03-03-13

Dead Space 3 (PS3/XBOX360/PC)

dead space 3, PS3Een survival-horror spel op zijn tijd gaat er wel in bij ons.  We zijn altijd weer blij als we nog eens een excuus hebben om het ongegeneerd in onze broek te doen van schrik.  We waren dan ook meer dan tevreden toen Dead Space 3 op ons bureau landde.  De vorige afleveringen uit de franchise hebben we immers dolgraag gespeeld.  De donkere gangen met fikkerende lichtjes, de creepy soundtrack en de angstaanjagende monsters…  We dromen er soms nog van!

Het verhaal van Dead Space 3 volgt na de gebeurtenissen van nummer twee.  Isaac zit te piekeren op zijn donker appartementje wanneer er plots twee soldaten opduiken.  Ze hebben iets belangrijk ontdekt over de markers en willen Isaac als vertaler mee op hun missie.  Isaac weigert eerst, maar wanneer hij hoort dat zijn oude vlam mogelijks in de problemen zit, aarzelt hij niet meer.

Al vanaf de eerste minuten is het ons duidelijk dat we weer een topper in handen hebben.  Dead Space 3 heeft alle kenmerken die zijn voorgangers zo goed maakten, maar dan beter.  De sfeer is nog griezeliger en grimmiger.  Op de één of andere manier slagen de ontwikkelaars er in om zelfs een idyllische zonsondergang op een verlaten planeet griezelig te laten lijken.  En die soundtrack...  We zitten de hele tijd op het puntje van onze stoel hyperalert te wezen, en toch kan het spel ons met perfect getimede creepy geluidjes en muziekjes omhoog doen wippen.

dead space 3, PS3

Het gebeurt trouwens zeer zelden onterecht, dat omhoogwippen.  We worden belaagd door griezelige mutanten met vlijmscherpe messen als ledematen, creepy kruipende griezels met ontploffende knotsen als handen, slakachtige slijmerds die dode lichamen weer tot leven wekken, hellehonden met tentakels, ja zelfs vijanden die ons aanvallen door stromen kots in onze richting te vomeren...

Het spreekt vanzelf dat we niet zomaar over ons heen laten wandelen en dus knutselen we wat wapens ineen.  Dead Space 3 helpt ons op weg met een standaard machine geweertje en de fusion cutter die we nog kennen uit de voorgaande delen, maar onderweg vinden we tal van upgrades.  Die upgrades verhogen de schade die een wapen aanricht, of de herlaad- of vuursnelheid.  Af en toe vinden we ook regelrechte wapenonderdelen.  Kolven, lopen, cilinders,...  Eens we genoeg delen hebben gevonden (of zelfs gemaakt hebben uit schroot) kunnen we op een werkbank een wapen aanpassen of vanaf niks opbouwen!

dead space 3, PS3

Stel dat je de fusion cutter wel leuk vindt, maar niet meer overtuigd bent van zijn kracht.  Geen probleem, even aanpassen op de werkbank en bam: je hebt een fusion cutter met ingebouwde granaatwerper.  Niet overtuigd van de schade die een granaatwerper kan aanrichten?  Geen probleem, nog wat sleutelen en prutsen en knal: de granaatwerper gooit nu plots granaten gevuld met bijtend zuur.  De mogelijkheden zijn schier eindeloos, en we betrappen er ons geregeld op dat we meer zitten te sleutelen aan onze wapens dan engerds neer te knallen.

Wapens zijn trouwens niet de enige aanpasbare dingen in het spel.  We kunnen ook ons ruimtepak naar believen pimpen.  Extra krachtige handschoenen, meer bepantsering, extra health...  Allemaal met een druk op de knop (en inlevering van grondstoffen) aan te passen.  Ook nieuwe kostuums kunnen hier gepast worden.  Wij kregen in het begin van het spel al eentje cadeau omdat we Mass Effect 3 hebben gespeeld.  Het N7 pak.  Zo kunnen we ons een beetje commander Shepard voelen in Dead Space...

dead space 3, PS3

De angsthazen onder ons kunnen gerust op twee oren slapen: je hoeft niet alleen aan de slag in Dead Space 3.  Op ieder moment van het spel kan een vriend inpikken en meespelen.  De tweede speler neemt dan de rol van één van de soldaten op zich.  Dit zorgt ervoor dat we nog een extra laag verhaal meekrijgen: de drijfveren en denkpistes van de soldaat worden uitvoerig toegelicht, maar brengen niet echt meerwaarde.  Eerder een clichéachtig "Kijk eens wat een boze soldaat ik ben"...  Isaac en de soldaat spreken ook met elkaar, wat op zich heel normaal is, maar het constante gebabbel zorgt ervoor dat de griezelige sfeer verdwijnt.

