28-01-13

Anarchy Reigns (PS3/XBOX360)

anarchy reigns, ps3Omdat het alweer lang geleden was dat we nog eens iets tot een bloedige pulp hebben geslagen, besloten we laatst om Anarchy Reigns maar eens aan de PS3 te voeren.  Er werden ons in het persbericht immers bloedige taferelen en knalharde actie beloofd.  Blijkt dat het persbericht een understatement was…  Dweilen moesten ijlings worden aangesleept om de liters bloed die het scherm uitspoten te beperken tot één kamer!  Kalmeerpillen werden met hele grabbels tegelijk weggespoeld met Red Bull om de knalharde actie toch maar te kunnen bijhouden!  Kortom, een doordeweekse dag op de redactie.

Anarchy Reigns is een beat-em-up spel dat eigenlijk een rechtstreeks vervolg is op Madworld. 

Wat?  

U kent de prettig gestoorde zwart-wit beat-em-up die exclusief op Wii verscheen niet?  Hoog tijd om dit vaak over het hoofd geziene pareltje aan te schaffen en uit te spelen.  En kom daarna maar eens terug.

Klaar?  Uitgespeeld?  Dan kunnen we verder.

De hoofdrol in Anarchy Reigns is nog steeds weggelegd voor Jack Cayman, de gestoorde premiejager met ingebouwde kettingzaag.  Wie na Madworld het gegrom en het stoere macho-gedrag van Cayman grondig beu is kan er ook voor kiezen om met Leo Victorion aan de slag te gaan.  Leo is lid van een politiekorps dat net als Cayman op zoek is naar Maximillian Caxton, een dolgedraaid lid van bovenvermeld korps.  Wie we kiezen heeft een minieme impact op de verhaallijn maar voor de rest merken we geen verschil.  Beide personages worden op dezelfde manier bestuurd en in de missies merken we ook al geen verschillen.

anarchy reigns, ps3

Missies zijn de rode draad doorheen Anarchy Reigns.  Er zijn verhaalmissies en vrije missies.  De vrije missies kunnen we spelen zoveel we willen, de verhaalmissies stuwen het verhaal verder.  Addertje onder het gras: om een volgende missie vrij te spelen moeten we eerst een bepaalde score halen.  Die kunnen we halen door de vrije missies te herspelen.  En nog eens te herspelen…   Het begint op den duur een beetje vervelend te worden.  De meeste missies zijn immers nogal repetitief en als ze steeds opnieuw moeten gespeeld worden om verder te kunnen…  Gelukkig kunnen we sneller hoge scores halen op de Easy-stand, maar daar is de uitdaging een beetje zoek.  Het blijft wat schipperen tussen extreem gemakkelijk of vrij vervelend.

anarchy reigns, ps3

Kan het verhaal dan redding brengen?  Helaas niet.   We zeiden al dat Anarchy Reigns in feite een vervolg is op Madworld, maar op een gemeenschappelijk hoofdpersonage na zien we niet direct een verband tussen de twee.  Akkoord, er zijn ook nog de emmers bloed en het gratuite geweld, maar verhaalwijs…  niks.  Er wordt ons verteld dat Jack en Leo op zoek zijn naar Caxton die gek geworden is en willekeurig is beginnen moorden.  Meer hoeven we niet te weten.  En moesten we meer willen weten, dan kunnen we uit de losse flarden script niks opmaken.  Er wordt gestrooid met halve feiten en verhaaltjes over vroeger, en af en toe krijgen we een emotionele maar verder nietszeggende flashback voorgeschoteld.  We hebben al weekendfilms gezien met betere plots en de gemiddelde David Lynch is makkelijker te doorgronden.

anarchy reigns, ps3

Ook op grafisch vlak stelt Anarchy Reigns ons een beetje teleur.  Het spel hinkelt een beetje achterop en ziet er vrij gedateerd uit.  Hoekige sprites en personages die niet synchroon met de mond bewegen maar slechts hun mond wat open- en dichtklappen tijdens hun tekst…  Het zijn dingen die vorige eeuw nog door de beugel konden, maar vandaag de dag echter hopeloos verouderd lijken.

Hebben we ons dan niet geamuseerd met Anarchy Reigns?  Toch wel!  Zonder schroom dingen tot een bloedige pulp meppen met roestige kettingzagen en ander vervaarlijk tuig blijft best wel geestig.  Zelfs op de Easy-stand en zonder diepgaand achterliggend verhaal.  Een beetje hersenloos knoppengeram op zijn tijd moet kunnen!  Al zouden we voor dergelijk geram toch niet de volle pot willen betalen.

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)

22-01-13

Game Party Champions (WiiU)

Game Party Champions, WiiuAls er één ding is waar we de laatste tijd wel genoeg van hebben, dan zijn het van die partygames.  U kent ze wel, die zogezegde "sociale" games waarbij we geacht worden de controller of microfoon door te geven tijdens een feestje.  Zo van die feestjes waar het soort mensen rondhangt die altijd het zonnetje in huis willen zijn, of die altijd trachten de plezantste te zijn tijdens die feestjes en die fun onoverkomelijk en -losmakelijk verbinden met alcoholverbruik.  
Ugh.  
Niet ons publiek, en al zeker niet ons soort spelletjes.  

