Lego The Movie Videogame (PS3/PS4/XBOX360/XBOXONE/WIIU/PC/3DS/PSVITA)

29-03-14  / 
 

Lego the movie, ps3Succesvol speelgoed, een reeks succesvolle spellen gebaseerd op dat speelgoed, succesvol speelgoed gebaseerd op succesvolle films…   Het kon niet uitblijven.  Een Legofilm moest er ooit eens komen.  En tegelijk met die film natuurlijk ook het spel gebaseerd op de film gebaseerd op de succesvolle blokjes.  Is dat een kassa die we horen rinkelen, of een zak Legosteentjes?

Lego The Movie Videogame volgt vrij getrouw het verhaal van de film.  Bouwvakker Emmet leeft zijn zorgeloze en simpele leventje in de grote Legostad.  Toevallig kruist zijn pad dat van Wyldstar, een avonturierster die gelooft dat Emmet “The Special” is die het Lego-universum kan redden van de ondergang.  Tegen wil en dank trekt Emmet mee met Wyldstar en gaandeweg ontdekt hij dat de voorspellingen over “The special” waar zijn.

Lego the movie, ps3

Wie eerder al een Lego-spel speelde weet wat hij hier kan verwachten.  Levels vol puzzels die we tot een goed einde moeten brengen met behulp van verschillende personages met elk hun eigen speciale vaardigheden.  Af en toe een minigame, massa’s extras en miljoenen kleine Legomuntjes om te verzamelen.  Lego The Movie Videogame voegt geen echt nieuwe ingrediënten toe aan het brouwsel, maar waarom zou men ook sleutelen aan een succesformule?

Lego the movie, ps3

We amuseren ons nog steeds kostelijk, kijken onze ogen uit naar de verschillende Lego-bouwsels in het decor en lachen luid met de grappen en knipogen naar andere franchises.  Ondanks het feit dat we de film nog niet hebben gezien, kunnen we toch moeiteloos het verhaal volgen door de vele cutscenes die rechtstreeks uit de film werden overgenomen.  Dit is leuk!

Lego the movie, ps3

En toch bekruipt ons het gevoel dat dit anders is dan andere Legospellen.  De open wereld die we kunnen verkennen tussen de missies door is heel wat kleiner dan we gewoon zijn van Lego.  We worden merkbaar doorheen het script gestuwd, zonder al te veel afleiding.  Hier en daar merken we ook kleine foutjes op.  Zo blijven we soms hopeloos vastzitten op of in een stuk decor, of vliegen we tegen onzichtbare muren aan…  Kleine dingetjes, die we gemakkelijk over het hoofd zien, maar die toch eigen blijven aan film-spellen. 

Lego the Movie blijft plezierig.  Het is misschien net iets minder uitgebreid dan de doorsnee Legospellen, en het blinkt ook niet altijd even hard, maar toch een aanrader.

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)

Rambo The Video Game (PC/PS3/XBOX360)

20-03-14  / 
 

rambo the videogame,pcWe geven het grif toe: we zijn gemakkelijk enthousiast te krijgen.  Menige keren werden we maanden voor de eigenlijke release van een spel zo hard enthousiast, dat de eigenlijke spelervaring soms wat tegenviel.   Ook nu.  Het woordje “videogame” uit “Rambo: the videogame” was nog niet helemaal uitgesproken, of wij zaten al klaar met de controller in de hand.  Mét ontbloot bovenlijf, iets naar beneden hangende mondhoek, blik op “glazig”, een poedel-permenantpruik op, mét rood lint én een fileermes tussen onze tanden.  Zo enthousiast waren we.  Een on-rails shooter gebaseerd op de Rambo films, je zou voor minder!

Eens het spel is geïnstalleerd krijgt ons enthousiasme al een flinke opdoffer.  In een schokkerige, haperende intro krijgen we de begrafenis van Rambo te zien.  John Rambo dood?  No way!  Een kolonel houdt een houterige grafrede die doorspekt is met anekdotes uit Rambo’s carrière.  Bij iedere anekdote hoort een flashback die wij mogen spelen.

De eerste flashback speelt zich af tijdens Rambo’s eerste missie in Vietnam.  Zijn squadron werd gevangen genomen, maar samen met een maat kan hij ontsnappen.  En dan barst de hel los.  Niet zozeer voor de vietcong, maar voor de speler. 

Het loopt al mis vanaf de inleidende cutscene.  De omgevingen zien er allemaal prachtig uit, bijna fotorealistisch zelfs.  Rambo himself vloekt echter zo hard met de achtergrond als een rotte kies in een Colgatereclame.  Het figuur lijkt ergens wel op Stallone, maar bepaalde details kregen net iets teveel aandacht.  Het gebrek aan acteertalent bijvoorbeeld.  Rambo in het spel heeft helemaal geen uitdrukking op zijn gezicht.  En dat haar.  Het lijkt wel alsof Rambo zijn coupe dubbel zo groot is als zijn hoofd.  Mocht zijn haar blauw geweest zijn, we noemden hem Marge-bo.  Voor een beroepssoldaat beweegt Rambo ook heel houterig. 

rambo the videogame,pc

Hetzelfde geldt voor de vijanden.  We gebruiken meervoud, want Rambo knalt zich een weg doorheen hele legioenen troepen, maar eigenlijk hadden we evengoed het enkelvoud kunnen gebruiken.  Er werd namelijk maar één model gebruikt voor het hele vietcong leger.  Een zwartgekleed mannetje, met chinese hoed en mitrailleur.  Meer zien we niet tijdens het eerste level.  In de geschiedenisles werd ons nochtans niet geleerd dat de vietcong beschikking had over kloontechnologie.  Het haalt het hele inlevingsproces serieus omlaag.

