27-10-17

Syberia (SWITCH)

Syberia, switchWij zijn altijd al grote fans van point ’n click adventures geweest. Puzzels en raadsels oplossen, praten met elk figuur dat ons pad kruist, alles oprapen wat er bruikbaar uitziet… Het heeft gewoon iets wat ons uitermate aantrekt. We waren dan ook erg enthousiast toen we te horen kregen dat die klassieker uit 2002, Syberia, opnieuw zijn opwachting maakt. Op de Switch dit keer.

In Syberia spelen we de rol van Kate Walker. Kate is een advocate die door haar firma naar een dorpje in de Franse Alpen wordt gestuurd om er de overname van de plaatselijke robot-fabriek te begeleiden. Wanneer ze er aankomt blijkt de eigenares van de fabriek overleden. Tot overmaat van ramp, bekende ze op haar sterfbed dat haar overleden gewaande broer toch nog in leven zou zijn, en dus de rechtmatige erfgenaam van de fabriek is. Kate moet dus op zoek naar de verloren broer, wil ze de overname laten doorgaan.

Ik geef toe, het klinkt als het plot van een hele slechte soap, maar hou in gedachten dat het hier om een robot-fabriek gaat! Die bovendien nog eens helemaal ingeburgerd is in het dorpje. Alles is er geautomatiseerd. Van deurbellen tot kerkklokken: alles heeft een robot-makeover. Het heeft het hele dorp (en bij uitbreiding, het hele spel) een soort steampunk-achtige look, die nog eens geloofwaardig is ook.

Syberia, switch

Besturing is simpel. We sturen Kate met de stick, laten haar lopen met een shoulderbutton en gebruiken de andere knoppen om acties uit te voeren. Lekker makkelijk. De Switch lijkt wel gemaakt voor adventure games. In geen tijd lopen we vlotjes doorheen het dorp te praten en dingen op te rapen. Net als vroeger!

Ook net als vroeger: al de rest. Syberia is namelijk geen remake voor de Switch. Het is een port. Wat wil zeggen dat er niks werd gedaan aan de graphics. Of aan het geluid. Wat we te zien en te horen krijgen was ongetwijfeld verbluffend vijftien jaar terug, maar tegenwoordig lijkt het wat roestig. Kate lijkt te zweven over de getekende achtergronden, en sommige geloopte geluidjes en muziekjes vallen net iets té hard op.

Syberia, switch

En hoewel de besturing lekker makkelijk is, toch had ze iets vlotter gemogen. Kate botst net iets te makkelijk met onzichtbare objecten, waardoor de grootse achtergronden plots beklemmend klein lijken. Soms draait de looprichting ook, waardoor Kate boven uit beeld loopt om in het volgende scherm bovenaan in beeld te komen. De besturing is hiervoor niet aangepast, en blijft registreren dat we naar boven duwen. Dus in het volgende scherm loopt Kate weer naar boven waardoor ze omdraait en weer naar het vorige scherm terugkeert… we moeten dus bij iedere schermwissel even stoppen met lopen. Het maakt het geheel net iets stroever…

Syberia, switch

Syberia blijft nog steeds een heel erg leuk adventure met een topverhaal, maar we vragen ons wel af of het niet iets had mogen opgepoetst worden voor zijn Switchdebuut. 

MindBender

10-10-17

Samurai Riot (STEAM)

srcovergp.jpg"Lang geleden dat we nog eens een beat-em-up speelden," zeiden we laatst nog tegen elkaar. "Zo eentje met samuraizwaarden en een hiphopperige soundtrack, die je ook met twee kan spelen." Onze woorden waren nog niet helemaal koud, of Samurai Riot verscheen op de redactie Steam-account!

In Samurai Riot spelen we als Tsurumaru of Sukane die de eer van hun clan verdedigen tegen rivaliserende clans. Tsurumaru is een traditionele samuraikrijger die met zijn zwaard de meeste vijanden moeiteloos klein krijgt. Sukane is dan weer een ninja, die vertrouwt op haar vuisten en bovendien nog eens hulp krijgt van haar vos, die haar overal volgt. De twee worden door de leider van hun clan uitgestuurd om het rebellenleger te vernietigen, maar niet alles is wat het lijkt...

