11-03-12

Reality Fighters (PSVita)

Reality Fighters, PSVita"Een nieuwe console zonder vechtspel tussen de launchtitels, dat kan niet!", moet iemand ergens gedacht hebben toen de PSVita werd aangekondigd.  Op het allerlaatste nippertje werd Reality Fighters er nog gauw uitgeperst.  Kwaliteit en innovatie waren niet van belang, zolang er maar een fighter op PSVita uitkwam!  Althans, zo is het gegaan in onze fantasie.  Reality Fighters is immers zo'n draak van een spel dat we geen ander scenario mogelijk achten.  De top moest en zou een fighting game hebben, ongeacht...  euh...  ongeacht alles eigenlijk.

Maar laten we beginnen bij het begin.  Reality Fighters belooft ons een een vechtspel met figuren die we tot het oneindige kunnen veranderen.  Mooi concept en het was bijna geslaagd.  We kunnen een fighter opbouwen vanaf nul.  We kunnen zijn gewichtsklasse kiezen en zijn vechtstijl.  We kunnen kiezen uit massa's kledingstukken en hoofddeksels.  Een al even uitgebreid gamma aan kapsels staat ook ter onzer beschikking, en het beste van alles: we kunnen ons eigen gezicht op de fighter plakken!

Reality Fighters, PSVita

Met behulp van de camera kunnen we een fotootje van onze tronie nemen en op onze fighter kleven.  Makkelijker gezegd dan gedaan.  Op het scherm wordt ons getoond hoe we ons hoofd moeten houden, maar de camera zit rechts boven dat scherm.  Het is dus niet makkelijk om de juiste positie aan te nemen terwijl je met een loensend oog het scherm in de gaten houdt.  Onze fighter staat nog voor hij klappen kreeg al met een scheef bakkes in de ring...  Gelukkig kan je ook iemand anders je foto laten nemen met de achterste camera.  Een gewillige amateurfotograaf op de redactie doet dat voor ons en een paar tellen later staan we met onderbelichte tronie te schitteren in de ring.

Nu ja, ring...  We kunnen kiezen uit een paar fotorealistische achtergronden om in te vechten.  Straten, natuurreservaten,...  We kunnen zelfs een AR kaart neerleggen en de kemphanen tekeer laten gaan op ons bureau.  Net echt!  Tenminste als de fotorealistische achtergonden niet zo gepixeld zouden zijn en de fighters in de juiste schaal zouden weergegeven worden.

Reality Fighters, PSVita

En het vechten zelf dan?  Niks om over naar huis te schrijven.  Je kan zoals eerder gezegd kiezen uit verschillende vechtstijlen, maar veel verschil maken die niet.  Ongeïspireerd buttonmashen zorgt er wel voor dat je iedere kamp moeiteloos wint.

Reality Fighters probeert zich ook te onderscheiden van andere fighters door zijn humor.  De vijanden zijn overdreven karikaturen en gedragen zich belachelijk.  We bevechten achtereenvolgens een ballerina (special move: de notenkraker...) een breakdancer, een zombie en een jaren zeventig Travoltakloon.  Kan het erger?  Tuurlijk.  Wat dacht u van onze volgende tegenstander: een Poolse punkrocker die ook nog eens tandarts is.  Spelers die even... "creatief" willen zijn, kunnen proberen de belachelijkheid van hun tegenstanders te overtreffen door zich nog dwazer uit te dossen.  Onder de talloze mogelijkheden vielen ons vooral het krokodillenpak, de konijnenoren en de clownschoenen op.  Lachen...

Reality Fighters, PSVita

Voor en na de gevechten krijgen we commentaar van sensei Miyagi.  Juist ja, die ouwe grijzaard uit Karate Kid.  Iemand vond het duidelijk grappig om Miyagi volledig volgens de regels van het stereotiepe cliché te laten spreken.  R wordt L en L wordt R.  Uitelmate glappig, en voolar nog nooit eeldel gezien.  Bulderlachend spelen we verder.

