Wolfenstein 2: The New Colossus (PS4)

06-11-17  / 
 

wolfenstein 2,the new colossus,ps4De nazi’s. Werd er ooit al een groep meer gebruikt als antagonist in games? We dachten het niet. Er is gewoon iets wat ongemeen leuk is aan het aan gort knallen van een hoop fanatiekelingen. En het wordt dubbel zo leuk als het gebeurt onder de Wolfenstein-vlag.

In Wolfenstein 2: The New Colossus volgen we nog steeds BJ Blazkowicz. BJ werd gruwelijk gewond achtergelaten op het einde van de vorige aflevering. In The New Colossus wordt hij wakker uit zijn coma en moet hij al meteen een nazi-aanval weerstaan. Nooit hadden we gedacht dat we ooit nog eens een 3D shooter zouden spelen waarin het hoofdpersonage zich met een rolstoel voortbeweegt. Strafen gaat moeilijk, voortrollen gaat traag en is helemaal een ramp als we met één hand moeten sturen en met het andere moeten schieten.
Net echt.
Denken we. 

wolfenstein 2,the new colossus,ps4

Gelukkig kan Billy na die eerste rolstoelescapade een harnas aantrekken waarmee hij weer als vanouds kan rondhuppelen. Net als in de vorige delen. Ook terug uit die vorige delen zijn veel van de spelmechanieken die het spel net zo leuk maakten. De mogelijkheid om twee wapens tegelijk te hanteren bijvoorbeeld. Of het perks-systeem, waarmee we bepaalde vaardigheden kunnen opkrikken. Wel nieuw in dit deel zijn de zijmissies die we kunnen vinden. Het zijn korte missies waarin we belangrijke nazis moeten uitschakelen. Ze zijn geheel optioneel, maar leveren ons wel extra uitrusting op die we door keuzes in het spel zouden mislopen.

wolfenstein 2,the new colossus,ps4

Grafisch is alles piekfijn in orde. Of we nu door een vijandelijke duikboot lopen, of door de desolate straten van een ghetto, of in de woestijn van New Mexico: alles ziet er echt uit. Van het kleinste zandkorreltje, tot het interieur van een vijandelijke basis… Alles ziet er echt en geloofwaardig uit. Hoe over the top de verhaallijn soms ook is.

En het verhaal kan ook bijna niet fantastischer. BJ en de zijnen vechten tegen een naziregime dat de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen. De Verenigde Staten zijn nu in Duitse handen en dat alles heeft gevolgen. Het levert stof voor een “wat als?” versie van de periode na WOII, met alweer een ongelofelijk oog voor detail.

wolfenstein 2,the new colossus,ps4

We zijn een aardige poos zoet met de vrij uitgebreide singleplayer, maar toch bekruipt ons de zin om opnieuw te beginnen. Wolfenstein 2 is namelijk doorspekt met extra’s. Star cards, goud,… Elk level bulkt van de collectibles die we pas vinden als we elk hoekje en gaatje zorgvuldig onderzoeken. Heerlijk gewoon!

We kunnen niet anders of Wolfenstein 2 aanraden. Een must-have, een aanrader, een nazishooter deluxe… Noem het wat je wil, maar haal het meteen in huis. Uw Playstation/Switch/PC/XBOX verdient het gewoon.

MindBender

Syberia (SWITCH)

27-10-17  / 
 

Syberia, switchWij zijn altijd al grote fans van point ’n click adventures geweest. Puzzels en raadsels oplossen, praten met elk figuur dat ons pad kruist, alles oprapen wat er bruikbaar uitziet… Het heeft gewoon iets wat ons uitermate aantrekt. We waren dan ook erg enthousiast toen we te horen kregen dat die klassieker uit 2002, Syberia, opnieuw zijn opwachting maakt. Op de Switch dit keer.

In Syberia spelen we de rol van Kate Walker. Kate is een advocate die door haar firma naar een dorpje in de Franse Alpen wordt gestuurd om er de overname van de plaatselijke robot-fabriek te begeleiden. Wanneer ze er aankomt blijkt de eigenares van de fabriek overleden. Tot overmaat van ramp, bekende ze op haar sterfbed dat haar overleden gewaande broer toch nog in leven zou zijn, en dus de rechtmatige erfgenaam van de fabriek is. Kate moet dus op zoek naar de verloren broer, wil ze de overname laten doorgaan.

Ik geef toe, het klinkt als het plot van een hele slechte soap, maar hou in gedachten dat het hier om een robot-fabriek gaat! Die bovendien nog eens helemaal ingeburgerd is in het dorpje. Alles is er geautomatiseerd. Van deurbellen tot kerkklokken: alles heeft een robot-makeover. Het heeft het hele dorp (en bij uitbreiding, het hele spel) een soort steampunk-achtige look, die nog eens geloofwaardig is ook.