08-Forest_Jurogumo.png

We slaan, schoppen en hakken ons een weg door een schier eindeloze bende vijanden, in een mooi getekend decor en op de tonen van een mengeling van traditioneel japans klinkende hiphopbeats. Vechten gaat vlot, de combo’s vliegen in het rond en worden alleen onderbroken om speciale moves uit te voeren. Het lijkt allemaal piekfijn in orde, maar net zoals in het verhaal is niets zoals het lijkt...

01-DawnTown.png

Want neem nou die soundtrack. Erg leuk en opzwepend, die samuraibeats. Maar per level is er maar één nummertje, dat vrij kort is en steeds herhaalt. Na een paar minuten spelen gaat het snel vervelen...

En die hordes vijanden! Het blijft leuk om ze kort en klein te slaan, maar als we goed opletten merken we welgeteld drie verschillende types op. Ze hebben misschien wel een ander kleurtje en soms een ander wapen vast, maar het blijven de drie zelfde ontwerpen. Alleen de eindbazen brengen variatie. Die eindbazen zijn stuk voor stuk schitterende staaltjes van creativiteit. Japanse demonen, spinvrouwen, kolossale spierbundels,...  Het lijkt wel alsof de ontwerpers alles uit de kast hebben gehaald voor de bazen, en niks meer over hadden voor het voetvolk...

07-Castle_KitsuneAir.png

Vrij nieuw in voor het genre zijn de keuzes die we moeten maken. Op bepaalde punten in het spel worden we voor verscheurende keuzes geplaatst. Zo kunnen we helemaal in het begin al kiezen of we loyaal blijven aan de leider van onze clan, of overlopen naar de rebellen en zo heel wat levens redden. De keuze bepaalt het verloop van het verhaal, maar ook hier weer geen verandering in vijanden. Kiezen we om over te lopen naar de rebellen en te vechten tegen onze voormalige makkers? Dan blijven de vijanden dezelfde als toen we tegen de rebellen vochten. Vreemd...

Samurai Riot is een leuke beat-em-up, die even kan boeien. Helaas heeft het spel wat last van herhaling...

MindBender

09-10-17

Steamworld Dig 2 (SWITCH)

swd2cover.jpgKennen jullie Steamworld Dig nog? De maffe platform-puzzelaar met robotcowboy Rusty in de hoofdrol? Het spel kreeg onlangs een vervolg, waarin we niet meer met Rusty spelen, maar met vriendinnetje Dorothy. Rusty is na de gebeurtenissen van deel 1 spoorloos verdwenen. Dorothy gaat op zoek in de mijnen onder de stad, en komt heel wat vreemde dingen te weten...

Aan de stijl werd niks veranderd. Steamworld Dig 2 is nog steeds een 2D platformer, we graven nog steeds gangen dat het een lieve lust is, we vinden nog steeds mineralen en schatten en alles ziet er nog steeds superleuk uit. Het lijkt wel alsof we een tekenfilm zitten te spelen.

swd21.png

In tegenstelling tot zijn voorganger ligt de focus bij deel 2 misschien iets meer op het platformgedeelte. Dorothy is een lenige robot, en springt zonder veel moeite van rots naar rots, of gewoon steil tegen rotswanden omhoog. De mijn verkennen wordt hierdoor vrij makkelijk. En dat is niet slecht, want de mijn is gigantisch groot. Er zijn massa's vijanden en een heleboel mineralen te vinden. Op de koop toe zit de mijn ook nog eens vol met geheime gangen en kamers die leiden naar artefacten of upgrade tandwielen.

