18-04-12

Skullgirls (XBLA/PSN)

skullgirls, xblaEen nieuwe dag, een nieuw vechtspel. Het lijkt wel alsof we tegenwoordig op de redactie niet veel anders meer doen dan elkaar digitaal verrot slaan (of geslagen worden, nvdr). Met het uitgebreide gamma aan vechtspellen waar we tegenwoordig uit kunnen kiezen is het nieuwe er een beetje af. We zijn op het punt gekomen dat we er zoveel hebben gezien en gespeeld dat ze allemaal op elkaar beginnen te lijken. En dan komt Skullgirls, een spel dat als een frisse wind door het genre waait.

Skullgirls is een vermakelijke fighter die we in storymode en arcade kunnen spelen. In de storymode volgen we één van de acht speelbare meiden in een klassiek "gevecht-cutscene-gevecht-…" scenario. Niks nieuws onder de zon, maar de look van het spel is zo oogstrelend dat we er niet op uitgekeken raken. Cutscenes zijn gemaakt met mooie pentekeningen, en de figuren zelf lijken weggelopen uit een kwaliteitsvolle tekenfilm. Ook het ontwerp van de meiden zelf getuigt van originaliteit. In welk ander vechtspel bestuurt u een schijnbaar onschuldig meisje dat een kwaadaardige parasiet in haar haren heeft verscholen, of een rondborstige circusartieste met een levende hoed die bestaat uit twee vechtende armen? Welk ander spel geeft je de kans om te spelen als prinses van een rijk land die de special moves aan haar soldaten overlaat? Katmeisje met afneembaar hoofd? Psychopatische verpleegster? U weet het niet zo direct? We dachten het wel.

skullgirls, xbla

In arcademode lopen we clichématig het rijtje tegenstanders van zwak naar sterk af, maar we kunnen kiezen of we dat alleen of met een team van twee of drie meisjes doen. Als we kiezen om het solo op te nemen tegen solo- en teamtegenstanders is onze fighter sterker dan de leden van een team. In teamverband zijn onze meisjes dan weer zwakker, maar door elkaar af te lossen kunnen ze achter de schermen weer even recupereren. De snelle actie en de vlotte besturing maakt dat de gevechten uiterst vlotjes verlopen. Misschien iets té vlotjes, want soms gingen onze tegenstanders zo snel tekeer, met combos van meer dan veertig slagen, dat we eventjes niet meer wisten waar we stonden.

skullgirls, xbla

Eindelijk werd er ook eens iets gedaan aan dat waar wij ons het meeste aan ergeren in vechtspellen… Die afgrijselijke J-Pop soundtracks! Schreeuwerige techno/pop nummers met al dan niet verstaanbare teksten en veel te harde beats… Horendol worden we ervan! Gelukkig niks van dat bij Skullgirls. De smaakloze anti-muziek wordt hier vervangen door een aangename jazzklank. Vechten op een opzwepend jazzritme, het is eens iets anders.

Er wordt komaf gemaakt met een heleboel clichés in Skullgirls, maar tegelijk worden ook een pak clichés vanonder het stof gehaald. De overenthousiaste mannenstem die het startsein geeft, de combo's, de special moves. Net als in andere fighters kregen de dames ook een wulps uiterlijk en een mini-garderobe. Ze zijn… euh.. goed voorzien en, zoals dat hoort volgens het "ons doelpubliek is mannelijk"-cliché, trilt en schudt de hele winkel mooi mee op het ritme van de slagen.

skullgirls, xbla

Natuurlijk is er ook een keerzijde aan de mooi blinkende medaille. Af en toe hadden we het lastig om onze moves perfect uit te voeren al kan dat misschien liggen aan de XBOX-controller die zich niet perfect leent voor vechtspellen. Acht speelbare figuren lijkt ons ook wat aan de lage kant, maar er werd ons al beloofd dat er meer figuren bijkomen in een mogelijke update. Het al dan niet verschijnen van die update hangt af van de verkoopscijfers… Het is ook meer dan jammer dat we niet vlug een overzichtje van de beschikbare special moves van een figuur kunnen oproepen. Om te zien wie wat kan, en wat de juiste toetsencombinatie is moeten we onze toevlucht zoeken op de officiële website.  Wie geen last heeft van deze kleine minpuntjes kan zich voor een klein prijsje een heel leuk vechtspel downloaden.

