  Batman heeft ook nog steeds beschikking over een gigantisch arsenaal technische hulpmiddeltjes.  De vertrouwde snufjes uit de vorige delen maken een comeback en worden vergezeld van een paar nieuwtjes.  Tussen de verhaalmissies door worden we alweer belaagd door The Riddler, die ons alweer aanspoort om kleine raadseltjes op te lossen om zo XP te verdienen.

batman arkham origins, wiiu

We kunnen naast het verhaal ook kiezen om challenges te spelen, zoals we die nog kennen uit de vorige delen. Predator challenges waarbij we zo stil en ongezien mogelijk de booswichten moeten uitschakelen en combat challenges waarbij we steeds groter wordende meutes vijanden moeten verslaan.  Nog steeds even leuk als vroeger!

batman arkham origins, wiiu

Veel nieuwigheden kunnen we niet bespeuren in Arkham Origins.  We kunnen nu tripjes naar de (overigens prachtige en uitgebreide) Batcave maken en daar praatjes slaan met Alfred of oefenen in de combat simulator. We kunnen vlugger van de ene kant van de kaart naar de andere met fast-travel.  Dat houdt in dat Bats even meelift met de Batwing naar een geselecteerde communicatietoren.  Op voorwaarde dat we die toren al hebben bevrijd uit de klauwen van The Riddler natuurlijk.  De stemmen van Batman en The Joker werden ook niet meer ingesproken door anciens Kevin Conroy en Mark Hamill.  Nieuwkomers Roger Craig Smith en Troy Baker werden ingelijfd, hetgeen ons niet meer dan logisch lijkt als er een jongere versie van de protagonisten dient te worden neergezet.  De nieuwe acteurs leveren een sterk staaltje, en eerlijk gezegd missen we de anciens geen seconde.

batman arkham origins, wiiu

Weinig nieuws dus in deze nieuwe aflevering.  Dat zou een punt van kritiek kunnen zijn, moesten de twee vorige afleveringen niet zo sterk geweest zijn.  Wij krijgen er geen genoeg van!  Je zegt toch ook geen nee tegen een derde portie frieten?  Of een derde afspraakje met een supermodel?  Of een derde jackpot met de Lotto?  Nee toch?  

MindBender

(review gebaseerd op WiiU versie)

WWE 2K14 (PS3/XBOX360)

12-11-13  / 
 

WWE 2K14, PS3Twee mannen staan tegenover elkaar.  Zweet parelt op hun bijna naakte lichamen.  Hun spieren rollen duidelijk zichtbaar over hun brede borstkasten en biceps.  Spandex niemendalletjes laten weinig aan de verbeelding over.  Plotsklaps lopen - neen - stormen ze op elkaar af.  Ze nemen elkaar in een innige omhelzing vast en vallen neer op de grond.  Daar rollen ze over elkaar, grijpend naar ingevette lichaamsdelen, zonder er echt greep op te krijgen.  Zwetend en steunend gaan ze tekeer, hun gezichten zo dicht bij elkaar dat hun hete adem kippenvel veroorzaakt over elkaars lichaam.  Een vlugge beweging, en plotsklaps ligt één man met zijn hoofd tussen de benen van de ander, gekneld tussen indrukwekkende dijen.  Met een hand graait hij omhoog en scheurt hij het spandex hemdje van zijn partner moeiteloos van diens herculiaans bovenlijf...  
Neenee, Game-Patrol is niet overgeschakeld op het schrijven van homo-erotische verhalen.  We beschrijven gewoon onze eerste speelbeurt van WWE 2K14. Een spel dat bulkt van testosteron en machismo, laat daar geen twijfel over bestaan.