rambo the videogame,pc

In een tweede flashback worden we gevangen gezet door een houterige sherrif die het niet zo hoog opheeft met Rambo.  Rambo slaat vervolgens tilt en ontsnapt uit de gevangenis met behulp van een paar quicktime events.  Het moet een spannende actiescene opleveren, maar verder dan een klungelig ballet met houterige marionetten komt het niet.  Alleen Rambo’s weelderige coupe beweegt vloeiend.  Zo vloeiend zelfs, dat ze soms dwars door het decor steekt…

Wat verder in het spel mogen we ook boogschieten.  Het wordt even een klein beetje geestig, maar zodra we de boog opbergen en weer met kogels aan de slag gaan krijgen we toch nog cutscenes te zien van vijanden die geveld worden door pijlen.  Huh?

rambo the videogame,pc

Ons enthousiasme krijgt de ene opdoffer na de andere en het duurt niet lang voor we ons T-shirt opnieuw aandoen, onze mondhoeken op gelijke hoogte brengen, de pruik en het lint dumpen en het fileermes terug opbergen in de keukenlade.  De verveelde, glazige blik krijgen we echter niet meer weg.  Die blijft op ons gezicht hangen tot we op “installatie ongedaan maken” klikken.

Een regelrechte puinhoop dit spel.  Zelfs voor fans een afrader.  Zelfs die ouwe Rambo-mop is beter.  Kent u die niet?  “Wat is net zijn moeder verloren en loopt door het bos met een rood lint in zijn haar en een mes tussen zijn tanden?”

 

Rambi.

 

Of Bambo, hoe u zelf wil. 

MindBender

(review gebaseerd op PC versie)

Legend of Kay (PSN)

23-02-14  / 
 

legend of kay,psnWe geven eerlijk toe dat “Legend of Kay” geen belletje deed rinkelen toen we aan onze reviewsessie begonnen.  Zelfs niet toen we ontdekten dat het spel in onze PS2 collectie stak.  Ook niet toen we lazen dat het daarna ook al eens op DS is verschenen.  Het kon niet anders of dit was een vergeten parel, en zijn meest recente heruitgave op PSN een teken aan de wand dat we niet konden negeren.  Spelen zullen we! 

Kay is een kat.  Maar niet een doorsnee huiskat.  Kay is een ninjakat in wording.  Samen met zijn katachtige stamgenoten woont hij op een plek waar ook panda-, konijnen- en kikkerstammen wonen.  De vier stammen leefden in harmonie samen, tot de naburige gorillas en ratten een verbond smeedden en de lieve diertjes onderwierpen.  Kay kan het juk van de gorillas niet langer aan en besluit om er op zijn eentje iets aan te doen. Misschien is hij wel de uitverkorene uit de oude voorspellingen waar zijn meester het altijd over heeft. 

Wat volgt is een adventure dat aardig wat heeft afgekeken van de Zeldareeks.  Kay trekt door dungeons op zoek naar bondgenoten en magische schatten, nevenquests tieren welig en overal staan vazen die we aan stukken kunnen slaan om geld of hartjes te verdienen.  Het klinkt leuk, maar dat is het niet.

legend of kay,psn

Legend of Kay dateert namelijk alweer uit 2005 en dat is er aan te zien.  De originele PS2 versie werd overgezet naar PSN zonder aanpassingen.  Grafisch ziet alles er nogal oubollig uit, en we zijn nogal beperkt in onze bewegingsvrijheid.  Overal botsen we op onzichtbare muren.  Omdat beide dingen schering en inslag waren in het PS2 tijdperk leggen we ons erbij neer en proberen we er het beste van te maken.  Maar dat lukt niet echt.

De problemen beginnen al vrij vroeg.  Kay is een kat, en katten zijn lenig.  Bijgevolg zou Kay de vele platformerstukjes moeiteloos moeten aankunnen.  Ware het niet dat de camera nog onhandelbaarder blijkt te zijn dan een stier die net iets rood heeft gespot.  Hem precies besturen lukt niet en van zodra Kay te dicht bij een muur staat wordt het al helemaal onmogelijk om de camera er netjes achter te plaatsen.  We proberen ons ook hier over te zetten en spelen verder onder het mom “In de tijd van de PS2 wisten we niet beter.”

legend of kay,psn

Gaandeweg beginnen we ons echter ook te ergeren aan de voiceacting.  Kay klinkt vrij kinderachtig (het is dan ook nog een jonge kat) maar de tekst die hij debiteert lijkt ook door een kind geschreven.  De aanvallende ratten één keer “Cheesebreath” noemen is misschien geestig, maar dat blijft het niet.  Idem met de gorillas.  De eerste keer moesten we lachen om “bananafart” (we namen het zelfs meteen op in onze woordenschat) maar het blijft geen billenkletser.  De ratten blijken ook allemaal te slissen en de konijnen hebben allemaal helium ingeademd.  Ofwel is dit spel gericht op het hele jonge volkje, ofwel zit de voiceacting er mijlenver naast...   Alweer een puntje om ons over te zetten. 

legend of kay,psn

Wat blijft er dan eigenlijk nog over?  Een vrij degelijk avonturenspel, met niet al teveel diepgang dat, zoals we al zeiden, hevig leentjebuur speelde bij Zelda.  Of het ook een aanrader is laten we in het midden.  Fans houden het misschien beter bij de originele versie, en wie op zoek is naar een nieuw avonturenspel kan misschien beter nieuwere horizonten verkennen.

MindBender