Enemy Front (PS3/XBOX360/PC)

27-06-14  / 
 

enemy front, xbox360Eindelijk nog eens een shooter die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog!  Een realistische dan nog wel, zonder weerwolf-Nazis, zombies en ander niet-historisch accuraat gespuis!  We zaten op dat vlak al een tijdje op onze honger, en met Enemy Front lijkt er een einde te komen aan ons wachten.  Of wachten we beter nog iets langer?

Het oogt alvast veelbelovend.  We spelen de rol van een Amerikaanse journalist die zich aansluit bij het Poolse verzet.  Hij vecht mee tegen de Duitse bezetter en probeert ondertussen een uniek artikel te schrijven.  De hoes van het spel belooft ons dat we zelf kunnen kiezen hoe we spelen.  Agressief, tactisch of stilletjes rondsluipen in stealthmode.  We waren al verkocht van zodra we hoorden dat we met een journalist mochten spelen (hét coolste beroep bij uitstek…) en nu mogen we nog kiezen hoe we spelen ook!

enemy front, xbox360

In de praktijk gaat het er echter heel wat minder leuk aan toe.  We amuseren ons wel, daar niet van.  WOII shooters blijven altijd erg leuk, maar toch gaat het spel hier en daar de mist in.  De beloofde verschillende speelstijlen kunnen weliswaar toegepast worden, maar ervaring leert ons op den duur dat agressief spelen meestal de beste tactiek is.  De AI hinkelt toch achterop en kan onze woeste charge nooit bijhouden.  We veroveren zelfs moeiteloos een Duitse basis op ons eentje, terwijl de AI die aan onze kant staat ook wat staat rond te lummelen.

enemy front, xbox360

Ook op grafisch vlak hinkelt Enemy Front wat achterop.  Tijdens de laadtijden krijgen we prachtige 3D-actiebeelden te zien, maar ingame komen we die nergens tegen.  Het lijkt wel alsof we een stapje terug in de tijd namen en op een eerdere generatie console spelen.  Het stoort ons niet tijdens de actie (te druk bezig met moffen afknallen), maar toch…

Hetzelfde geldt voor het nieuwe, revolutionaire snipe-systeem waarmee gepronkt wordt.  We merken echter niks nieuws, noch revolutionair op.  We mikken in close-up, schieten en klaar.  Zou oud als de straat, en helemaal niet vernieuwend.  Wél leuk.  Dat wel.

enemy front, xbox360

Ach, misschien lagen onze verwachtingen te hoog en zijn we te streng voor Enemy Front.  Want diep vanbinnen amuseren we ons toch.  We snipen dat het een lieve lust is, en menig Duitse soldaat  wordt gekeeld als een varken nog voor hij beseft wat er gebeurt.  Bloedfonteintjes spuiten geiserend van het scherm en ontploffingen donderen luid door onze geluidsinstallatie.  Het ware leuker geweest moest het geheel ietsjes meer opgepoetst zijn.  Wat meer grafische praal en wat minder storende bugs.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

Murdered: Soul Suspect (PS3/PS4/XBOX360/XBOXONE/PC)

11-06-14  / 
 

murdered soul suspect, ps4De Bell seriemoordenaar teistert al enkele weken de stad.  Rechercheur Ronan zit hem dicht op het spoor en confronteert hem in een oud appartementsgebouw.  Tijdens de arrestatie loopt het echter mis.  De moordenaar slaagt erin Ronan door het raam te gooien.  Een paar verdiepingen lager komt hij onzacht neer.  De moordenaar volgt op de voet, en maakt de klus af met Ronan’s eigen pistool.  Het klinkt als een scene die je te zien krijgt vergezeld van de woorden “Game Over”, maar Murdered: Soul Suspect begint pas na de moord.  Ronan mag dan wel dood zijn, maar zijn ziel leeft verder, en kan niet naar het hiernamaals tot ongedane zaken aan deze kant zijn opgelost.   Zoals wie de moordenaar is, bijvoorbeeld.

Murdered: Soul Suspect speelt als eender welk ander adventure.  We zijn een stoere flik die het niet zo nauw neemt met de wet.  Gewapend met ons brein lossen we puzzels op en leggen we verbanden.  We lossen een heleboel kleine zaken op terwijl we bezig zijn met die ene grote, overkoepelende zaak: Wie is de Bell Killer?

Het enige verschil met die andere adventures is dat onze hoofdpersoon een geest is.  Daardoor kunnen we net iets meer dan de gewone sterveling.  Voor klopgeestje spelen, bijvoorbeeld.  We kunnen bezit nemen van toestellen en ze iets laten doen om de aandacht van nabije mensen af te leiden.  We kunnen teleporteren naar plaatsen die gewone stervelingen niet kunnen bereiken zonder ladder.  We kunnen dieren en mensen beïnvloeden of zelfs besturen.  We zijn onzichtbaar en muren lopen we dwars doorheen.

