03-02-12

NeverDead (PS3/XBOX360)

Neverdead, ps3Bryce Boltzman is een demonenjager.  Een demonenjager die al vijfhonderd jaar oud is.  Bryce kan na een vervloeking door een demon namelijk niet meer sterven.  Hij kan nog wel gewond raken en pijn voelen, maar voor de rest: onsterfelijk.  Samen met zijn parter Arcadia werkt hij voor een bureau dat demonen opspoort en uitroeit.  

Hoe hou je een spel waarin de hoofdpersoon niet kan sterven uitdagend?  Simple: introduceer de Monty Python factor.  Iedereen zal wel de scene met de zwarte ridder kennen uit "The Holy Grail" (indien niet, zoek het op, nu!).  De zwarte ridder wou maar niet opgeven en bleef doorvechten, zelfs zonder armen en benen!  Idem voor Bryce.  Wanneer de demonen je aanvallen zie je namelijk geen gezondheidsmetertje afnemen.  Bryce verliest armen, benen en zelfs zijn hoofd.

Maar geen paniek, dit speel heet Neverdead, weet u nog wel?  Bryce blijft rustig doorvechten zonder armen (kopstoten komen zelfs bij demonen hard aan) en huppelt rustig verder op één been.  Zonder benen kruipt Bryce over de grond en wanneer echt alles is losgekomen, rolt Bryce zijn hoofd over het slagveld.

Neverdead, ps3

De locatie van de ledematen die we kwijt zijn, wordt netjes aangeduid op het scherm zodat we ze makkelijk kunnen terugvinden en weer kunnen aanhechten.  Her en der liggen ook drankjes waarmee we ons meteen weer heel kunnen maken.  Het is een leuk concept dat "demonteerbaar onsterfelijk" zijn, en de vele puzzels in het spel zijn mooi opgebouwd rond dit concept.  Bryce zal dikwijls zijn hoofd moeten gebruiken om hindernissen te overwinnen.  Letterlijk dan.  De weg is soms versperd, maar een kleine opening volstaat om Bryce zijn eigen hoofd te laten afscheuren.  Met dat hoofd rollen we dan door de opening, aan de andere kant ligt een "heelmaakdrankje" en klaar is kees.  Obstakel overwonnen.

We kunnen ook onze eigen armen eraf scheuren.  Heel handig tijdens gevechten, want hoewel z'n hele arm eraf ligt heeft Bryce nog steeds controle over zijn vingers en kunnen we dus blijven schieten.  Na het kopen van de nodige upgrade kunnen we onze armen zelfs als handgranaat gebruiken!

Neverdead, ps3

We zeiden eerder al dit dit een prachtconcept is, maar is alles rozengeur en manenschijn?  Bijlange niet!  NeverDead heeft een vrachtlading aan minpunten...  De heel onregelmatige moeilijkheidsgraad bijvoorbeeld.  Bryce is onsterfelijk en hij maakt redelijk gemakkelijk gehakt van de demonen met zijn zwaard en pistolen, maar bij eindbazen gaat dat iets stroever.  We kwamen in een bossbattle terecht waar we het beest alleen van binnenuit kunnen raken.  We moesten dus een arm afrukken en in de muil van het beest gooien.  Helaas bestuur je met het mikken ook de camera en zien waar je gooit wordt dus overdreven moeilijk.  Bovendien kregen we ook nog eens heel weinig tijd om de arm te gooien.  Ben je te traag, dan zuigt de baas je in zijn richting en liggen al je ledematen én hoofd eraf.  Alsof dat nog niet genoeg is poept de baas ook nog eens een groene mistwolk uit die ervoor zorgt dat de controls omkeren.  Vooruit wordt achteruit, links rechts,...  Erg frustrerend allemaal!

We vermoeden ook dat de demonen net ietsje meer volharden dan de doorsnee vijand.  We begrijpen ook waarom, met dat onsterfelijk zijn en zo, maar laat dat alstublieft niet ten koste van de speelbaarheid gaan.  Meer dan eens staan de demonen rond ons hoofd getroept terwijl de animatie van de teruggroeiende ledematen wordt afgespeeld.  Eens we weer compleet zijn slaan de demonen toe nog voor we weer controle krijgen over Bryce en we liggen al direct weer in stukken uiteen.   Het zoeken naar een respawnplek kan weer beginnen en onze frustratie steeg ten top toen we merkten dat we op onze zoektocht gewoon achtervolgd werden door de demonen...

NeverDead introduceert ook de area damage.  Bedoeling is dat we stukken van het decor aan puin schieten of slaan, en dat de vallende brokstukken de vijanden schade toebrengen.  Erg leuk bedacht, maar in de praktijk komt het erop neer dat het slachtveld op den duur propvol puin ligt dat rondlopen wel erg moeilijk maakt.  Rollen als hoofd lukt al helemaal niet meer als je elke meter weer eens vast zit onder een paal of een stuk muur.

Neverdead, ps3

Waarom Arcadia achter Bryce aanholt blijft ons ook een groot raadsel.  Akkoord, ze helpt ons wel met vechten, maar we vermoeden dat ze met een waterpistooltje op pad is.  Veel haalt haar hulp niet uit.  Ze ligt regelmatig kermend op de grond en dan is het onze taak om haar overeind te helpen, of het is game over.  In het treinlevel bijvoorbeeld...  God, dat treinlevel, alleen al eraan denken doet onze bloeddruk stijgen...  Bryce en Arcadia bevinden zich in een (nauwe) ondergrondse tunnel waar treinen in twee richtingen doorheen razen.  Ze worden aangevallen door niet aflatende horden monsters.  Arcadia ligt al gauw kermend op de grond, maar we kunnen haar niet gaan helpen want we werden net in stukken gereden door een aankomende trein.  Onze ledematen worden gekatapulteerd op het andere spoor, en voor we weer één zijn, knalt de trein uit de tegenovergestelde richting ons alweer uiteen én op het andere spoor.  Zo spelen de twee treinen onophoudelijk pingpong met ons hoofd en in de tussentijd bezwijkt Arcadia.  Game Over.  Zonder dat we iets konden doen.

