22-01-13

Game Party Champions (WiiU)

Game Party Champions, WiiuAls er één ding is waar we de laatste tijd wel genoeg van hebben, dan zijn het van die partygames.  U kent ze wel, die zogezegde "sociale" games waarbij we geacht worden de controller of microfoon door te geven tijdens een feestje.  Zo van die feestjes waar het soort mensen rondhangt die altijd het zonnetje in huis willen zijn, of die altijd trachten de plezantste te zijn tijdens die feestjes en die fun onoverkomelijk en -losmakelijk verbinden met alcoholverbruik.  
Ugh.  
Niet ons publiek, en al zeker niet ons soort spelletjes.  

GameParty Champions bouwt zoals de naam al laat vermoeden, op dezelfde strategie.  We hebben hier te maken met een verzameling mini-games die we in groep moeten spelen.  Het opzet is simpel.  De deelnemers banen zich een weg over een soort van ganzenbord.  Op de gamepad mogen we een wieltje laten draaien (het is eens iets anders dan een dobbelsteen) en we bewegen een aantal vakjes vooruit.  Ieder vakje heeft een verschillende kleur, en iedere kleur correspondeert met een andere mini-game.  We moeten het spel waarop we landen spelen en het winnen, of we moeten weer achteruit.  Dat patroon herhalen we tot één van de spelers de finish bereikt en wint.

Het klinkt misschien saai, en dat is het ook.  Draaien aan een wieletje, toekijken hoe je pion vooruitschuift, hopend dat hij landt op een spelletje dat leuk is en dan wachten.  Want dat is wat je het meeste zal doen tijdens Game Party Champions.  Wachten.  Ieder spel heeft een gemiddelde laadtijd van een minuut.  Dat lijkt niet lang, maar als je weet dat de spellen zelf gelimiteerd zijn op dertig seconden en dat je na afloop weer een minuut moet wachten tot je het speelbord te zien krijgt, dan is één minuut een eeuwigheid.  Na twee of drie beurten zijn we al bijna in slaap gedommeld.

Game Party Champions, Wiiu

De grootste boosdoener van ons gebrek aan enthousiasme is echter de kwaliteit van de minigames.  Met een titel als Game Party Champions verwacht je een schat aan minigames,  maar blijkbaar was het nodig om die schat hier te beperken tot zeven.  Zeven!  De opvouwbare ganzenbord-spelkoffer van ons grootmoeder zaliger had meer inhoud!

Zo kunnen we bijvoorbeeld een pingpong match spelen.  Alhoewel, match...  De eerste die scoort wint.  De besturing beperkt zich tot wrijven over het touchscreen op het juiste moment om het balletje terug te kaatsen.  Vrij moeilijk te timen, aangezien er geen palet in zicht is...

Baseball dan maar.  Hier worden we geacht ballen met de knuppel tegen doelwitten te meppen die punten waard zijn.  Ook hier hetzelfde probleem: geen knuppel te zien en timen, laat staan richten wordt schier onmogelijk.

Game Party Champions, Wiiu

Basketball dan?  Met de wijsvinger moeten we ballen in bewegende hoepels zien te gooien...  Klinkt even boeiend als het is, maar tot nu toe is dit het beste onderdeel van Game Party Champions.

Veel minder boeiend is de Skill Ball.  We moeten een balletje over een schans naar doelwitten lanceren die punten waard zijn.  Dat lanceren gaat echter niet echt vloeiend.  De enige beweging die het echt goed laat lukken voelt aan alsof we onze vinger een halve centimeter in de gamepad hebben gedrukt.

Dan maar gauw naar de minigolf.  Zo vlug mogelijk een balletje voorbij obstakels de hole inslaan.  Het getekende gras op de gamepad zien groeien is leuker.

Heeft er na dit alles nog iemand zin in een spelletje airhockey?  Nee?  We proberen het toch. Zoals verwacht worden we ook hier niet echt wild van.  Schuiven met de vinger op de gamepad in de hoop de puck te raken en te scoren blijkt veel moeilijker dan het zou mogen zijn.  Gefrustreerd gaan we naar het laatste spel.

Game Party Champions, Wiiu

Football.  Met een football mogen we naar doelwitten gooien die punten opleveren.  Zo simpel dat het niet leuk meer is.  De punten tellen op, maar wie houdt hier rekening met de score?  Juist ja.  Niemand.  We liggen allemaal al dodelijk verveeld op de bank.  We spelen nog, maar alleen omdat we ons verplicht voelen om alles grondig te testen voor onze lezers.  Wat een dedicatie!  Wat een opoffering!

Wie helemaal wild wordt van deze zielloze verzameling mini-ellende kan zelfs een singleplayer verhaalmodus beginnen.  In het verhaal nemen we de controle over een onmondige hoofdrolspeler die met zijn té mondige kameraad kampioen van de arcadegames wil worden (we verzinnen het niet!).  Samen banen ze zich een weg naar de top.  De top van zeven dodelijk vervelende "disciplines"...

Ugh.  Het ligt misschien aan ons, maar dit misbaksel was misschien beter ergens in de ontwerpfase blijven steken.  We krijgen gewoon koude rillingen als we ons voorstellen dat één of ander nietsvermoedend kind dit onder de kerstboom vond.  Kreeg u zelf Game Party Champions cadeau, dan wordt het tijd om uzelf een paar vragen te stellen.  Is de gulle schenker een leek op gamegebied en zich van geen kwaad bewust, of was u afgelopen jaar stout en verdiende u niet beter?

MindBender

De commentaren zijn gesloten.