19-02-13

Aliens: Colonial Marines (PC/PS3/XBOX360/WiiU)

aliens colonial marines,xbox360Eindelijk.  Na lang wachten is het zover.  De nieuwste telg in de Alien-franchise is uit!  We kunnen jullie niet zeggen hoe lang we al zaten te wachten op Aliens: Colonial Marines.  Ieder beetje nieuws, iedere pixel van iedere gelekte screenshot hebben we nauwkeurig bestudeerd en bekwijld.  Alien-fans weten waarover we het hebben...  Wie zou er nou niet staan springen om als marine aan de slag te kunnen in een origineel verhaal dat zich afspeelt tussen film twee en drie?  Vechten tegen dodelijke Xenomorphs met die ultracoole pulse-machinegeweren?  Het bijgeleverde perstekstje belooft ons bovendien ook nog eens talloze knipogen naar de films...  Stop, we waren al verkocht van bij het begin!

Vol goede moed starten we het spel.  We zullen die slijmerige beesten hier eens mores leren!  Tijdens het laden oefenen we nog wat one-liners uit de film ("Get away from her, you bitch!" en onze favoriet "Game over, man!") en voor we het weten zitten we te staren naar de animatie achter het hoofdmenu.  We zien hoe de marines het commandoschip uit de tweede film met een ander schip enteren.  De Aliens soundtrack blèrt door de speakers en het plasje kwijl aan onze voeten wordt stilletjes groter...

Van zodra we starten met de singleplayer beginnen er echter een paar dikke donderwolken boven onze vreugde samen te pakken.  Het valt ons namelijk al meteen op dat de graphics in de cutscenes niet echt het van het zijn...  De marines zien er nogal hoekig uit en zijn vrij flets afgewerkt.  Ze bewegen bovendien nogal stijfjes.  Van hetzelfde laken een broek met de decors.  Vrij hoekig getekend, fletse kleuren, en bepaalde textures worden wel heel erg duidelijk herbruikt.  Alles oogt gewoon ouderwets.  Hmmm...  Voorlopig nog geen reden tot paniek, misschien is het spelen zelf zo leuk dat we de visuele antiquiteit wel vergeten...

aliens colonial marines,xbox360

Maar ook hier loopt het flink de mist in.  Wat eigenlijk een vermakelijke shooter zou moeten zijn, met hyperintelligente tegenstanders die overal op de loer liggen, is niet meer dan een saai "loop van A naar B" spelletje.  Het gigantisch grote schip waarin we ons het eerste deel van het spel bevinden is slechts beperkt te verkennen.  Her en der stoten we op deuren die niet te openen zijn, of gangetjes die versperd zijn met een kartonnen doos.  Zelfs al zouden we het willen, we kunnen niet verloren lopen.  Het spel stuwt ons van A naar B en gooit af en toe wat aliens voor onze voeten.

aliens colonial marines,xbox360

Hah, die aliens.  Weet u nog die aliens uit de film?  De creepy monsters die in ieder hoekje verscholen konden zitten?  De meedogenloze killers met bijtend zuur als bloed die bijna niet klein te krijgen waren?  Geen spoor van hen in dit spel.  Het lijkt wel of ze werden vervangen door een ander ras aliens.  Een ras dat er net hetzelfde uitziet, maar niets van dat killerinstinct heeft.  De aliens lopen rond als kippen zonder kop, laten zich zomaar aan flarden schieten en op de koop toe is hun bloed helemaal niet bijtend.  We kwamen er zelfs eentje tegen die liever gehurkt in een hoekje ging zitten dan ons aan te vallen!  De exemplaren die ons wel (klungelig) proberen aan te vallen hebben ook enkel en alleen maar ons als doel.  Onze teamleden lopen ze voorbij en negeren ze gewoon, ook al zijn die volop op de aliens aan het schieten.  Onverstoorbaar lopen de Xenomorphs op ons af.  En dat looppasje...  Niks killer aan.  Het ziet er eerder uit als een peuter die het net in zijn pamper heeft gedaan.

aliens colonial marines,xbox360

Verhaal dan?  Kan een "origineel verhaal dat ons wat antwoorden brengt op onopgeloste vragen uit de film (dixit de perstekst)" soelaas brengen?  Ook hier weer een losse flodder.  Het verhaal is aan de slappe kant, en de dik gestrooide referenties naar de films doen er helemaal geen goed aan.  Integendeel.  Er werd soms teveel moeite gedaan om toch nog maar eens te kunnen knipogen naar de films.  En die dialogen!  Tjonge, wat een dialogen.  Slechte voiceacting is één ding, maar als die ook nog slechte tekst ten berde moet brengen...  "Ik werd wakker met een spinachtig beest op mijn gezicht, maar het is nu echt wel dood hoor."  Moeten we daarvan bang worden?  Sympathie kweken voor de marine in kwestie?  Toch maar niet.