Of dat zouden we doen, moesten we nog steeds zes jaar oud zijn en Jommeke fantastisch vinden.  Maar we zijn al iets ouder en onze humor is al ietsje verder geëvolueerd.  We laten Reality Fighters dus maar links liggen en we hopen dat er geen vervolg komt met een Spaanse sensei.  "Komaanos, Jommekos!  Slaanos en vechtenos!"

MindBender

Little Deviants (PSVita)

little deviants, PSVitaHet lijkt wel een traditie: een nieuwe console verschijnt op de markt, en tegelijk duikt minstens één spel op dat alle nieuwe snufjes van die console dik in de verf zet.  Voor de PSVita neemt Little Deviants hier het voortouw.  Een reeks schattige, slijmerige alientjes crasht met hun raket.  Ze worden achtervolgd door boosaardige robots die hen proberen te vangen.  Dun verhaaltje?  Wacht tot je de gameplay test...

In een hele reeks minigames moeten we de Deviants helpen de robots ontwijken.  Alhoewel...  De meeste van de minigames sporen ons aan om highscores te halen en die dan weer te verbeteren.  Veel robotgeweld komen we niet tegen...

De minigames draaien telkens weer rond één van de Vita's "nieuwigheden".  De touchpads, de microfoon, de gyroscoop...  geen enkele input-manier werd onbenut.  Behalve de toetsen en de sticks dan.  Die hebben we hier niet nodig.  We kunnen er zelfs niet voor kiezen om ze te gebruiken...

little deviants,psvita

De gyroscoop dan maar.  In de meeste levels waar we hem kunnen gebruiken reageert hij aardig.  We skydiven bijvoorbeeld door hoepels om punten te halen en eventjes amuseren we ons.  Na drie sprongen begint het echter heel repetitief te worden.  De moeilijkheidsgraad stijgt niet of nauwelijks en die irritante herhalende soundtrack op de achtergrond!  We bijten op onze tanden en houden vol, alle acht sprongen.

Racen dan maar.  Onze deviant wordt neergeploft in een raket.  We moeten met die raket een hindernissenparcours afleggen terwijl we op de hielen worden gezeten door een robotwalvis.  We moeten de walrobotvis voor blijven en zorgen dat we niet op hindernissen botsen of onze deviant blijft enkele seconden stilstaan.  Sturen doen we door de Vita vast te houden als een stuur en ermee te draaien.  Leuk op papier, maar als je stuur niet goed reageert...  Voorzichtig draaien wordt nauwelijks geregistreerd en iets bruter draaien wordt dan weer veel te goed geregistreerd.  Het duurt ook ontiegelijk lang vooraleer de raket na een botsing weer op gang komt en we eindigen al vlug in de maag van de rowalbotvis.

little deviants, PSVita

De touchpads dan?  In het raamlevel gaan de luiken van ramen open en dicht.  Achter ieder luik schuilen robots of mensen.  De robots moeten we met de voorste of achterste touchpad uit het raam tikken, afhankelijk van welke kant ze opkijken.  Ook hier weer: leuk op papier.  Maar in de praktijk is het echt lastig om een highscore te halen zonder extreem lange vingers of een extra paar handen om de Vita in vast te houden.

In een ander level wordt onze deviant in een landschap gedropt.  Onze taak bestaat eruit de balvormige blob van punt a naar b te rollen door bergen te duwen in het landschap met de achterste touchscreen.  Waar we duwen rekt het landschap uit alsof we onze vinger erdoorheen proberen te duwen.  Best wel leuk, maar het touchpad registreert maar één vinger tegelijk, en het nieuwe is er al heel vlug af.

little deviants, PSVita

Dan vonden we het gebruik van de voorste en achterste touchpad tegelijk veel vernieuwender en geestiger.  Onze blob wordt wederom gedropt.  Dit keer in een boksring.  Door de deviant vast te pakken tussen de twee touchpads kunnen we hem achteruit trekken in de touwen en lanceren.  Ons doel?  Zoveel mogelijk vijanden omver kegelen zonder dat ze ons kunnen slaan.  Best leuk, maar na -tig rondes en -tig vijanden met kettingzagen...  Ja, u raadt het al: het nieuwe en het leuke was er vlug van af.