Hadden we al gezegd dat alle figuren meisjes zijn? En dat ze er heel goed uitzien? En dat alles meebew.. (zo is het wel genoeg! nvdr)

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

11-04-12

Pandora's Tower (Wii)

Pandora's tower, wiiHet zit Aeron niet mee. Tijdens het jaarlijkse Oogstfestival wordt zijn stad aangevallen door monsters en op de koop toe wordt tijdens de aanval zijn vriendin Elena vervloekt. De vloek verandert haar langzaam maar zeker in een afzichtelijke demon en het enige wat de transformatie kan stoppen is het consumeren van demonenvlees. Hierdoor wordt de vloek slechts tijdelijk tegengehouden. Om volledig van de vervloeking af te zijn moet Elena vlees eten van de dertien hoofddemonen die Pandora's Tower bevolken. Gewapend met een magische ketting en een zwaard trekt Aeron op pad…

Gebrek aan originaliteit kunnen we Pandora's Tower dus al niet verwijten. Onschuldige tienermeisjes die langzaamaan veranderen in een afgrijselijk monster en dat alleen maar kunnen stoppen door (orgaan)vlees van andere monsters (rauw) naar binnen te spelen, wie verzint het? Maar het werkt. We zaten binnen de kortste keren op het puntje van onze stoel. Zelden harder ons best gedaan om demonenvlees te verzamelen, zo hard leefden we mee met Aeron en Elena.

We kunnen Aeron besturen met remote en nunchuck, of met de classic controller. We kunnen tekeergaan met een zwaard én met een magische ketting. Die ketting is zowat het Zwitsers zakmes van Aeron. We kunnen er langs omhoogklimmen en slingeren als aan een liaan, of gebruiken als zweep. We kunnen er dingen mee breken en oprapen en hendels mee omgooien. Maar het leukst wordt de ketting in gevechten…

Pandora's tower, wii

De monsterlijke bewoners van de toren zijn immers geen doetjes en met een zwaard alleen kom je niet ver. De ketting komt hier handig van pas. Met de remote (of classic controller) kunnen we richten op een onderdeel van een monster. Een druk op de knop later en het monsterlijke onderdeel hangt nu vast aan de ketting. Het monster heeft hier duidelijk last van en ondertussen gaan wij lustig aan de slag met ons zwaard. En de mogelijkheden zijn vrij uitgebreid: ketting rond de klauwen zorgt ervoor dat monsters niet kunnen slaan. Liever blinde monsters? Geen probleem. Even mikken en hopla, kop ingewikkeld in ketting. Meer een liefhebber van slapstick? Ketting rond de poten zorgt ervoor dat de monsters struikelen en onceremonieus op hun bek gaan. Ketting rond het bovenlijf zorgt ervoor dat het monster niet meer kan bewegen. Sommige minder zware monsters kunnen we ook gewoon rondslingeren en weggooien met de ketting. We kunnen zelfs monsters ontwapenen. Nog extremer? Waarom geen twee vijanden met elkaar verbinden en dan allebei tegelijk verslaan door op de ketting te blijven inhakken? U kan het niet lezen, maar van puur plezier zitten we te giechelen als een bakvis!

Pandora's tower, wii

Door al die creativiteit zouden we bijna Elena vergeten. Het arme wicht zit in een huisje naast de toren te wachten op ons. Op een discreet metertje onderaan in beeld kunnen we zien hoever haar transformatie al gevorderd is. Elena mag niet volledig veranderen terwijl we op zoek zijn naar de hoofddemonen, dus moeten we haar af en toe een stuk gewoon demonenvlees gaan voorschotelen. Dat vlees rukken we uit het lijf van verslagen demonen met de, u raadt het al, multifunctionele ketting.

Pandora's tower, wii

En zo blijven we heen en weer lopen. Van Elena naar de toren en terug met stukjes vlees. Tot we één van de enorme bazen hebben verslagen en gefileerd hebben. De resulterende entrecôte moet Elena weer opeten en dan kunnen we weer van vooraf beginnen. Dertien keer na elkaar, en toch gaat het geen seconde vervelen. Daarvoor is het verhaal van Pandora's tower te sterk, de visuals te uniek en de gameplay te verslavend. Verplichte kost voor Wii-eigenaars!

MindBender

09-04-12

Kid Icarus Wedstrijd

kid icarus uprising,3ds

Ook zo gek van Kid Icarus: Uprising?  Wij zeker wel, en als kers op de taart kregen we van Nintendo een lading AR-kaartjes om te verloten!

Wat moet je doen om kans te maken op 2 X 6 Kid Icarus AR-kaartjes?  Simpel: like onze Facebookpagina.  Een onschuldige muiscursor zal op 1 mei de winnaars vantussen de "likers" klikken.  Véél succes!

