Where Are My friends? (XBONE)

23-03-18  / 
 

where are my friends, xboxoneEen robotje wordt wakker uit een diepe cryoslaap op zijn schip. Zijn vier vrienden, die samen met hem op missie waren zijn verdwenen. Waar zijn ze naartoe? Het gewielde oogballetje zet alles op alles, en probeert zijn makkers terug te vinden.

En hop, Where Are My Friends? gaat van start! We spelen als, jullie raden het al, het robotje. Nadat we eerst in een soort puzzelaar, de systemen van het schip hebben opgestart en de level select aan de praat hebben gekregen. Best wel lastig, en een klein beetje irritant, maar eens we dat hebben klaargespeeld, gaat een nieuwe wereld voor ons open! Vier zelfs!

Want het briljante aan dit spel is dat het zich niet beperkt tot één genre. Het lijkt wel alsof de makers niet konden beslissen, en dan maar al hun favoriete genres dooreen gehasseld hebben. Want elk van de vrienden zoeken we in een nieuwe wereld, die meteen ook een nieuw spelgenre heeft. Eén van de vrienden zoeken we door een point-and-click adventure op te lossen. Een andere vinden we terug op het einde van een aartsmoeilijk hindernissenparcours, nog een kunnen we pas vinden na uren gangen verkennen in ware metroidvania-stijl. En de vierde verstopt zich op het eind van een zelf-scrollend platformlevel, dat ook nog eens wisselt tussen zij- en bovenaanzicht. Dolletjes!

where are my friends, xboxone where are my friends, xboxone

Toegegeven, we stonden eerst wat weigerachtig tegenover Where Are My Friends?. (Vier genres in één, dat was toch gedoemd tot mislukken? En die tekenstijl, je ziet gewoon dat alles met kleurpotloden is ingekleurd!) Maar we hebben ons mening al gauw moeten veranderen. Elke wereld is gewoonweg zo meeslepend en zo verslaven dat je de controller niet kan neerleggen. En die tekenstijl is best wel oké! Wat je met kleurpotloden allemaal niet kunt doen!

where are my friends, xboxone

Met een spel als Where Are My Friends? in huis zal je jezelf die vraag niet moeten stellen. Ze zullen naast en rond je in de sofa hangen. Klaar om te supporteren, te gieren om je zoveelste mislukken of om de controller gewillig over te nemen wanneer het even te moeilijk wordt.

Een dikke, vette aanrader dit.

MindBender 

Turtle Pop Journey to Freedom (SWITCH)

20-03-18  / 
 

cover_gp.jpgWe zijn altijd blij als we een nieuw spel van een relatief nieuwe studio kunnen testen. We waren er dan ook als de kippen bij om Turtle Pop van Zengami te downloaden. In Turtle Pop spelen we als Bebo, een schildpadje met een gigantische aaibaarheidsfactor, en zijn vriendjes die al even buitenaards schattig zijn. De schildpadjes ondernemen een zoektocht naar de verloren gelopen schildpadjes, die verstopt zitten op de verschillende eilande waar ze wonen.

Eigenlijk is dit gewoon een puzzel platformer. Elke schildpad heeft zijn eigen speelstijl die de speler kan helpen. Met één druk op de knop laten we de Turtle Genie verschijnen, een zwevende schildpad die ons helpt door blokjes te wisselen van plaats om een doorgang te maken. Hij kan ook bommen en voedsel droppen. De bommen spreken voor zich: ze doen boem. handig om obstakels of vijandelijke bommen op te blazen. Het voedsel geeft de schildpadden een tijdelijke bonus, zoals hoger springen. Het geneest ook reptielen die te dicht bij bommen in de buurt zijn gekomen, of een ander ongeluk tegenkwamen.

tp1.png

 

