23-02-14

Legend of Kay (PSN)

legend of kay,psnWe geven eerlijk toe dat “Legend of Kay” geen belletje deed rinkelen toen we aan onze reviewsessie begonnen.  Zelfs niet toen we ontdekten dat het spel in onze PS2 collectie stak.  Ook niet toen we lazen dat het daarna ook al eens op DS is verschenen.  Het kon niet anders of dit was een vergeten parel, en zijn meest recente heruitgave op PSN een teken aan de wand dat we niet konden negeren.  Spelen zullen we! 

Kay is een kat.  Maar niet een doorsnee huiskat.  Kay is een ninjakat in wording.  Samen met zijn katachtige stamgenoten woont hij op een plek waar ook panda-, konijnen- en kikkerstammen wonen.  De vier stammen leefden in harmonie samen, tot de naburige gorillas en ratten een verbond smeedden en de lieve diertjes onderwierpen.  Kay kan het juk van de gorillas niet langer aan en besluit om er op zijn eentje iets aan te doen. Misschien is hij wel de uitverkorene uit de oude voorspellingen waar zijn meester het altijd over heeft. 

Wat volgt is een adventure dat aardig wat heeft afgekeken van de Zeldareeks.  Kay trekt door dungeons op zoek naar bondgenoten en magische schatten, nevenquests tieren welig en overal staan vazen die we aan stukken kunnen slaan om geld of hartjes te verdienen.  Het klinkt leuk, maar dat is het niet.

legend of kay,psn

Legend of Kay dateert namelijk alweer uit 2005 en dat is er aan te zien.  De originele PS2 versie werd overgezet naar PSN zonder aanpassingen.  Grafisch ziet alles er nogal oubollig uit, en we zijn nogal beperkt in onze bewegingsvrijheid.  Overal botsen we op onzichtbare muren.  Omdat beide dingen schering en inslag waren in het PS2 tijdperk leggen we ons erbij neer en proberen we er het beste van te maken.  Maar dat lukt niet echt.

De problemen beginnen al vrij vroeg.  Kay is een kat, en katten zijn lenig.  Bijgevolg zou Kay de vele platformerstukjes moeiteloos moeten aankunnen.  Ware het niet dat de camera nog onhandelbaarder blijkt te zijn dan een stier die net iets rood heeft gespot.  Hem precies besturen lukt niet en van zodra Kay te dicht bij een muur staat wordt het al helemaal onmogelijk om de camera er netjes achter te plaatsen.  We proberen ons ook hier over te zetten en spelen verder onder het mom “In de tijd van de PS2 wisten we niet beter.”

legend of kay,psn

Gaandeweg beginnen we ons echter ook te ergeren aan de voiceacting.  Kay klinkt vrij kinderachtig (het is dan ook nog een jonge kat) maar de tekst die hij debiteert lijkt ook door een kind geschreven.  De aanvallende ratten één keer “Cheesebreath” noemen is misschien geestig, maar dat blijft het niet.  Idem met de gorillas.  De eerste keer moesten we lachen om “bananafart” (we namen het zelfs meteen op in onze woordenschat) maar het blijft geen billenkletser.  De ratten blijken ook allemaal te slissen en de konijnen hebben allemaal helium ingeademd.  Ofwel is dit spel gericht op het hele jonge volkje, ofwel zit de voiceacting er mijlenver naast...   Alweer een puntje om ons over te zetten. 

legend of kay,psn

Wat blijft er dan eigenlijk nog over?  Een vrij degelijk avonturenspel, met niet al teveel diepgang dat, zoals we al zeiden, hevig leentjebuur speelde bij Zelda.  Of het ook een aanrader is laten we in het midden.  Fans houden het misschien beter bij de originele versie, en wie op zoek is naar een nieuw avonturenspel kan misschien beter nieuwere horizonten verkennen.

MindBender