Dead Space 3 is een echte aanrader.  Zelfs zonder de voorgaande delen gespeeld te hebben kan je hier volgens ons moeiteloos inrollen.  De sfeer, de wapenknutselbank,...  Alles streelt ons gewoon op precies de goede manier!  Dus trek je beste ruimtepak aan en spelen die handel!

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)

06-02-13

Ni No Kuni: Wrath of the White Witch (PS3)

ni no kuni, ps3Japanse RPG’s, je moet er liefhebber van zijn.  Ons hebben ze nooit echt aangesproken.  De overacting, de anime, de gigantische zwaarden, de vele random encounters…  Nee, niks voor ons, dachten we.  Tot we Ni No Kuni te zien kregen.  Puike voiceacting, leuke animatie, geen gigantische zwaarden…  Onze nieuwsgierigheid was officieel gewekt.

We spelen als Oliver.  Oliver verloor pas zijn moeder en blijft alleen achter.  Per toeval ontdekt hij dat zijn lievelingspop een wezen uit een parallelle wereld is.  Iedereen uit Olivers wereld heeft een dubbelganger, of soulmate, in die parallelle wereld.  De bevolking wordt er echter geteisterd door een duistere magiër die (hoe toevallig) net de soulmate van Olivers moeder heeft gevangen gezet.  Oliver gaat op pad om zijn moeders soulmate te redden in de hoop zo zijn echte moeder terug te kunnen brengen.

En zo zitten we voor we het goed en wel beseffen in een Japans RPG gezogen.  De tocht van Oliver houdt ons uitermate geboeid. Het feit dat hij geen fantastische, met een gigantisch zwaard zwaaiende spierbundel is, maar een gewoon achtjarig jongentje zorgt ervoor dat we ons veel harder begaan voelen met zijn lot.  Klinken we melig?  Komt door dat verdomd trieste plot!  Als we Oliver nog een keer zo zielig om z’n “mommy” horen roepen, barsten we gelijk mee in tranen uit…

ni no kuni, ps3

Visueel zit alles snor.  Cutscenes zien er uit als een tekenfilm en de ingame spelbeelden leunen er zo dichtbij aan dat we bijna de overgang niet merken.   De mysterieuze parallelle wereld wordt bevolkt door allerlei vreemde creaturen die erg origineel zijn.  Het doet deugd eens wat vijanden in de prak te rammen die er niet uitzien alsof ze de dertiende uit een dozijn voorgangers zijn.

Omdat mysterieuze parallelle werelden niet van de makkelijkste zijn om te doorkruisen kregen we van Olivers pop ook nog een toverboek mee.  In dat boek vinden we een hoop spreuken terug die ons kunnen helpen tijdens Olivers reis.  Aan de start van de reis telt het boek maar een paar pagina’s, maar naarmate we vorderen ontdekken we nieuwe pagina’s en spreuken.  Zoveel zelfs, dat het boek op den duur meer dan tweehonderd bladzijden telt!  Niet alleen spreuken, maar ook achtergrondinformatie over de wereld, vorige eigenaars van het boek,…  Wie even niet meer weet wat gedaan, kan er even bij gaan zitten en wat bijlezen over de gamewereld.

ni no kuni, ps3

Vechten gebeurt via een vrij eenvoudig commandowiel-systeem.  Oliver kan kiezen tussen aanvallen, verdedigen of toveren.  Aangezien een achtjarig jongentje niet echt een bedreven vechter is, kan Oliver de hulp inroepen van familiars.  Deze kleine wezentjes hebben elk verschillende speciale moves en worden op dezelfde manier als Oliver bestuurd.  Ze kunnen echter maar een beperkt aantal moves onthouden en moeten voor iedere nieuw aangeleerde move een oude vergeten.  We beginnen met één kleine familiar, maar ontdekken er nieuwe naarmate het spel vordert.

Alles koek en ei en wij gewonnen voor JRPG’s dus?  Misschien wel, maar een paar kleinigheden zorgen er toch wel voor dat Ni No Kuni iets moeilijker verteert dan we zouden willen.  De random encounters bijvoorbeeld.  Het zijn er naar onze zin net iets teveel.  Als we op de overzichtskaart honderd meter ver wandelen, botsen we geheid op twintig encounters.  Op zich niet zo erg, ware het niet dat voor iedere encounter dezelfde startanimatie en dezelfde startdialoog zijn gekleefd.  Idem voor het einde van elke encounter.  Steeds weer diezelfde animatie en dialoog.  Het gaat vervelen en haalt de vaart ook wat weg.  Als dan op de terugweg blijkt dat alle monsters netjes gerespawnd zijn en we ze allemaal opnieuw moeten verslaan, hebben we er al een heel pak minder zin in.

ni no kuni, ps3

Ni No Kuni: Wrath of the White Witch is een beeld van een spel waar JRPG fans van zullen smullen.  Zelfs wij, die absoluut walgen van het genre, kunnen ons er ook mee amuseren.  Mits we bepaalde genrespecifieke dingen door de vingers zien, natturlijk.  Iets wat we gemakkelijk doen voor Ni No Kuni.