De verloren schildpadden terugvinden is lang niet zo makkelijk. We kunnen overschakelen tussen de padden die zichtbaar zijn op het scherm en ze afzonderlijk besturen. We kunnen ze ook linken met de hoofdpad, zolang ze dicht genoeg in de buurt zijn. Gelinkte beestjes doen alle bewegingen van de hoofdpad na. Dat kan zeer behulpzaam zijn, maar werkt soms ook keihard in ons nadeel. Gevaarlijke afgronden en kliffen moeten overwonnen worden en bommen moeten ontweken worden. Er schuilt overal gevaar, en soms is het begeleiden van de schildpadjes een nagelbijtende, gekmakend van de stress ervaring.

tp2.png

 

Wat Turtle Pop zo origineel maakt, gebeurt hoofdzakelijk tussen de levels door. Hoe meer we spelen, hoe meer kaarten we verzamelen. Met die kaarten kunnen we onze Genie upgraden. Hem meer bommen of voedsel laten dragen bijvoorbeeld. Sommige kaarten brengen ook muntstukken op, die dan op hun beurt weer kunnen gebruikt worden om de kaarten te upgraden. Ingewikkeld? Helemaal niet, in-game hoef je de kaarten niet eens te gebruiken.

tp3.png

Turtle Pop mag er dan wel schattig uitzien, iets wat het meteen het label 'voor kinderen' opkleeft, maar we zijn er zeker van dat menig volwassene dit ook graag zal spelen. Wij alleszins wel, en we kijken reikhalzend uit naar meer van Zengami.

MindBender

Q.U.B.E. 2 (XBOXONE)

14-03-18  / 
 

q2cover.jpgAmelia Cross wordt wakker in een vreemde, witte ruimte. Ze kan zich niet herinneren hoe ze daar is terechtgekomen, of waarom. Gelukkig staat ze via radioverbinding in contact met Emma, die haar bijstaat. Emma probeert haar te begeleiden naar de uitgang, en laat gaandeweg meer los over wat er precies is gebeurd. De vreemde witte omgeving bevindt zich op een vreemde planeet, en Amelia zal haar opperste best moeten doen om hier weg te geraken.

En dus banen we ons als Amelia een weg doorheen het steriele witte interieur en occasionele buitenterrasje. Maar een vrije doortocht hebben we niet. We moeten geregeld puzzels oplossen om andere kamers te bereiken, of om machines op te starten. En net daarin zit het leuke van Q.U.B.E. 2.

Het spel is namelijk volledig eerste-persoons, een gezichtspunt dat we normaal direct verbinden met het shootergenre. In Q.U.B.E. 2 krijgen we echter geen wapens. Amelia draagt een pak dat bepaalde blokken in de kamers kan beïnvloeden. Met een simpele handbeweging kent ze aan interactieve panelen een kleurtje toe. We kunnen kiezen uit drie kleuren, en elke kleur geeft een bepaalde eigenschap aan het interactief vlak. Uit groen kunnen we een kubus tevoorschijn laten komen. Blauw werkt als een trampoline en uit rood schuiven balken. Met een combinatie van die drie dingen kunnen we hindernissen bedwingen. Hogere plaatsen bereiken, drukgevoelige knoppen indrukken, gigantische ventilatoren en laserhekkens ontwijken wordt plots allemaal kinderspel.

q21.png

En dat is het geniale van Q.U.B.E. 2. De spelmechaniek is net simpel genoeg om meteen onder de knie te krijgen. We voelen ons ook geen moment gefrustreerd omdat een puzzel te moeilijk is, want mits gebruik van ons logisch denkvermogen, zijn we er zo achter wat ons te doen staat.

q22.png

En net daarin schuilt ook ons enige puntje van kritiek… De puzzels zijn net iets té makkelijk. We hebben het gevoel dat we moeiteloos van kamer naar kamer rennen, zonder echt ergens hinder te ondervinden. De puzzels beginnen ook een beetje repetitief te voelen na lang spelen, zonder een echte uitdaging voor Amelia. 

q23.png

Gelukkig is er het verhaal nog, dat ons genoeg afleiding bezorgt. En de excellente voiceacting en de afgelikte stijl van de planeetinterieurs die ons minimalisme-lievend brein op een aangename manier kietelt.

MindBender