Silent Hill HD Collection (XBOX360/PS3)

Silent Hill HD collection, XBOX360Aah, Silent Hill.  Het rustige, maar o zo angstaanjagende stadje dat ons keer op keer weer in ons broek laat doen van de schrik.  Pittoresk pareltje aan het meer met zijn demonen, geesten en horror-verpleegsters die ons in onze nachtmerries blijven achtervolgen.  Ijzersterk spel dat nu in HD-vorm werd gegoten en er opnieuw voor zorgt dat we niet zonder nachtlampje kunnen slapen...

De angsthazen onder jullie zijn bij deze gewaarschuwd.  Konami heeft Silent Hill 2 en 3 heruitgebracht in HD.  Niet alleen de graphics werden aangepakt, we merken ook nieuwe voiceacting op én nieuwe controls.  Tot daar de nieuwigheden.  Voor de rest blijven beide delen onveranderd.  Dezelfde oude spellen van vroeger.

Maar wat voor een spellen!  Superstrakke verhaallijnen zorgen ervoor dat we ons keihard gaan inleven in de hoofdpersonnages.  Hun queestes houden ons meer bezig dan wat dan ook.  Dagelijkse beslommeringen worden naar de achtergrond verdreven want we moeten en zullen James' vrouw vinden en Heather helpen uit de klauwen van de sekte te blijven!  We vergeten zowaar de afwas te doen en het vuilnis buiten te zetten...

Silent Hill HD collection, XBOX360

We deden het vroeger al in ons broek van de vijanden in Silent Hill.  Zelden zo'n angstaanjagende dingen meegemaakt als toen we voor de eerste keer Silent Hill speelden in het donker.  Dankzij de vernieuwde audio schrikken we nu nog meer en harder.  Voor de eerste keer doen we in high definition in ons broek...

Silent Hill HD collection, XBOX360

Even angstaanjagend (of toch bijna) blijven de controls.  De camera is nog steeds niet te besturen, waardoor we vastzitten aan één camerastandpunt.  Vrij lastig omdat we de dag van vandaag zo verwend zijn met bestuurbare camera's.  Heather of James besturen blijft ook nog een taaie brok.  We gaan vooruit door de stick omhoog te duwen. De stick links of rechts bewegen zorgt ervoor dat Heather en James stil blijven staan en in die richting rond hun as gaan draaien.  We kunnen ook al wandelend bijsturen, maar dan lijkt het meer of we dronken rondzwalpen.

Silent Hill HD collection, XBOX360

De Silent Hill HD Collection is een aanrader voor iedereen die van survival horror houdt.  Wie de oude versies al speelde zal in de collectie een puik geslaagde update terugvinden.  Voor wie nog nooit een Silent Hill speelde, of wie eens een avondje flink wil griezelen is dit een perfecte instapper.  Dat de spellen nog exact hetzelfde zijn als vroeger en er niks nieuws werd toegevoegd beschouwen we eerder als een pluspunt dan een minpunt!

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

04-04-12

Star Wars: The Old Republic (Dag 30)

swtor

Het einde van onze speeldagen is aangebroken.  We eindigen het verhaal van Shado en Dace op Tatooine, waar de Star Wars saga in 1977 van start ging.  Toepasselijk vinden we zelf.  Traantjes van emotie wegpinken mag.

De eindbalans na dertig dagen spelen:

-ontelbare keren bloedend op de grond gelegen
-de sith beviel ons beter dan de bounty hunter
-level 28 gehaald
-een eigen schip gekregen
-menig uurtjes plezier beleefd

We beginnen ons stilaan af te vragen of we niet nog een paar extra dagen speeltijd moeten bijkopen...  Je weet immers maar nooit, misschien krijgen we plots afkickverschijnselen door té plots te stoppen...

Flauw excuus?

MindBender

01-04-12

Resident Evil: Operation Raccoon City (PS3/XBOX360/PC)

resident Evil operation raccoon city, ps3Altijd al willen weten hoe Umbrella destijds de ramp in Raccoon City probeerde op te lossen?  Altijd al willen spelen als "de slechterik"?  Geniet je van het neermaaien van hele horden zombies?  Dan heb je waarschijnlijk ook al de aankoop van Operation Raccoon City overwogen.  Laat ons je dan even vertellen waarom je dat beter niet doet...

