02-10-12

New Little King's Story (PSVita)

new little king's story, PSVitaHet leek een doodnormale dag te worden in het koninkrijk van kleine koning Corobo.  Feestje met prinsessen hier, banketje daar, tussendoor eventjes wuiven naar het plebs…  Maar het lot beslist anders.  Plots wordt het paleis overvallen door kwaadaardige demonen.  Corobo moet noodgedwongen met zijn paleiswacht vluchten en ziet nog net het paleis in vlammen opgaan.  De demonen hebben zijn koninkrijk overgenomen, en de prinsessen die op bezoek waren werden gevangen genomen.  Aan ons de taak om het koninkrijk weer op te bouwen, de prinsessen te bevrijden en de demonen te verjagen.  En ondertussen af en toe eens te zwaaien naar het plebs.

Om dat te doen, krijgen we controle over Corobo.  We sturen met de sticks en met X kunnen we met ons zwaard zwaaien (deze keer niet naar het plebs, maar naar vijanden).  Ons voorlopig ingekrompen koninkrijk beperkt zich voorlopig nog tot een uit de kluiten gewassen boerderij en een paar dorpelingen.  Die dorpelingen kunnen we naar ons toe roepen en orders geven.  Gewone dorpelingen hebben echter twee linkerhanden en dus kunnen we in onze Koninklijke wijsheid een beroep voor hen kiezen.

Aanvankelijk kunnen we enkel kleine landbouwertjes maken.  Die kunnen we gaten in de grond laten ontginnen of struiken en kreupelhout laten opruimen.  Daarmee winnen we goud, groenten, planten, schatten en andere rommel.  Al onze verzamelde schatten kunnen we inruilen tegen geld en met dat verdiende geld kunnen we ons dorp uitbreiden.  We kunnen extra huizen bouwen, soldatenkazernes, houthakkers- en jagershutten, zelfs een kerk waar we verliefde dorpelingen in de echt kunnen verbinden.

new little king's story, PSVita

Uiteraard kunnen we ons niet alleen bezig houden met de beroeps-en partnerkeuzes van onze onderdanen.  Er dienen prinsessen gered te worden!  Van tijd tot tijd krijgen we post van onze dorpelingen waarin ze ons (naast fan- en haatmail) ook melden waar er grotere demonen verscholen zitten.  Door die monsters uit te schakelen vordert het verhaal en komen we een stapje dichter bij de prinsesjes.

Grafisch hebben we helemaal geen klagen.  De little king en zijn onderdanen zien er heel schattig uit en gedragen zich heel natuurlijk.  De omgeving schittert ook oogverblindend.  Tijdens dialogen krijgen we een getekende versie van de sprekers te zien en ook daar hebben we niets op aan te merken.

new little king's story, PSVita

Wat zit ons dan wel dwars?  De muziek.  We begrijpen dat het moeilijk is om voor een spel als dit een originele soundtrack neer te pennen, maar was het nu echt nodig om bestaande klassieke stukken te "remixen"?  Heel het spel door spelen flarden van doodgedraaide klassieke stukken op de achtergrond…  Gelukkig kunnen we het volume op 0 schuiven.

Dwarsligger nummer twee is de voiceacting.  Akkoord, veel voiceacting heeft het spel niet, maar de weinige teksten die we tot nu te horen kregen zijn echt erbarmelijk slecht.  De intro tekst word voorgelezen door iemand die volgens ons het Engels niet als moedertaal heeft.  Het klinkt eerder als iemand die een heel slechte parodie van een Engels sprekende Aziaat neerzet, en het trieste is dat het hier waarschijnlijk niet om een parodie gaat maar een echte Aziaat…  Idem voor de stedelingen.  Wanneer we er eentje aanspreken tijdens een festival ter ere van onze eerste overwinning op een baas, deelt hij ons mee dat hij het allemaal "Very exciting" vindt.  Helaas doet hij dat op een toon van een narcolepticus die net uit z'n winterslaap is ontwaakt.

new little king's story, PSVita

New Little King's story is een verschrikkelijk leuk en verslavend strategiespel dat op de koop toe ook nog eens een nieuwe wind door het genre blaast.  Wie zich over de afgrijselijke soundtrack kan zetten, of kan leven met de soundtrack op 0 zal hier zeker menige uurtjes zoet mee zijn.

