09-07-13

Painkiller: Hell and Damnation (XBOX360/PS3/PC)

painkiller,xbox360Soms lijkt alles beter dan het echt is.  Daniel's deal met de Dood bijvoorbeeld.  Daniel zit na een auto-ongeval gevangen in het vagevuur.  Hij zou echter liever het vagevuur ontsnappen om het einde der tijden door te brengen in gezelschap van zijn vrouw die in hetzelfde ongeval om het leven kwam.  Laat dat nu net zijn wat Pietje de Dood hem aanbiedt.  Als Daniel hem zevenduizend zielen bezorgt, zal hij herenigd worden met zijn vrouw.  Je hoeft niet helderziend te zijn om te weten dat er aan zo'n deal een luchtje hangt, maar Daniel is hopeloos en neemt het aanbod gretig aan.

Even gretig als Daniel namen wij ons reviewexemplaar van Painkiller: Hell and Damnation in ontvangst.  We hadden ons heel vroeger al flink geamuseerd met het origineel, dus een remake zou zeker niet teleurstellen.  Hadden wij het even mis!

Het probleem ligt hem namelijk net aan dat "remaken"…  Painkiller was extreem leuk toen het uitkwam, maar dat is nu al wel een hele tijd geleden.  We zijn ondertussen al zoveel meer gewend.  Wat ons meteen opvalt is hoe hard het spel wel niet verouderd is.  En dan hebben we het niet over het visuele.  Alle oude levels en vijanden kregen een net laagje HD-verf en het oogt allemaal zeer mooi en blinkend.  De spelmechaniek en leveldesign daarentegen werden volledig ongemoeid gelaten.  Het levert ons een spelervaring op die de tand des tijds niet heeft doorstaan.

painkiller,xbox360

We lopen rond met verschillende wapens, en het lijkt erop dat het doel van het spel enkel en alleen vijanden uitschakelen is.  We knallen of slaan een hoop demonen aan gort tot er geen reservetroepen meer verschijnen.  Daarna wandelen we naar een volgende checkpoint waar er ge-autosaved wordt, en dan beginnen we gewoon weer van af.  In een andere omgeving uiteraard maar het opzet blijft ongewijzigd.  Vijanden uitroeien, doorstappen naar een volgend checkpoint, vijanden afknallen, et cetera, et cetera…

painkiller,xbox360

Het gaat al vrij vlug vervelen.  Heel af en toe wordt de sleur verbroken door het inlassen van een bossfight, maar eens die is afgelopen, hervallen we weer in dezelfde sleur.  Het zou misschien allemaal niet zo erg geweest zijn moesten de vijanden er niet zo oubollig uitzien.  Ze zijn dan wel in HD, maar onder dat laagje hoge resolutie zien ze er nogal komisch verouderd uit.  Kortgestuikte monniken, monsters die zo buiten proportie zijn dat ze gewoon grappig worden,…  Zelfs de artificiële intelligentie hinkelt achterop.  Op een bepaald moment hadden wij alleen nog maar een demonische mixer als wapen.  We werden door een troep identieke monniken in een hoekje gedreven en hielden op goed geluk de trekker ingedrukt.  Wat bleek?  Alle monniken liepen zich, als motten naar een vlam, te pletter tegen de draaiende schroeven van ons wapen.  Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen ook vijanden die we ergens helemaal in het begin hadden achtergelaten als gehypnotiseerd naar de vleesmolen gestormd om zich erin te storten.  We kwamen geheel ongeschonden uit de strijd.  Als je dat al een strijd kon noemen.

painkiller,xbox360

Het lijkt wel alsof het spel enkel en alleen maar wil scoren met zijn shockvalue.  De vijanden spatten uiteen in geisers van bloed en ledematen.  Afgehakte uitsteeksels vliegen in het rond.  Op dat vlak scoort Painkiller: Hell and Damnation goed.  Maar zoals eerder al gezegd: we zijn intussen al zoveel gewoon…  Een bloedgeisertje meer of minder laat op ons niet echt een grote indruk meer na.  En om een volledig spel van die ene gimmick te laten afhangen…

Painkiller: Hell and Damnation lijkt ons een klassiek geval van een gemiste kans.  Het origineel had beter gemaakt kunnen worden.  Een paar nieuwe vijanden, nieuwe levels, of misschien alleen maar een opsmuk van de spelmechaniek en leveldesign.  We krijgen echter alleen maar een hopeloos verouderd spel in een blinkend jasje.  Jammer!