De setting is helemaal juist.  We kruipen in de huid van een teamlid van het "Wolfpack", een elite veiligheidsteam van Umbrella.  Het team wordt na de ramp in Raccoon City op pad gestuurd om alle bewijzen van Umbrella's betrokkenheid te laten verdwijnen.  Ons pad kruist op verschillende momenten de verhaallijn van vorige Resident Evil-afleveringen en toont ons het verhaal vanuit het perspectief van de vijand.  Tot zover de pluspuntjes.  Bitter weinig zegt u?  Inderdaad.  De puike opzet van de nieuwste Resident Evil telg wordt overschaduwd door een pak tekortkomingen en fouten.

resident Evil operation raccoon city, ps3

Wat ons al meteen opvalt is dat van de survival horror die we gewoon zijn van Resident Evil niet veel meer te bemerken valt. Operation Raccoon City is een team-based third person shooter geworden.  We schieten nog steeds op zombies, lickers, tyrants en andere griezelige lelijkerds, maar de sfeer is helemaal anders.  Het gevoel dat we helemaal alleen de zombies moeten aankunnen is weg, de spanning is verdwenen en we wippen niet meer omhoog van het schrikken.  Er wordt nog wel geprobeerd om wat sfeer te scheppen door het hele spel een donkere kleur mee te geven, maar het enige wat dat doet is ervoor zorgen dat we geen steek zien...

"Als er zombies mee gemoeid zijn, kan het niet slecht zijn, zeker niet als we de trage lelijkerds overhoop mogen knallen", pleegden wij vroeger al eens te zeggen.  Helaas gaat die vlieger hier niet op.  We worden overspoeld door gigantische bendes zombies, maar toch tellen we er maar een handvol verschillende.  De dikkerd, een politieman (met of zonder kogelvrij vest), de hemd-dragende zombie, het meisje met topje, en de zombie met paardenstaartje.  Vijf verschillende modellen, af en toe in een ander kleurtje gegoten...  Het gaat direct opvallen, en zorgt voor heel wat minder spanning en inleving.  Dat de zombies ook telkenmale op heel voorspelbare momenten tevoorschijn komen maakt het er niet beter op.

resident Evil operation raccoon city, ps3

Ook de overvloed aan verschillende wapens brengt geen verbetering.  De wapens voelen allemaal min of meer hetzelfde aan, en de zombies lijken tegen alles bestand.  Er zijn gigantische hopen munitie nodig om de verschillende vijanden op hun knieën te krijgen, en het hele gevecht door vertrekken ze geen spier.  Bossbattles duren hierdoor onmenselijk lang, zeker ook omdat munitie nog dunner is gezaaid dan gras in de woestijn.  Een half uur lang rondjes rond een Nemesis lopen en ondertussen al je wapens leeg schieten op zijn hoofd...  Een mens gaat van minder gapen.

Gelukkig zijn je drie teamleden standby om je te helpen.  De AI waarmee ze zijn geprogrammeerd is echter te debiel om los te lopen.  Onze teamleden liepen liever recht in de armen van een zombie dan er op te schieten.  Regelmatig bleven ze ook gewoon stokstijf staan zonder te schieten.  Een geslaagde taktiek zo bleek, want prompt negeerden alle zombies de AI en stortten ze zich allemaal tegelijk op ons.  Ze gingen ook regelmatig nonchalant voor ons staan terwijl we probeerden te mikken, zodat we niks meer zagen.  Of iedereen te pas en te onpas healen, maar ons straal negeren wanneer we op sterven na dood zijn.  Tijdens bossbattles waren we dikwijls ook meer bezig met onze teamleden te reanimeren dan met schieten.  Dat reanimeren is trouwens een gunst die de AI je nooit terugbetaalt.  Wanneer wij op de grond lagen te bloeden werden we gewoon genegeerd...

resident Evil operation raccoon city, ps3

Operation Raccoon City gewaagt ook van een nieuw coversysteem.  Waar we in andere spelletjes een knopje hebben om ons ergens achter te verschuilen, hebben we dat hier niet.  Gewoon ergens tegenaan lopen zorgt ervoor dat we er automatisch achter wegduiken.  Mooi in theorie.  In de praktijk is het echter heel lastig rondlopen als je plots in cover duikt wanneer je langs een muur strijkt.  Wanneer we dan echt willen schuilen lukt de techniek in negen van de tien gevallen niet.

De Resident Evil-reeks met Resident Evil: Operation Raccoon City naar een nieuw genre sturen had moeten klinken als een donderslag bij heldere hemel, maar een pak dikke fouten, missers, een korte duur van amper vier tot vijf uur en een wel heel flauwe nonsensicale plot-twist op het einde zorgen er voor dat het spel maar het geluidsniveau van een scheet in een fles haalt...

MindBender

(review gebaseerd op PS3 versie)