Neverdead, ps3

NeverDead had leuk kunnen worden.  We keken er echt naar uit.  Hadden ze het concept maar iets beter uitgewerkt, of iets meer tijd besteed aan het geheel...  Want wat er nu overblijft is een hakkelende shooter die door zijn schommelende moeilijkheidsgraad niet leuk is en bovendien erg saai wordt door de constante herhaling van "vechten, puzzeltje, vechten,..."  Een gemiste kans die misschien wel zou kunnen rechtgetrokken worden in een vervolg waarvan we stiekem hopen dat het er nooit van zijn leven komt!

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)

Star Wars: The Old Republic (Dag 14)

star-wars-the-old-republic-logo.jpg

Het wordt lastig.  We spelen heel graag met onze medogenloze Sith, maar we laten onze crapuleuze bounty hunter niet graag achter...  Kiezen wordt zo moeilijk bij het opstarten. Zeker nu we ontdekt hebben dat we ook nog een jedi kunnen aanmaken.  En daar blijft het niet bij.  We kunnen in totaal wel 8 figuren aanmaken.  Keuzes, keuzes.  Even zweeft onze cursor over de knop om een jedi aan te maken, maar we besluiten (zij het schoorvoetend) het bij onze Sith en bounty hunter te houden.

Wat kan het leven van een verwende gamer soms toch lastig zijn.

MindBender

01-02-12

Jurassic Park: The Game (PC/MAC/XBLA/Wiiware/PSN)


jurassic parkWe steken het niet onder stoelen of banken: we zijn echte adventurefans.  We spelen al adventures van toen er nog geen muisondersteuning was.  We spelen ze al van in de tijd dat je nog alle commando's moest intikken.  Van toen 8-bit graphics het neusje van de zalm waren.  Wat zeg ik?  We spelen ze al van toen ze nog geen graphics hadden en alles tekst was!

Het is dan ook geen wonder dat al sinds Telltale Games een Jurassic Park adventure aankondigde, we er reikhalzend naar uitkeken.  De jongens van Telltale leverden ons in het verleden al enkele pareltjes (Monkey Island, Sam and Max, Back to the Future) en dus gingen we er van uit dat als iemand de Jurassic Park franchise feilloos in adventurevorm kon gieten zij het wel waren…

Jurassic Park: The Game speelt zich af tijdens de gebeurtenissen van de eerste film.  Zoals we gewoon zijn van Telltale is het hele spel opgedeeld in episodes.  De vier episodes zijn opgedeeld in verschillende scenes en in elke episode spelen we met een andere hoofdrolspeler.  Zo krijgen we de gebeurtenissen te zien door de ogen van een huurling die gestolen dino-dna komt ophalen, de dierenarts van het park en diens dochter, een wetenschapper, en nog een duo huurlingen.  De verschillende verhaallijnen vloeien moeiteloos in elkaar over en leunen lekker dicht bij de film aan.  De kwaliteit van het verhaal is ook van een vrij hoog niveau.  We wanen ons bijwijlen recht in de film gestapt!

jurassic park,pc

Besturen doen we met toetsenbord of controller.  Alles wat een figuur kan vastnemen of manipuleren is voorzien van een controllerbeweging.  Het volstaat om die beweging uit te voeren met de controlstick (of cursortoetsen) om je figuur de actie te laten uitvoeren.  Af en toe moeten er ook reeksen van commando's ingegeven worden om een actie tot een goed einde te brengen.  Zo zal je bijvoorbeeld terwijl je achternagezeten wordt door een groep hongerige dino's, bomen moeten ontwijken door op het juiste moment toetsen in te drukken.  Eén foutje en de dino's peuzelen je op…

jurassic park

Niet dat je veel foutjes zal maken.  De op te lossen puzzels liggen over het algemeen erg voor de hand.  Zelfs wanneer er minder voor de hand liggende acties moeten worden uitgevoerd, neemt het spel het van je over.  Het vinden van een voorwerp waar je anders geen raad mee weet zet in de meeste gevallen een animatie in gang van de persoon die je bestuurt.  In die animatie wordt het duidelijk dat hij net wel weet wat te doen met het voorwerp en het ook prompt doet.  Het bespaart jou de moeite én het denkwerk, en laat dat nou net zijn wat wij zoeken in een adventure.  Denkwerk over de op het eerste zicht nutteloze voorwerpen, tot je ziet hoe ze op één of andere manier toch nodig zijn…

De weinige fouten die je toch maakt komen door foutjes in het spel.  Tussen de dino's schuilen namelijk ook een paar vervelende bugs.  Vooral tijdens de momenten waarop je getimed toetsen moet indrukken durft het spel wel eens haperen.  Toetsaanslagen registreren niet of verkeerd, waardoor je regelmatig onterecht wordt gestraft.  Gelukkig worden we niet al té hard gestraft.  Falen in het toetsenspel resulteert in het opnieuw beginnen aan het begin van de scene, meestal niet ver terug.

jurassic park

Jurassic Park: The Game is een puik adventure dat je enkele uurtjes zoet zal houden als je een paar tekortkomingen door de vingers kan zien.  Grafisch is het niet het meest blinkende spel ooit, maar de setting boeit ons veel te hard om kritiek te hebben op grafische minpuntjes.  En als u ons nu wil excuseren…  We hebben zin gekregen om de film nog eens te bekijken.

MindBender

(review geaseerd op PC-versie)