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

18-06-13

Remember Me (PS3/XBOX360/PC)

remember me, xbox360Alles is donker.  Wanneer we onze ogen eindelijk durven opendoen draait alles in het rond.  Een lichte braakneiging steekt de kop op, maar we weten haar nog net te onderdrukken.  We hebben barstende koppijn, een slechte smaak in onze mond en we weten niet waar we zijn.  We weten niet eens meer hoe we heten.  Op de koop toe staat een onbekende man ons vanalles toe te schreeuwen.  Neen, niet de morgen na een zwaar avondje stappen met kameraden.  Dit is het begin van Remember Me, een nieuw actiespel van Capcom.

We schrijven 2084 in Neo-Parijs.  Het bedrijf Memorize heeft een implantaat ontwikkeld waarmee men naar believen zijn geheugen kan aanpassen.  Blije herinneringen steeds opnieuw beleven, of slechte herinneringen voor altijd wissen zijn nu een peulschil.  Wie wil kan zelfs herinneringen van anderen downloaden van het net om ze zelf te beleven.  Het lijkt vrij onschuldig, maar Memorize gebruikt zijn technologie om controle uit te oefenen.  Binnen de kortste keren is Neo-Parijs een totalitaire staat onder het bedrijf.  De Erroristen, een groep rebellen, verzet zich hiertegen.  Onder hen bevindt zich Nilin.  Ze is één van de weinige Erroristen die herinneringen kan stelen en remixen.  Ze werd echter opgepakt door Memorize en haar geheugen werd gewist.

En zo beginnen we het spel.  Verward en verzwakt als een dronkenlap in de duistere krochten van de Bastille, het hoofdkwartier van Memorize.  Gelukkig worden we via ons implantaat gecontacteerd door Edge, de leider van de Erroristen.  Hij helpt ons stap voor stap te ontsnappen.  Binnen de kortste keren staan we terug op straat en kunnen we beginnen ons geheugen terug te zoeken.  Oh, en en passant nog een paar rake klappen uitdelen aan de sinistere agenten van Memorize.

remember me, xbox360

Nilin laat zich vlot besturen.  Als een volleerd parcoursbeoefenaar springt ze vlot van richeltjes,naar regenpijpen en vensterbanken.  De weg wordt ons ook netjes getoond door pijltjes die door het implantaat worden geprojecteerd.  Een soort van ingebouwde GPS, zeg maar.  Het zorgt ervoor dat het allemaal zeer vlotjes en intuïtief gaat.  Nilin lijkt al haar hele leven niets anders gedaan te hebben.

Idem dito voor het vechten.  Nilin slaat en schopt als een professionele Bruce Lee.  Vijanden ontwijkt ze vlotjes met zijwaartse sprongen en koprollen.  We kunnen zelfs haar gevechtstijl aanpassen.  In plaats van XP verdienen we pressens.  Pressens bestaan in vier soorten: regen, power, chain en cooldown.  Met een reeks van die pressens kunnen we zelf een combo samenstellen die een bepaalde invloed zal uitoefenen.  Regen pressens in een combo zorgen ervoor dat we een klein beetje health bijkrijgen, power pressens maken de aanval krachtiger, chain zorgen voor langere aanvallen en cooldown zorgt voor extra energie.  Met meer dan 50000 mogelijke combinaties blijven we even zoet en blijft het vechten steeds nieuw aanvoelen.

remember me, xbox360

Alsof al dat moois nog niet geestig genoeg is, beschikt Nilin ook nog over de unieke gave om herinneringen te remixen.  Bepaalde vijanden kan ze hiermee naar haar hand zetten.  Gewoon even in het hoofd van desbetreffende vijand rommelen en we krijgen een bepaalde herinnering te zien.  Die herinnering kunnen we naar believen terug- en vooruitspoelen, op zoek naar bepaalde punten die we kunnen beïnvloeden.  Zo zorgen we ervoor dat de herinnering er plots helemaal anders gaat gaan uitzien en daardoor begint de vijand zich plots ook heel anders te gedragen.  Verwarrend?  Even een voorbeeld.  Stel dat vijand X een devoot aanhanger van Memorize is.  Een herinnering aan een stervende partner remixen we zodat het lijkt alsof die partner net door toedoen van Memorize aan zijn einde is gekomen.  Vijand X houdt aan de nieuwe herinnering een diepe haat jegens Memorize over, en besluit om voor onze kant te kiezen.  Nooit gedacht dat rommelen met iemands verstand zo geestig kon zijn!

remember me, xbox360

Rommelen met herinneringen, totalitaire regimes in de niet zo verre toekomst en heldinnen in strakke pakken...  Mocht dit een film geweest zijn, dan hadden we zeker geklaagd over de vele clichés waarmee hier gestrooid wordt.  Maar net omdat dit een spel is, en we dit nog zelden of nooit in spelvorm hebben meegemaakt zijn we laaiend enthousiast!  Of heeft er iemand met ons geheugen gerommeld?