Nog iemand zin in de microfoon?  Bijwijlen kruisen ook zang-minigames ons pad.  Jawel: zang!  In deze levels moeten we de door de Vita vooropgestelde toonhoogtes proberen nazingen...  We zien het ons niet doen op een overvolle trein of tram.  Het was al moeilijk om het op een niet zo geluidsdichte redactie te doen.  Na bezoek van geluidsoverlastte buren en een paar gesprongen kristallen glazen gaven we er maar gauw de brui aan.

Little Deviants had best wel leuk kunnen worden.  Het heeft best wel wat leuke concepten, maar aan de uitwerking werd duidelijk minder aandacht besteed.  Wat nu overblijft is een vrij ongeïnspireerde collectie minigames die meer frustreren dan amuseren.

MindBender

07-03-12

Tales From Space: Mutant Blobs Attack (PSVita)

tales from space mutant blobs attack, psvitaHet klinkt als de plot van een hele slecht horrorfilm: tijdens een studiereis van de universiteit naar een labo, ontsnapt een mutant blob uit zijn kooi.  Het levend kwakje slijm kan zich verstoppen in de rugzak van één van de studenten en ontkomt zo aan een leven als proefkonijn.  Het kleine kwakje doet er echter alles aan om te groeien zodat het wraak kan nemen op zijn zijn folteraars: de mensheid!  Neen, niet naar de bioscoop rennen, het is geen film!  Tales From Space: Mutant Blobs Attack! is één van de allereerste downloadspellen op PSVita.

Aanvankelijk is het blobje nog klein en weerloos.  We kunnen voorwerpen opslokken om te groeien, maar voorlopig blijft onze honger beperkt tot pindanootjes, batterijen en andere kleine prullen.  Hoe groter we worden, hoe groter onze honger ook wordt.  Voor we het goed en wel beseffen zijn we groot genoeg om tanks en helicopters te verorberen...

tales from space mutant blobs attack, psvita

De levels zijn opgedeeld in gebieden.  Ieder gebied is afgesloten van het volgende met een obstakel dat we pas kunnen verslinden eens we de vooropgestelde grootte hebben bereikt door te eten.  Verslindbare objecten (en ook mensen, pluimvee en koeien) liggen echter niet altijd zomaar binnen slijmbereik.  Om sommige plekken te bereiken hebben we onze magnetische kracht nodig waarmee we kunnen vastkleven of afstoten van ijzeren oppervlakken.  Op sommige plaatsen krijgt slijmpje ook last van gas.  Het opgeblazen slijmballetje gaat dan zweven en met goedgerichte steekvlammen kunnen we bijsturen.

tales from space mutant blobs attack, psvita

Het spel werkt met checkpoints en je kan blijven proberen vanaf je laatst gehaalde punt.  Er staat geen tijdslimiet op een level, maar je score verlaagt wel naarmate je meer tijd spendeert aan het halen van de eindmeet.  Wij hadden heel wat tijd nodig om alle tanks, lasers, spieken, industriële pletwalsers en andere vervaarlijke machinerie zonder slijmscheuren te ontwijken.

Je score wordt ook bepaald door de hoeveelheid dingen die je opslokt.  In elk level zitten ook twee bevriende kwakjes verstopt die een puntenbonus opleveren eens gevonden.  Er is dus een herspeelbaarheidsfactor, maar die is niet aan de grote kant.  Als je doorspeelt zonder je te bekommeren over de extraatjes ben je hier in amper vier uur mee klaar.

tales from space mutant blobs attack, psvita

En dat is meteen ook het enige minpunt.  Mutant Blobs Attack had voor ons gerust nog langer mogen doorgaan.  De geestige puzzels, de vele knipogen naar science fictionfilms en andere spellen, de droge humor, de schattige animatie...  Veel te geestig voor woorden.  Kopen die slijmerige handel!

MindBender