Iedereen kent ze wel.  Die extreem theatrale gevechten waarin twee kolossen elkaar te lijf gaan.  Overduidelijk wordt een choreografie gevolgd en ligt de winnaar al van voor het begin vast, maar het (Amerikaanse) publiek smult ervan.  De worstelaars worden vereerd als goden, en de merchandisingmachine ratelt.  Eén van de nieuwe producten die de machine uitspuwde is WWE 2K14.  Normaal gezien walgen wij van sportspellen, maar wanneer er gratuit geweld bij komt kijken maken we graag een uitzondering.  WWE 2K14 wordt met een ongekend enthousiasme aan de PS3 gevoerd en met een brede glimlach op onze smoel gaan we aan de slag.

Het valt ons meteen al op hoe uitgebreid het spel wel niet is.  We kunnen kiezen tussen verschillende modussen.  We kunnen spelen met hedendaagse worstelaars in een career mode, we kunnen zelf een personage opbouwen of we kunnen verschillende historische matchen naspelen.  Omdat we als kind gefascineerd waren door de sport ("Zijn die meneren nu echt zo boos op mekaar?  En waarom doet die scheidsrechter niks als ze elkaar met stoelen slaan?") kiezen we meteen voor de historische missies.  We zijn nauwelijks begonnen of we moeten alweer eens op zoek naar onze onderkaak (mond opengevallen, per ongeluk onder de zetel geschoven, u kent het ondertussen wel...).

WWE 2K14, PS3

Want wat een prachtspel is me dit zeg!  We zeiden al dat het spel uitgebreid is, alleen beseften we toen nog niet hoe uitgebreid het precies is.  Iedere match die we uitspelen ontsluit minstens twee andere dingen.  Nieuwe arena's, nieuwe missies, nieuwe speelbare figuren, video's, foto's...  Voor elke match krijgen we ook een flard geschiedenisles.  De belangrijkste momenten uit de worstelhistorie worden ons met beeldfragmenten, tekst en foto's uitvoerig uitgelegd.

En dan die matchen zelf!  De worstelaars lijken echt op hun real-life tegenhangers, en hun karakteristieke bewegingen werden klakkeloos overgenomen.  Vechten gaat als vanzelf met intuïtieve controls.  In geen tijd hangen we als een professionele speler in de touwen en lanceren we onszelf richting tegenstander.  De klappen weerklinken luid over het canvas en het publiek wordt wild!  Op een bepaald moment meppen we zelfs de scheidsrechter per ongeluk buiten westen.  Onze tegenstander gooien we daarna vlotjes op het tafeltje van de commentatoren en we zetten het gevecht doodleuk verder buiten de ring.  Ongemeen geestig!

WWE 2K14, PS3

Meer van dat leuks met de hedendaagse spelers.  Het gaat even vlot, de figuren lijken even hard op de echte, en de klappen komen even hard aan.  We kunnen zelfs met de Diva's spelen.  De vrouwelijke athletes gaan even wild en genadeloos tekeer als de mannen, en we betrappen onszelf erop dat we termen als "Don't go there girlfriend!" en "My nails!" in falsetstem zitten mee te krijsen...

Helemaal te gek wordt het wanneer we zelf een nieuw personage samenstellen.  We kunnen niet alleen kiezen hoe we eruit zien, neen, het spel gaat zover dat we een biografie mogen schrijven!  Een kort overzicht van onze carrière, wat persoonlijke details...  En daar houdt het niet op!  We moeten nog legendarische gebeurtenissen toevoegen, die voorzien van animatie en ondertitels, rivaliteiten met andere personages instellen en documenteren...  Het houdt niet op!  Een schat aan content!

WWE 2K14, PS3

WWE 2K14 blijkt veel geestiger te zijn dan we hadden verwacht.  We dachten even vlug een simpel fightertje te spelen ter verstrooiing, maar werden helemaal weggezogen in de gigantische hoeveelheid content!  Grafisch is er geen vuiltje aan de lucht en de gevechten zijn meer dan leuk.  Een zweterige spierbundel besturen die andere zweterige spierbundels afrost, wat is er leuker dan dat?  De homo-erotische ondertoon nemen we er zonder probleem bij.

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)