We keken er al zo lang naar uit.  We hadden gehoopt en gedroomd over een pracht van een spel, en wat krijgen we na al dat lange wachten?  Juist ja, een bord uitwerpselen met een Alien-logo op gekleefd.  Ofte een "Epic Fail", zoals de kids dat tegenwoordig zeggen.

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

06-02-13

Ni No Kuni: Wrath of the White Witch (PS3)

ni no kuni, ps3Japanse RPG’s, je moet er liefhebber van zijn.  Ons hebben ze nooit echt aangesproken.  De overacting, de anime, de gigantische zwaarden, de vele random encounters…  Nee, niks voor ons, dachten we.  Tot we Ni No Kuni te zien kregen.  Puike voiceacting, leuke animatie, geen gigantische zwaarden…  Onze nieuwsgierigheid was officieel gewekt.

We spelen als Oliver.  Oliver verloor pas zijn moeder en blijft alleen achter.  Per toeval ontdekt hij dat zijn lievelingspop een wezen uit een parallelle wereld is.  Iedereen uit Olivers wereld heeft een dubbelganger, of soulmate, in die parallelle wereld.  De bevolking wordt er echter geteisterd door een duistere magiër die (hoe toevallig) net de soulmate van Olivers moeder heeft gevangen gezet.  Oliver gaat op pad om zijn moeders soulmate te redden in de hoop zo zijn echte moeder terug te kunnen brengen.

En zo zitten we voor we het goed en wel beseffen in een Japans RPG gezogen.  De tocht van Oliver houdt ons uitermate geboeid. Het feit dat hij geen fantastische, met een gigantisch zwaard zwaaiende spierbundel is, maar een gewoon achtjarig jongentje zorgt ervoor dat we ons veel harder begaan voelen met zijn lot.  Klinken we melig?  Komt door dat verdomd trieste plot!  Als we Oliver nog een keer zo zielig om z’n “mommy” horen roepen, barsten we gelijk mee in tranen uit…

ni no kuni, ps3

Visueel zit alles snor.  Cutscenes zien er uit als een tekenfilm en de ingame spelbeelden leunen er zo dichtbij aan dat we bijna de overgang niet merken.   De mysterieuze parallelle wereld wordt bevolkt door allerlei vreemde creaturen die erg origineel zijn.  Het doet deugd eens wat vijanden in de prak te rammen die er niet uitzien alsof ze de dertiende uit een dozijn voorgangers zijn.

Omdat mysterieuze parallelle werelden niet van de makkelijkste zijn om te doorkruisen kregen we van Olivers pop ook nog een toverboek mee.  In dat boek vinden we een hoop spreuken terug die ons kunnen helpen tijdens Olivers reis.  Aan de start van de reis telt het boek maar een paar pagina’s, maar naarmate we vorderen ontdekken we nieuwe pagina’s en spreuken.  Zoveel zelfs, dat het boek op den duur meer dan tweehonderd bladzijden telt!  Niet alleen spreuken, maar ook achtergrondinformatie over de wereld, vorige eigenaars van het boek,…  Wie even niet meer weet wat gedaan, kan er even bij gaan zitten en wat bijlezen over de gamewereld.

ni no kuni, ps3

Vechten gebeurt via een vrij eenvoudig commandowiel-systeem.  Oliver kan kiezen tussen aanvallen, verdedigen of toveren.  Aangezien een achtjarig jongentje niet echt een bedreven vechter is, kan Oliver de hulp inroepen van familiars.  Deze kleine wezentjes hebben elk verschillende speciale moves en worden op dezelfde manier als Oliver bestuurd.  Ze kunnen echter maar een beperkt aantal moves onthouden en moeten voor iedere nieuw aangeleerde move een oude vergeten.  We beginnen met één kleine familiar, maar ontdekken er nieuwe naarmate het spel vordert.

Alles koek en ei en wij gewonnen voor JRPG’s dus?  Misschien wel, maar een paar kleinigheden zorgen er toch wel voor dat Ni No Kuni iets moeilijker verteert dan we zouden willen.  De random encounters bijvoorbeeld.  Het zijn er naar onze zin net iets teveel.  Als we op de overzichtskaart honderd meter ver wandelen, botsen we geheid op twintig encounters.  Op zich niet zo erg, ware het niet dat voor iedere encounter dezelfde startanimatie en dezelfde startdialoog zijn gekleefd.  Idem voor het einde van elke encounter.  Steeds weer diezelfde animatie en dialoog.  Het gaat vervelen en haalt de vaart ook wat weg.  Als dan op de terugweg blijkt dat alle monsters netjes gerespawnd zijn en we ze allemaal opnieuw moeten verslaan, hebben we er al een heel pak minder zin in.

ni no kuni, ps3

Ni No Kuni: Wrath of the White Witch is een beeld van een spel waar JRPG fans van zullen smullen.  Zelfs wij, die absoluut walgen van het genre, kunnen ons er ook mee amuseren.  Mits we bepaalde genrespecifieke dingen door de vingers zien, natturlijk.  Iets wat we gemakkelijk doen voor Ni No Kuni.