MindBender

04-02-13

The Cave (PC/XBOX360/PS3/WiiU)

the cave,ps3Telkens wanneer we denken dat de hoogdagen van het adventure voorbij zijn vallen er weer een paar titels in onze schoot.  Het is meestal zoeken naar kwaliteit tussen de nieuwigheden, maar soms hebben we geluk.  En heel soms vinden we een pareltje waarvan we het bestaan niet eens vermoedden.  The Cave van Sega bijvoorbeeld.  Om de één of andere reden was dit spel onder onze radar gebleven om plots als downloadcode op te duiken in onze mailbox.

Eerste blikvanger?  The Cave werd ontwikkeld door Double Fine, het productiehuis van Tim Schafer, de koning van de point-and-click adventures.  Trouwe lezers weten dat wij een blinde adoratie hebben voor Tim Schafer.  We herinneren ons een editie van GamesCom een paar jaar terug waar we ons bij het zien van Zijne Point-and-Clickerigheid gedroegen als een stel tienermeisjes bij het zien van Justin Bieber.  Incluis het gegil en het geschooi om een handtekening. 

Eens we bekomen zijn van al onze blinde adoratie, schiet blikvanger nummer twee in actie.  The Cave werd geschreven door Ron Gilbert, de bedenker van de Maniac Mansion en Monkey Island adventures.  Alweer twee van onze allerfavorietste (is dat een woord?  nvdr) adventures.  Als The Cave niks voor ons is, dan weten we het even niet meer…

the cave,ps3

Maar goed, alle partijdigheid en vooringenomenheid op een stokje, tijd voor een eerste spelbeurt.  Er wordt van ons verwacht dat we drie personages kiezen en die samen op ontdekkingstocht laten gaan door The Cave.  Maar the Cave is niet zomaar een grot.  Voor het ongetrainde oog ziet ze er uit als een flauw toeristisch afkooksel van de grotten van Han, maar in werkelijkheid staat ze bol van de symboliek.  Alledrie de gekozen personages gaan hier op zoek naar hun grootste begeerte en werken samen om die te pakken te krijgen.

Bij het samenstellen van ons team krijgen we volledige vrijheid.  Iedere combinatie is mogelijk, en ieder personage heeft een andere begeerte.  Er zijn zeven personages en aangezien we maar per drie aan de slag kunnen, zijn we meteen verzekerd van een tweede en derde verschillende speelbeurt.

the cave,ps3

En maar goed ook.  We amuseren ons dat het een lieve lust heeft.  We lossen prachtige puzzels op, lachen ons een breuk met die typische humor (de stem van de grot steelt de show!) en kijken onze ogen uit naar de prachtige graphics.  Zijn we te vaag?  Een paar concrete voorbeelden dan.

In één van de latere puzzels van de tijdreiziger komen we een tijdmachine tegen.  Met die machine kunnen we van het heden naar de toekomst en naar de prehistorie flitsen.  In die verre toekomst hebben we een emmer nodig, maar in geen enkele tijdsperiode kunnen we er eentje terugvinden.  De oplossing? (Zij die spoilervrij wensen te blijven, stoppen nu beter met lezen.  Echt, je mist niks als je nu stopt.  Het spel is geweldig, en je moet het simpelweg spelen.  Stop.  Nu.  Ik meen het, de oplossing van de puzzel komt eraan… - nvdr)  We flitsen één van onze teamleden naar de prehistorie.  Daar zien we een gat in de grond net onder een druipende steen.  Het gat is echter afgesloten door een rotsblok.  We rollen het blok opzij, en schakelen over naar teamlid twee in het heden.  Daar zien we (naast het skelet van teamlid één dat een rotsblok tegenhoudt) dat de put zich in de loop der jaren heeft gevuld met water en dat er een waterput is op gebouwd.  We takelen de emmer naar boven en schakelen over naar teamlid drie dat die emmer in de toekomst netjes kan oppikken.  Ondertussen worden we constant bestookt met commentaar van de grot, die ons waarschuwt over de gevaren van tijdreizen en causaliteit.  Het zal ons een worst wezen, en als het ons even later zuur opbreekt, geeft de grotstem zich ten volle over aan leedvermaak. 

the cave,ps3

We zijn zo onder de indruk van dit prachtspel dat we nog bijna vergeten te zeggen dat het ook best toegankelijk is voor niet-adventurers.  Diep in zijn binnenste is The Cave een adventure, maar het ziet eruit en speelt op sommige momenten net als een platformer.  Een must-have dit, en niet alleen omdat wij dol zijn op Schafer en Gilbert.  (En die posters aan je muur en plakboeken met Schafer/Gilbert-foto's dan? – nvdr) (Hou je erbuiten! – MindBender) 

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)