ZKH MindBender

17-06-12

Gravity Rush (PSVita)

PSVita, gravity rushHeb je je ooit al eens afgevraagd hoe het zou zijn als je langs de zijkant van een gebouw omhoog zou kunnen lopen?  Of gedroomd van lopen op het plafond?  Zweven waarheen je maar wil?  In Gravity Rush krijgen we een voorproefje van hoe geweldig dat wel niet zou zijn.

We spelen als Kat, een meisje dat wakker wordt in een vreemde zwevende stad.  Kat kan zich niet meer herinneren hoe ze er terechtkomt, of wie ze is.  Naast haar zit een poes die niet meer van haar zijde wil wijken.  Geen ordinaire straatkat zo blijkt, want het beest geeft Kat de kracht om de zwaartekracht te manipuleren.  Kat probeert uit te zoeken wie ze eigenlijk is, maar al gauw blijkt dat de stedelingen worden belaagd door vreemde wezens.  Kat snelt ter hulp met haar nieuwe krachten en wordt zo tot redder van de stad gebombardeerd.  Superheld tegen wil en dank.

Het duurt eventjes voor we het prutsen met de zwaartekracht gewend zijn.  We zien het verschil niet meer tussen onder of boven en raken vlugger gedesoriënteerd dan een vrouw die moet kaartlezen (Althans, zo leert ons het cliché, nvdr).  Een pak valpartijen en gewichtloze uitschuivers later beginnen we het onder de knie te krijgen.  Best wel leuk dat vliegen.  Nu ja, vliegen is een groot woord.  In principe "vrije vallen" we in de richting die we willen.  Een zeer effectieve manier van reizen en dat komt van pas in een open wereld als deze.

PSVita, gravity rush

Kat kan de stad verkennen op haar eigen tempo.  We kunnen van de ene verhaalmissie naar de andere gaan, maar het is veel leuker om onderweg ook even te stoppen bij de bezienswaardigheden van de stad.  De bezienswaardigheden zijn sinds de invasie van de Nevi allemaal in verval geraakt.  Kat kan ze repareren door ze van brandstof te voorzien.  Waarop draaien bezienswaardigheden dan?  Op grote paarse edelstenen, die overal in de stad lukraak rondzweven.  Geen idee waarom de stedelingen ze zelf nog niet hebben verzameld, maar goed...

PSVita, gravity rush

Eens we iets hebben gerepareerd gaat Kats reputatie omhoog én kunnen we een challenge spelen.  Zo'n challenge bestaat uit een race tegen de tijd, of een gevecht met Nevi.  Hoe beter we scoren, hoe meer paarse diamanten we beloond krijgen.  En met die paarse diamanten kunnen we ander reparatiewerk verrichten of Kats vaardigheden verbeteren.

Visueel hebben we ook geen reden tot klagen.  Gravity Rush ziet er uit als een mooi stripverhaal.  De cutscenes zijn zelfs opgedeeld in vakjes en gebruiken meer tekstballonnetjes dan spraak.  Die stijl wordt ook in het spel doorgetrokken.  De omgevingen zien er fantastisch uit en lijken het ene moment uit een futuristische stad te zijn geplukt en het andere moment kunnen we niet naast die typiche jaren twintig stijl kijken.  Ons oog werd zelden zo zacht gestreeld!

PSVita, gravity rush

Slechts één klein minpuntje: het einde.  Het hele spel door komen we steeds nieuwe mysteries tegen.  Wie is Kat?  Hoe komt ze aan haar krachten?  Wat zijn de Nevi eigenlijk?  We werden steeds dieper en dieper in het verhaal gezogen, en werden steeds nieuwsgieriger naar de ontknoping...  Die er niet kwam.  Het spel eindigt zonder antwoorden te geven en zet de deur naar een vervolg wagenwijd open.  Jammer dat zo'n sterke verhaallijn eindigt op een sisser, maar die hint naar een vervolg stemt ons positief!  Laat maar komen dat volgende deel!