MindBender

(review gebaseerd op XBX360 versie)

28-05-13

Iron Sky Invasion (XBOX360/PS3/PC/MAC)

iron sky invasion, xbox360De Nazi's zijn terug, en alleen wij kunnen ze stoppen!  Die dekselse foute Duitsers hebben zich tijdens de laatste stuiptrekkingen van WOII gewoon verstopt op de donkere kant van de maan, om daar in alle stilte te werken aan hun triomfantelijke verovering van de aarde.  Ettelijke jaren na de ondergang van het Derde Rijk, starten ze de invasie van de aarde met een vloot UFO's.  Het lot van de aarde rust op de schouders van een paar uiterst heldhaftige piloten, die de invasievloot trachten tegen te houden.

Wie de film Iron Sky niet zag ligt nu bij het lezen van bovenstaande flinterdunne plot waarschijnlijk dubbel van het lachen.  Wie de film wel zag, ligt hoogstwaarschijnlijk ook in een deuk omdat hij zich de film weer herinnert.  Een echt briljante film was Iron Sky niet, maar dat pretendeerde hij ook nooit te zijn.  Nét dat gebrek aan sérieux, en de flinke dosis zelfspot en de talloze knipogen naar het genre zorgden ervoor dat we ons uitermate vermaakten met de film.  Het spel poogt dezelfde toer op te gaan, maar slaagt daar maar half in.

Het plot volgt gewoon dat van de film.  We kruipen in de huid van een Amerikaanse piloot die de vooruitgang van de invasievloot stuit.  Idiote missies, geschifte toestanden en heel erg flauwe moppen vliegen in het rond, en tot onze grote verbazing stoort het ons helemaal niet.  We hebben immers de film gezien, en we zijn ondertussen al vertrouwd met de zelfspot en het gebrek aan sérieux.  Het siert Iron Sky Invasion.  Het zorgt er zelfs voor dat we de missies zonder tegenstribbelen met een glimlach op het gezicht volbrengen.

iron sky invasion, xbox360

Eender welk ander spel van dit niveau hadden we al lang hoogstpersoonlijk richting maan gelanceerd.  De missies die we moeten ondernemen zijn repetitief en eigenlijk wel een beetje saai.  De makers probeerden ze wel verschillend in te kleden, maar eigenlijk komen ze altijd neer op hetzelfde: vlieg naar locatie X, knal de daar aanwezige vijanden aan gort, et voilà: instant win.  Het is zelfs helemaal niet moeilijk.  We moeten alleen maar een doelwit aanduiden, ons schip een beetje in de juiste richting sturen en de trekker ingedrukt houden.  Onze wapens mikken vervolgens automatisch op het gekozen doelwit, zolang we maar een beetje in de juiste richting blijven vliegen.  Voor de rest kunnen we ook wat goochelen met de energieverdeling tussen wapens en motoren, maar echt veel verschil maakt dat niet.  De trekker ingedrukt houden blijkt de meest efficiënte techniek hier.

iron sky invasion, xbox360

Ook astronavigatie is een fluitje van een cent.  Gewoon even een kaartjeoproepen, aanduiden waar we naartoe willen en met een druk op de knop vliegen we er in een rotvaart naartoe.  En dat terwijl de vijanden zich slechts met een slakkengangetje richting aarde moeten begeven.  Ons punt?  Echt moeilijk kunnen we Iron Sky Invasion niet noemen.  Eerder doodsimpel.  Maar net zoals de film zijn gebrek aan kwaliteit met een vette knipoog goedmaakte, doet ook het spel dat.  Niemand heeft ooit beweerd dat Invasion hét van hét zou zijn.  Niemand heeft ooit gezegd dat dit een flight simulator van een ongekende kwaliteit zou worden.  Neen.  Een flinke dosis camp en een vette knipoog.  Daarvoor zijn we bij Iron Sky Invasion aan het juiste adres.

iron sky invasion, xbox360

Een licht verteerbaar actie-shoot-em-upje, meer durven we Iron Sky Invasion niet noemen.  We hebben er ons duchtig mee geamuseerd, maar de volle prijs zouden we niet betalen.  We vragen ons ook af of de amusementswaarde behouden blijft voor mensen die de film niet hebben gezien of (schok!) hem gewoon slecht vonden.  Laten we het erop houden dat dit een spel voor fans en door fans is.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)