Syberia, switch

Besturing is simpel. We sturen Kate met de stick, laten haar lopen met een shoulderbutton en gebruiken de andere knoppen om acties uit te voeren. Lekker makkelijk. De Switch lijkt wel gemaakt voor adventure games. In geen tijd lopen we vlotjes doorheen het dorp te praten en dingen op te rapen. Net als vroeger!

Ook net als vroeger: al de rest. Syberia is namelijk geen remake voor de Switch. Het is een port. Wat wil zeggen dat er niks werd gedaan aan de graphics. Of aan het geluid. Wat we te zien en te horen krijgen was ongetwijfeld verbluffend vijftien jaar terug, maar tegenwoordig lijkt het wat roestig. Kate lijkt te zweven over de getekende achtergronden, en sommige geloopte geluidjes en muziekjes vallen net iets té hard op.

Syberia, switch

En hoewel de besturing lekker makkelijk is, toch had ze iets vlotter gemogen. Kate botst net iets te makkelijk met onzichtbare objecten, waardoor de grootse achtergronden plots beklemmend klein lijken. Soms draait de looprichting ook, waardoor Kate boven uit beeld loopt om in het volgende scherm bovenaan in beeld te komen. De besturing is hiervoor niet aangepast, en blijft registreren dat we naar boven duwen. Dus in het volgende scherm loopt Kate weer naar boven waardoor ze omdraait en weer naar het vorige scherm terugkeert… we moeten dus bij iedere schermwissel even stoppen met lopen. Het maakt het geheel net iets stroever…

Syberia, switch

Syberia blijft nog steeds een heel erg leuk adventure met een topverhaal, maar we vragen ons wel af of het niet iets had mogen opgepoetst worden voor zijn Switchdebuut. 

MindBender

Samurai Riot (STEAM)

10-10-17  / 
 

srcovergp.jpg"Lang geleden dat we nog eens een beat-em-up speelden," zeiden we laatst nog tegen elkaar. "Zo eentje met samuraizwaarden en een hiphopperige soundtrack, die je ook met twee kan spelen." Onze woorden waren nog niet helemaal koud, of Samurai Riot verscheen op de redactie Steam-account!

In Samurai Riot spelen we als Tsurumaru of Sukane die de eer van hun clan verdedigen tegen rivaliserende clans. Tsurumaru is een traditionele samuraikrijger die met zijn zwaard de meeste vijanden moeiteloos klein krijgt. Sukane is dan weer een ninja, die vertrouwt op haar vuisten en bovendien nog eens hulp krijgt van haar vos, die haar overal volgt. De twee worden door de leider van hun clan uitgestuurd om het rebellenleger te vernietigen, maar niet alles is wat het lijkt...

08-Forest_Jurogumo.png

We slaan, schoppen en hakken ons een weg door een schier eindeloze bende vijanden, in een mooi getekend decor en op de tonen van een mengeling van traditioneel japans klinkende hiphopbeats. Vechten gaat vlot, de combo’s vliegen in het rond en worden alleen onderbroken om speciale moves uit te voeren. Het lijkt allemaal piekfijn in orde, maar net zoals in het verhaal is niets zoals het lijkt...

01-DawnTown.png

Want neem nou die soundtrack. Erg leuk en opzwepend, die samuraibeats. Maar per level is er maar één nummertje, dat vrij kort is en steeds herhaalt. Na een paar minuten spelen gaat het snel vervelen...

En die hordes vijanden! Het blijft leuk om ze kort en klein te slaan, maar als we goed opletten merken we welgeteld drie verschillende types op. Ze hebben misschien wel een ander kleurtje en soms een ander wapen vast, maar het blijven de drie zelfde ontwerpen. Alleen de eindbazen brengen variatie. Die eindbazen zijn stuk voor stuk schitterende staaltjes van creativiteit. Japanse demonen, spinvrouwen, kolossale spierbundels,...  Het lijkt wel alsof de ontwerpers alles uit de kast hebben gehaald voor de bazen, en niks meer over hadden voor het voetvolk...

07-Castle_KitsuneAir.png

Vrij nieuw in voor het genre zijn de keuzes die we moeten maken. Op bepaalde punten in het spel worden we voor verscheurende keuzes geplaatst. Zo kunnen we helemaal in het begin al kiezen of we loyaal blijven aan de leider van onze clan, of overlopen naar de rebellen en zo heel wat levens redden. De keuze bepaalt het verloop van het verhaal, maar ook hier weer geen verandering in vijanden. Kiezen we om over te lopen naar de rebellen en te vechten tegen onze voormalige makkers? Dan blijven de vijanden dezelfde als toen we tegen de rebellen vochten. Vreemd...

Samurai Riot is een leuke beat-em-up, die even kan boeien. Helaas heeft het spel wat last van herhaling...

MindBender