murdered soul suspect, ps4

Wie denkt dat geesten het wel voor elkaar hebben heeft het mis, want naast alle voordelen krijgen we ook met een pak nadelen te maken.  Dat transparant zijn is bijvoorbeeld best lastig als we iets willen vastnemen, en onzichtbaar zijn is al helemaal uit den boze als je een verdachte deftig wil ondervragen.  Zelfs door muren heen lopen is beperkt toepasbaar.  Zo kunnen we bepaalde huizen enkel langs een open deur of raam betreden of verlaten en her en der staan er spookobstakels waar we ook niet doorheen kunnen.  Zo zijn de regels van het spookleven, leert ons een medespook, maar het ruikt verdacht veel naar bewegingsbeperking in een anders te klein geprogrammeerde wereld…

murdered soul suspect, ps4

We zijn ook niet het enige spook met “unfinished business”.  De wereld krioelt van de medespoken.  Stuk voor stuk proberen ze nog iets te weten te komen over hun voorbije leven en wie kan hen daarbij beter helpen dan een politierechercheur?  Als we dat willen kunnen we ze allemaal helpen.  We krijgen een korte omschrijving van het probleem en dan kunnen we in hun directe omgeving aan de slag.  We zoeken naar sporen en aanwijzingen, en wanneer we er genoeg hebben passen we ze als een puzzel in elkaar.  Leuk, en de overvloed aan spoken hebben een overvloed aan verschillende problemen.  We komen geen twee keer eenzelfde soort raadsel tegen en we betrappen ons erop dat we ieder spook willen helpen.

Niet alle spoken zijn ons echter even goed gezind.  Er zweven ook demonen rond die ons… heuh…  willen vermoorden?  Waren we dan al niet dood? Ah, ze willen ons “wissen”.  Ook goed.  Gelukkig kunnen we de demonen langs achter besluipen en opruimen.  In een handomdraai, alsof het niks is.  De stukken waarin demonen ons pad kruisen voelen dan ook redelijk flauw aan.  Alsof ze later zijn toegevoegd om iets meer actie in het spel te krijgen.

murdered soul suspect, ps4

We moeten eerlijk toegeven dat we ons wel kunnen vermaken met een potje geest-detectiven.  Alleen jammer dat het spel af en toe wegzinkt in een zee van “dat zou beter gekund hebben”.  Teveel beperkingen, een klopgeestmechaniek die we al veel beter gezien hebben in een ander spel en een occasionele spelbedervende bug zorgen ervoor dat dit een pareltje is met een lelijke, dikke oesterschelp er nog rond.

MindBender

(review gebaseerd op PS4 versie)

Max: The Curse of Brotherhood (XBLA)

04-06-14  / 
 

max, xblaMax heeft een probleem.  Hij heeft een vervelend jonger broertje.  In een vlaag van totale wanhoop zoekt hij op internet een spreuk op waarmee hij zijn broer kan laten verdwijnen.  Hij probeert de spreuk uit en voor hij het goed en wel beseft wordt zijn broertje door een monster ontvoerd naar een andere dimensie.  Max kan maar net door de interdimensionale poort meeglippen.  Aan de andere kant van de poort vindt hij een vreemde magische wereld.  Hij ziet nog net hoe zijn broertje wordt meegenomen door het monster.  Max moet zijn broertje redden, of anders zwaait er thuis wat…

Gelukkig moet Max de strijd niet alleen aangaan.  Op zijn pad komt hij de oude bewaker van de wereld tegen.  De oude vrouw probeert al jaren tevergeefs de wrede Mustacho en zijn monsterlijke troepen te verjagen.  Het toeval wil dat diezelfde Mustacho zijn ziel wil overbrengen in het lichaam van Max’ gekidnapte broertje.  De bewaker en Max slaan de handen in elkaar, en ze maakt een magisch wapen van het enige wat Max bij zich heeft: een stift.

max, xbla

De stift is meteen ook de gimmick van het spel.  We kunnen er op bepaalde plaatsen mee tekenen in de wereld.  We kunnen stukken grond omhoog tekenen, we kunnen takken en lianen tekenen, en superkrachtige waterstromen.  “Wat is het nut daarvan?”, horen we jullie denken.  Sta ons toe het uit te leggen aan de hand van een simpel voorbeeld...

Max komt aan de rand van een ongelofelijke diepe en brede kloof.  Hier gewoon overspringen lukt niemand, maar met de stift kunnen we een tak vanuit de ene wand naar de andere tekenen en die gebruiken als brug.  Of we trekken een lijn (als de mogelijkheid er is) vanuit het plafond naar beneden, et voilà: een slingerende liaan waarmee we naar de overkant kunnen zwieren! 

max, xbla

De puzzels waarmee we geconfronteerd worden, blijven echter niet zo simpel als in het voorbeeld dat we net beschreven.  We moeten meer dan eens verschillende keren opnieuw beginnen omdat het toch complexer is dan het lijkt, of omdat we niet behendig genoeg springen met Max.  Want bovenal blijft Max wel een platformer.  Mét een leuke twist.

Want we amuseren ons te pletter met de stift!  We gebruiken waterstralen om Max naar een liaan te lanceren, die vastgebonden hangt aan een zelfgetekende tak.  We klimmen op de tak en zagen hem daarna door.  Hij tuimelt naar beneden, richting rivier, waar hij blijft drijven en als geïmproviseerde boot Max veilig naar de overkant brengt.

max, xbla

We doen ons best om een minpuntje te vinden aan Max, maar het lukt ons niet.  De puzzels die soms blijven mislukken tot we het precies goed tekenen?  Vervelend ja, maar om het spel daarop af te rekenen?  Neen, het tekenen is gewoon té leuk.  Max die soms wat rare sprongen maakt, of recht de afgrond instruikelt?  Ligt ongetwijfeld aan onze eigen onhandigheid.

Neen, Max: The Curse of Brotherhood is een waar pareltje, en op de koop toe eentje dat nog goedkoop is ook!  Kopen die handel!

MindBender

review gebaseerd op XBOX360 versie