Die tandwielen kunnen we in het mijnstadje gebruiken om onze uitrusting te verbeteren. Ieder deeltje van de uitrusting heeft een hele resem uitbreidingsmogelijkheden die we kunnen vrijkopen met geld en die mogelijkheden kunnen we nog eens extra pimpen met de tandwielen. Het levert talloze mogelijke combinaties op die bij elke speelstijl passen. Het geld dat we hiervoor gebruiken komt trouwens uit de verkoop van de ertsen die we opgraven uit de mijn. We betrappen onszelf er dus al gauw op dat we meer gaan graven dan verder doen met het eigenlijke spel...

swd23.jpg

Net als in deel 1 kunnen we hier ook gebruik maken van liftbuizen. Die zitten her en der verspreid in de mijn, en eens we ze hebben uitgegraven, kunnen we ze gebruiken om van de ene naar de andere te reizen. Het maakt het verkennen niet alleen makkelijker, de moeilijkheidsgraad gaat er ook een tandje door omlaag. Eens we bijna het loodje leggen, hoeven we maar in een buis te stappen en weer naar de oppervlakte te reizen om weer op onze positieven te komen. Lekker makkelijk!

sd22.jpg

Steamworld Dig 2 is een aanradertje. Niet alleen voor fans van het eerste deel, maar ook ideaal als instapper. Dus, even wat erts opgraven, en dan vlug richting winkel om Steamworld Dig 2 te kopen met de opbrengst!

MindBender

05-10-17

Let Them Come (XBOXONE)

let them come, xboxoneWe zitten vast in een hoekje. Voor ons doemt de horde buitenaardse wezens op uit het donker. Ze komen steeds dichter bij. We kunnen geen kant op. Het enige tussen de monsters en ons is ons trouwe machinegeweer. We gooien onze sigarenpeuk weg, zetten een leuk muziekje op en halen de trekker over. Laat ze maar komen…

Meer dan één paragraaf hebben we niet nodig om de basisplot van Let Them Come uit de doeken te doen. Aliens, schieten, aanpasbare wapens en bloed. Veel bloed. Meer hoef je niet te weten om van Let Them Come te genieten.

En genieten doen we. Het spel heeft een geestige retro-look, een knallende soundtrack en het gaat nooit vervelen. Zelfs niet na de –tigste golf van aanstormende vijanden. Wellicht is dat te danken aan de spelmechaniek. In tegenstelling tot de meeste shooters kunnen we in Let Them Come niet vrij heen en weer bewegen, of aanvallen ontwijken. Ons hoofdpersonage zit neer achter zijn machinegeweer en laat het geweld gewoon op hem afkomen. Wat kunnen we dan wel? Dat geweer van boven naar onder richten, granaten gooien en een meleeaanval uitvoeren. Geloof ons nou maar gewoon als we zeggen dat het werkt.

let them come, xboxone

Doet ook veel aan het niet saai worden: de vele extra opties die we aan ons arsenaal kunnen toevoegen. We krijgen geld toebedeeld na iedere golf vijanden, en dat geld kunnen we dan spenderen aan upgrades, meleewapens, verschillende granaten en speciale munitie. Alles heeft zijn voordelen, en het effect van het verschillend wapentuig uittesten blijft heerlijk bloederig en leuk.

let them come, xboxone

De massa aliens weerstaan blijkt ook geen sinecure, maar gelukkig is Let Them Come niet te streng. Als ons personage voor de zoveelste keer bloederig aan zijn einde komt, mogen we gewoon opnieuw beginnen van waar we gebleven waren. En het geld dat we verdienden tijdens onze mislukte poging, dat mogen we ook gewoon houden.

Massa’s vijanden om aan gort te schieten, maar ook heel veel verschillende types. Elk met hun eigen sterktes en zwakheden. Op het eind van ieder hoofdstuk mogen we ons ook nog eens meten met een schermvullende eindbaas, dus nee, vervelen gaat Let Them Come echt nooit!

let them come, xboxone

Wie eens een leuke variatie op het shmup genre wil proberen, liefhebbers van retrogames en ja, zelfs fans van oude scifi-films zullen hier gretig van smullen. En aangezien wij tot alle drie die categorieën behoren… Aanschaffen die handel!

MindBender

02-10-17

Slime-san (STEAM)

slime-san, pc, steamOf we soms geen interesse hadden in een spel over een druppel slijm, vroegen ze ons. Een druppel slijm, die werd opgegeten door een gigantische hongerige worm. En die nu zijn weg naar buiten zoekt, doorheen darmen en op de vormeloze, slijmerige hielen gezeten door een vloed allesverterend maagsap.
Stop, antwoordden we. We waren al verkocht bij het woordje slijm…

Slime-san heeft niet meer verhaal nodig dan wat ons werd gepitcht. Een hompje slijm, luisterend naar de naam Slime-san, werd op een van zijn wandelingen opgeslokt door een hongerige reuzenworm. Slime-san moet nu de uitgang zien te vinden voor het maagsap hem oplost.