MindBender

04-02-13

The Cave (PC/XBOX360/PS3/WiiU)

the cave,ps3Telkens wanneer we denken dat de hoogdagen van het adventure voorbij zijn vallen er weer een paar titels in onze schoot.  Het is meestal zoeken naar kwaliteit tussen de nieuwigheden, maar soms hebben we geluk.  En heel soms vinden we een pareltje waarvan we het bestaan niet eens vermoedden.  The Cave van Sega bijvoorbeeld.  Om de één of andere reden was dit spel onder onze radar gebleven om plots als downloadcode op te duiken in onze mailbox.

Eerste blikvanger?  The Cave werd ontwikkeld door Double Fine, het productiehuis van Tim Schafer, de koning van de point-and-click adventures.  Trouwe lezers weten dat wij een blinde adoratie hebben voor Tim Schafer.  We herinneren ons een editie van GamesCom een paar jaar terug waar we ons bij het zien van Zijne Point-and-Clickerigheid gedroegen als een stel tienermeisjes bij het zien van Justin Bieber.  Incluis het gegil en het geschooi om een handtekening. 

Eens we bekomen zijn van al onze blinde adoratie, schiet blikvanger nummer twee in actie.  The Cave werd geschreven door Ron Gilbert, de bedenker van de Maniac Mansion en Monkey Island adventures.  Alweer twee van onze allerfavorietste (is dat een woord?  nvdr) adventures.  Als The Cave niks voor ons is, dan weten we het even niet meer…

the cave,ps3

Maar goed, alle partijdigheid en vooringenomenheid op een stokje, tijd voor een eerste spelbeurt.  Er wordt van ons verwacht dat we drie personages kiezen en die samen op ontdekkingstocht laten gaan door The Cave.  Maar the Cave is niet zomaar een grot.  Voor het ongetrainde oog ziet ze er uit als een flauw toeristisch afkooksel van de grotten van Han, maar in werkelijkheid staat ze bol van de symboliek.  Alledrie de gekozen personages gaan hier op zoek naar hun grootste begeerte en werken samen om die te pakken te krijgen.

Bij het samenstellen van ons team krijgen we volledige vrijheid.  Iedere combinatie is mogelijk, en ieder personage heeft een andere begeerte.  Er zijn zeven personages en aangezien we maar per drie aan de slag kunnen, zijn we meteen verzekerd van een tweede en derde verschillende speelbeurt.

the cave,ps3

En maar goed ook.  We amuseren ons dat het een lieve lust heeft.  We lossen prachtige puzzels op, lachen ons een breuk met die typische humor (de stem van de grot steelt de show!) en kijken onze ogen uit naar de prachtige graphics.  Zijn we te vaag?  Een paar concrete voorbeelden dan.

In één van de latere puzzels van de tijdreiziger komen we een tijdmachine tegen.  Met die machine kunnen we van het heden naar de toekomst en naar de prehistorie flitsen.  In die verre toekomst hebben we een emmer nodig, maar in geen enkele tijdsperiode kunnen we er eentje terugvinden.  De oplossing? (Zij die spoilervrij wensen te blijven, stoppen nu beter met lezen.  Echt, je mist niks als je nu stopt.  Het spel is geweldig, en je moet het simpelweg spelen.  Stop.  Nu.  Ik meen het, de oplossing van de puzzel komt eraan… - nvdr)  We flitsen één van onze teamleden naar de prehistorie.  Daar zien we een gat in de grond net onder een druipende steen.  Het gat is echter afgesloten door een rotsblok.  We rollen het blok opzij, en schakelen over naar teamlid twee in het heden.  Daar zien we (naast het skelet van teamlid één dat een rotsblok tegenhoudt) dat de put zich in de loop der jaren heeft gevuld met water en dat er een waterput is op gebouwd.  We takelen de emmer naar boven en schakelen over naar teamlid drie dat die emmer in de toekomst netjes kan oppikken.  Ondertussen worden we constant bestookt met commentaar van de grot, die ons waarschuwt over de gevaren van tijdreizen en causaliteit.  Het zal ons een worst wezen, en als het ons even later zuur opbreekt, geeft de grotstem zich ten volle over aan leedvermaak. 

the cave,ps3

We zijn zo onder de indruk van dit prachtspel dat we nog bijna vergeten te zeggen dat het ook best toegankelijk is voor niet-adventurers.  Diep in zijn binnenste is The Cave een adventure, maar het ziet eruit en speelt op sommige momenten net als een platformer.  Een must-have dit, en niet alleen omdat wij dol zijn op Schafer en Gilbert.  (En die posters aan je muur en plakboeken met Schafer/Gilbert-foto's dan? – nvdr) (Hou je erbuiten! – MindBender) 

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)