GameParty Champions bouwt zoals de naam al laat vermoeden, op dezelfde strategie.  We hebben hier te maken met een verzameling mini-games die we in groep moeten spelen.  Het opzet is simpel.  De deelnemers banen zich een weg over een soort van ganzenbord.  Op de gamepad mogen we een wieltje laten draaien (het is eens iets anders dan een dobbelsteen) en we bewegen een aantal vakjes vooruit.  Ieder vakje heeft een verschillende kleur, en iedere kleur correspondeert met een andere mini-game.  We moeten het spel waarop we landen spelen en het winnen, of we moeten weer achteruit.  Dat patroon herhalen we tot één van de spelers de finish bereikt en wint.

Het klinkt misschien saai, en dat is het ook.  Draaien aan een wieletje, toekijken hoe je pion vooruitschuift, hopend dat hij landt op een spelletje dat leuk is en dan wachten.  Want dat is wat je het meeste zal doen tijdens Game Party Champions.  Wachten.  Ieder spel heeft een gemiddelde laadtijd van een minuut.  Dat lijkt niet lang, maar als je weet dat de spellen zelf gelimiteerd zijn op dertig seconden en dat je na afloop weer een minuut moet wachten tot je het speelbord te zien krijgt, dan is één minuut een eeuwigheid.  Na twee of drie beurten zijn we al bijna in slaap gedommeld.

Game Party Champions, Wiiu

De grootste boosdoener van ons gebrek aan enthousiasme is echter de kwaliteit van de minigames.  Met een titel als Game Party Champions verwacht je een schat aan minigames,  maar blijkbaar was het nodig om die schat hier te beperken tot zeven.  Zeven!  De opvouwbare ganzenbord-spelkoffer van ons grootmoeder zaliger had meer inhoud!

Zo kunnen we bijvoorbeeld een pingpong match spelen.  Alhoewel, match...  De eerste die scoort wint.  De besturing beperkt zich tot wrijven over het touchscreen op het juiste moment om het balletje terug te kaatsen.  Vrij moeilijk te timen, aangezien er geen palet in zicht is...

Baseball dan maar.  Hier worden we geacht ballen met de knuppel tegen doelwitten te meppen die punten waard zijn.  Ook hier hetzelfde probleem: geen knuppel te zien en timen, laat staan richten wordt schier onmogelijk.

Game Party Champions, Wiiu

Basketball dan?  Met de wijsvinger moeten we ballen in bewegende hoepels zien te gooien...  Klinkt even boeiend als het is, maar tot nu toe is dit het beste onderdeel van Game Party Champions.

Veel minder boeiend is de Skill Ball.  We moeten een balletje over een schans naar doelwitten lanceren die punten waard zijn.  Dat lanceren gaat echter niet echt vloeiend.  De enige beweging die het echt goed laat lukken voelt aan alsof we onze vinger een halve centimeter in de gamepad hebben gedrukt.

Dan maar gauw naar de minigolf.  Zo vlug mogelijk een balletje voorbij obstakels de hole inslaan.  Het getekende gras op de gamepad zien groeien is leuker.

Heeft er na dit alles nog iemand zin in een spelletje airhockey?  Nee?  We proberen het toch. Zoals verwacht worden we ook hier niet echt wild van.  Schuiven met de vinger op de gamepad in de hoop de puck te raken en te scoren blijkt veel moeilijker dan het zou mogen zijn.  Gefrustreerd gaan we naar het laatste spel.

Game Party Champions, Wiiu

Football.  Met een football mogen we naar doelwitten gooien die punten opleveren.  Zo simpel dat het niet leuk meer is.  De punten tellen op, maar wie houdt hier rekening met de score?  Juist ja.  Niemand.  We liggen allemaal al dodelijk verveeld op de bank.  We spelen nog, maar alleen omdat we ons verplicht voelen om alles grondig te testen voor onze lezers.  Wat een dedicatie!  Wat een opoffering!

Wie helemaal wild wordt van deze zielloze verzameling mini-ellende kan zelfs een singleplayer verhaalmodus beginnen.  In het verhaal nemen we de controle over een onmondige hoofdrolspeler die met zijn té mondige kameraad kampioen van de arcadegames wil worden (we verzinnen het niet!).  Samen banen ze zich een weg naar de top.  De top van zeven dodelijk vervelende "disciplines"...

Ugh.  Het ligt misschien aan ons, maar dit misbaksel was misschien beter ergens in de ontwerpfase blijven steken.  We krijgen gewoon koude rillingen als we ons voorstellen dat één of ander nietsvermoedend kind dit onder de kerstboom vond.  Kreeg u zelf Game Party Champions cadeau, dan wordt het tijd om uzelf een paar vragen te stellen.  Is de gulle schenker een leek op gamegebied en zich van geen kwaad bewust, of was u afgelopen jaar stout en verdiende u niet beter?

MindBender

Win Ninja Gaiden!

ninja gaiden

Het jaar is nog maar pas begonnen en we mogen al met ninjasterren gooien!

Zei ik ninjasterren?  Ik bedoel natuurlijk prijzen!  Nintendo bezorgde ons een aantal exemplaren van Ninja Gaiden 3: Razor's Edge (WiiU) om weg te geven.

Wat moet je doen om dit spel te bemachtigen?  Stuur een mailtje naar info@gamepatrol.be met als onderwerp "wedstrijd".  Vergeet je naam en adres niet te vermelden.  De winnaars worden op 21 januari door een onschuldige katana uit een grote hoed geprikt...

...en dat is ondertussen gebeurd.  Het leverde ons een gigantische snee en een paar winnaars op, die ondertussen al verwittigd zijn.