Simpel. Eenvoudig. Less is more. Boenk erop.

slime-san, pc, steam

Hetzelfde geldt voor de vormgeving. Slime-san doet ons terugdenken aan het 8bit tijdperk. Met zijn 8bit sprites, zijn groen/paarse/blauwe kleurenpalet en de bliep-bloep-piepende soundtrack. Het ziet en hoort er allemaal gewoon zo leuk uit!

slime-san, pc, steam

En het spelen zelf? Alweer eenvoud. Slime-san moet een hoop obstakels overwinnen, voor hij naar een volgende scherm mag. Die obstakels gaan van afgronden, tot pinnen, poelen maagsap, bewegende platformen,… De typische platformer dooddoeners, zeg maar. Slime-san kan springen, vooruitschieten en bepaalde objecten kapotmaken en hij kan ook zijn dichtheid veranderen. Wanneer hij dat doet, veranderen er ook dingen in de achtergrond die kunnen helpen om verder te raken. Er zijn levels bij de vleet en de moeilijkheidsgraad stijgt exponentieel heel hard. Gelukkig is het spel vrij vergevingsgezind en mogen we iedere keer op hetzelfde scherm opnieuw beginnen.

slime-san, pc, steam

De besturing gaat ook vlotjes. Al moeten we hier een kleine kanttekening bij maken. Onze vertrouwde Thrustmaster Gamepad werd herkend, maar bleef heel dikwijls haperen.  Slime San sprong niet of later dan wij op het knopje drukten. Een vervelende bug, die het spel ei zo na onspeelbaar maakte. Opzoekwerk leerde ons dat we niet de enigen waren met een soortgelijk probleem. Wanneer we de makers hierover contacteerden, kregen we als antwoord dat ze nu eenmaal geen tijd hebben om elke controller vlot te laten werken en dat er met een Xbox-controller geen problemen zijn… De Xbox-controller van de redactie doet het inderdaad perfect, maar toch hadden we gehoopt onze Thrustmaster te kunnen gebruiken, of toch op zijn minst op een minder bot antwoordje van het debug team.
Ach ja…

Desalniettemin, toch een aanradertje voor platformerfans!

MindBender

Vive Le Roi! (STEAM)

vlrc.jpgWat als de Franse koning dan toch niet zo slecht was? Wat als het volk hem toch leuk vond, en niet juichend naar zijn executie keek?  Vive Le Roi schept een leuk alternatief universum, waarin het gewone volk probeert de koning te redden van het schavot…

In ieder level besturen we een jongen, die de koning moet bereiken.  De royal ligt aan de andere kant van het level te kermen onder een guillotine, bewaakt door een slapende beul. Als we de guillotine kunnen bereiken, zonder die wakker te maken, blijft het koninklijk hoofd netjes bevestigd aan de koninklijke nek, en mogen we een iets moeilijker level proberen.

 

De koning ongemerkt bereiken loopt echter niet van een leien dakje. Tussen hem en ons lopen namelijk gewapende soldaten rond, die onmiddellijk aan de alarmbel trekken wanneer ze ons zien. Die alarmbel wekt de beul en de koning wordt meteen een kopje kleiner gemaakt. Ongezien blijven is dus de boodschap. Gelukkig kunnen we ons op strategische plekken in het decor verstoppen.

vlr1.jpg

Wat ons meteen opviel is de leuke stijl van Vive Le Roi.  Alles speelt zich af in de schaduwen.  Geen gedetailleerde tekeningen dus, maar schaduwen en omtrekken. Wat ons pas menig uren later opvalt, is de verslavingsfactor.  Pas na uren spelen, ettelijke levels, en vele onthoofde koningen merken we op hoe lang  we eigenlijk al zitten te spelen!

vlr2.jpg

 

Een leuk puzzelaartje, voor liefhebbers van stealth of fijne artwork!

MindBender