09-07-13

Painkiller: Hell and Damnation (XBOX360/PS3/PC)

painkiller,xbox360Soms lijkt alles beter dan het echt is.  Daniel's deal met de Dood bijvoorbeeld.  Daniel zit na een auto-ongeval gevangen in het vagevuur.  Hij zou echter liever het vagevuur ontsnappen om het einde der tijden door te brengen in gezelschap van zijn vrouw die in hetzelfde ongeval om het leven kwam.  Laat dat nu net zijn wat Pietje de Dood hem aanbiedt.  Als Daniel hem zevenduizend zielen bezorgt, zal hij herenigd worden met zijn vrouw.  Je hoeft niet helderziend te zijn om te weten dat er aan zo'n deal een luchtje hangt, maar Daniel is hopeloos en neemt het aanbod gretig aan.

Even gretig als Daniel namen wij ons reviewexemplaar van Painkiller: Hell and Damnation in ontvangst.  We hadden ons heel vroeger al flink geamuseerd met het origineel, dus een remake zou zeker niet teleurstellen.  Hadden wij het even mis!

Het probleem ligt hem namelijk net aan dat "remaken"…  Painkiller was extreem leuk toen het uitkwam, maar dat is nu al wel een hele tijd geleden.  We zijn ondertussen al zoveel meer gewend.  Wat ons meteen opvalt is hoe hard het spel wel niet verouderd is.  En dan hebben we het niet over het visuele.  Alle oude levels en vijanden kregen een net laagje HD-verf en het oogt allemaal zeer mooi en blinkend.  De spelmechaniek en leveldesign daarentegen werden volledig ongemoeid gelaten.  Het levert ons een spelervaring op die de tand des tijds niet heeft doorstaan.

painkiller,xbox360

We lopen rond met verschillende wapens, en het lijkt erop dat het doel van het spel enkel en alleen vijanden uitschakelen is.  We knallen of slaan een hoop demonen aan gort tot er geen reservetroepen meer verschijnen.  Daarna wandelen we naar een volgende checkpoint waar er ge-autosaved wordt, en dan beginnen we gewoon weer van af.  In een andere omgeving uiteraard maar het opzet blijft ongewijzigd.  Vijanden uitroeien, doorstappen naar een volgend checkpoint, vijanden afknallen, et cetera, et cetera…

painkiller,xbox360

Het gaat al vrij vlug vervelen.  Heel af en toe wordt de sleur verbroken door het inlassen van een bossfight, maar eens die is afgelopen, hervallen we weer in dezelfde sleur.  Het zou misschien allemaal niet zo erg geweest zijn moesten de vijanden er niet zo oubollig uitzien.  Ze zijn dan wel in HD, maar onder dat laagje hoge resolutie zien ze er nogal komisch verouderd uit.  Kortgestuikte monniken, monsters die zo buiten proportie zijn dat ze gewoon grappig worden,…  Zelfs de artificiële intelligentie hinkelt achterop.  Op een bepaald moment hadden wij alleen nog maar een demonische mixer als wapen.  We werden door een troep identieke monniken in een hoekje gedreven en hielden op goed geluk de trekker ingedrukt.  Wat bleek?  Alle monniken liepen zich, als motten naar een vlam, te pletter tegen de draaiende schroeven van ons wapen.  Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen ook vijanden die we ergens helemaal in het begin hadden achtergelaten als gehypnotiseerd naar de vleesmolen gestormd om zich erin te storten.  We kwamen geheel ongeschonden uit de strijd.  Als je dat al een strijd kon noemen.

painkiller,xbox360

Het lijkt wel alsof het spel enkel en alleen maar wil scoren met zijn shockvalue.  De vijanden spatten uiteen in geisers van bloed en ledematen.  Afgehakte uitsteeksels vliegen in het rond.  Op dat vlak scoort Painkiller: Hell and Damnation goed.  Maar zoals eerder al gezegd: we zijn intussen al zoveel gewoon…  Een bloedgeisertje meer of minder laat op ons niet echt een grote indruk meer na.  En om een volledig spel van die ene gimmick te laten afhangen…

Painkiller: Hell and Damnation lijkt ons een klassiek geval van een gemiste kans.  Het origineel had beter gemaakt kunnen worden.  Een paar nieuwe vijanden, nieuwe levels, of misschien alleen maar een opsmuk van de spelmechaniek en leveldesign.  We krijgen echter alleen maar een hopeloos verouderd spel in een blinkend jasje.  Jammer!

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

De commentaren zijn gesloten.