MindBender

11-03-12

Reality Fighters (PSVita)

Reality Fighters, PSVita"Een nieuwe console zonder vechtspel tussen de launchtitels, dat kan niet!", moet iemand ergens gedacht hebben toen de PSVita werd aangekondigd.  Op het allerlaatste nippertje werd Reality Fighters er nog gauw uitgeperst.  Kwaliteit en innovatie waren niet van belang, zolang er maar een fighter op PSVita uitkwam!  Althans, zo is het gegaan in onze fantasie.  Reality Fighters is immers zo'n draak van een spel dat we geen ander scenario mogelijk achten.  De top moest en zou een fighting game hebben, ongeacht...  euh...  ongeacht alles eigenlijk.

Maar laten we beginnen bij het begin.  Reality Fighters belooft ons een een vechtspel met figuren die we tot het oneindige kunnen veranderen.  Mooi concept en het was bijna geslaagd.  We kunnen een fighter opbouwen vanaf nul.  We kunnen zijn gewichtsklasse kiezen en zijn vechtstijl.  We kunnen kiezen uit massa's kledingstukken en hoofddeksels.  Een al even uitgebreid gamma aan kapsels staat ook ter onzer beschikking, en het beste van alles: we kunnen ons eigen gezicht op de fighter plakken!

Reality Fighters, PSVita

Met behulp van de camera kunnen we een fotootje van onze tronie nemen en op onze fighter kleven.  Makkelijker gezegd dan gedaan.  Op het scherm wordt ons getoond hoe we ons hoofd moeten houden, maar de camera zit rechts boven dat scherm.  Het is dus niet makkelijk om de juiste positie aan te nemen terwijl je met een loensend oog het scherm in de gaten houdt.  Onze fighter staat nog voor hij klappen kreeg al met een scheef bakkes in de ring...  Gelukkig kan je ook iemand anders je foto laten nemen met de achterste camera.  Een gewillige amateurfotograaf op de redactie doet dat voor ons en een paar tellen later staan we met onderbelichte tronie te schitteren in de ring.

Nu ja, ring...  We kunnen kiezen uit een paar fotorealistische achtergronden om in te vechten.  Straten, natuurreservaten,...  We kunnen zelfs een AR kaart neerleggen en de kemphanen tekeer laten gaan op ons bureau.  Net echt!  Tenminste als de fotorealistische achtergonden niet zo gepixeld zouden zijn en de fighters in de juiste schaal zouden weergegeven worden.

Reality Fighters, PSVita

En het vechten zelf dan?  Niks om over naar huis te schrijven.  Je kan zoals eerder gezegd kiezen uit verschillende vechtstijlen, maar veel verschil maken die niet.  Ongeïspireerd buttonmashen zorgt er wel voor dat je iedere kamp moeiteloos wint.

Reality Fighters probeert zich ook te onderscheiden van andere fighters door zijn humor.  De vijanden zijn overdreven karikaturen en gedragen zich belachelijk.  We bevechten achtereenvolgens een ballerina (special move: de notenkraker...) een breakdancer, een zombie en een jaren zeventig Travoltakloon.  Kan het erger?  Tuurlijk.  Wat dacht u van onze volgende tegenstander: een Poolse punkrocker die ook nog eens tandarts is.  Spelers die even... "creatief" willen zijn, kunnen proberen de belachelijkheid van hun tegenstanders te overtreffen door zich nog dwazer uit te dossen.  Onder de talloze mogelijkheden vielen ons vooral het krokodillenpak, de konijnenoren en de clownschoenen op.  Lachen...

Reality Fighters, PSVita

Voor en na de gevechten krijgen we commentaar van sensei Miyagi.  Juist ja, die ouwe grijzaard uit Karate Kid.  Iemand vond het duidelijk grappig om Miyagi volledig volgens de regels van het stereotiepe cliché te laten spreken.  R wordt L en L wordt R.  Uitelmate glappig, en voolar nog nooit eeldel gezien.  Bulderlachend spelen we verder.

Of dat zouden we doen, moesten we nog steeds zes jaar oud zijn en Jommeke fantastisch vinden.  Maar we zijn al iets ouder en onze humor is al ietsje verder geëvolueerd.  We laten Reality Fighters dus maar links liggen en we hopen dat er geen vervolg komt met een Spaanse sensei.  "Komaanos, Jommekos!  Slaanos en vechtenos!"

MindBender