Liefhebbers van zombies weten tegenwoordig niet waar eerst gekeken.  De levende doden tieren overal welig; boeken, films, strips en games worden overspoeld door de ondingen.  Ook het Telltale-team besloot de stap te wagen.  Met The Walking Dead leveren ze een fraaie bewerking van de gelijknamige strip van Robert Kirkman.

We krijgen controle over Lee, een man met een duister verleden.  Hij werd veroodeeld voor moord, maar of hij ook echt schuldig is weten we niet.  Lee leert Clementine kennen, een achtjarig meisje dat haar ouders verloor aan de zombies.  Hij neemt haar onder zijn hoede en samen met een groep overlevers proberen ze er het beste van te maken.

Telltale probeert het spel te verkopen als een "point-and-click adventure", maar echt veel pointen en clicken hebben we niet moeten doen.  Slechts heel af en toe moet er een puzzel opgelost worden en de oplossing ervan ligt bijna altijd heel erg voor de hand.  The Walking Dead haalt zijn kracht uit de superstrakke verhaallijn en de personages waarmee je heel hard gaat meeleven.  Lee moet enkele verscheurende keuzes maken.  Of hij een kind of een volwassene redt van de ondoden, aan wiens kant in een twist hij zich schaart, en net omdat we zo hard zijn gaan meeleven met de personages zijn die keuzes ook voor ons moeilijk.  Lach niet, maar af en toe kregen we een brok in de keel.

Volgens Telltale Games past het spel zich ook aan de speler aan.  De keuzes die we maken beïnvloedt de rest van het spel.  Tijdens de gesprekken die Lee voert kunnen we bijvoorbeeld kiezen of we meteen ons verleden als moordenaar al dan niet bekend maken.  Onze tegenspelers reageren wat terughoudend als we de waarheid vertellen.  Doen we dat niet, dan nemen ze ons gemakkelijker in vertrouwen, maar als ze er later achterkomen dat we hen belogen hebben...  We scoren ook op de sympathiemeter als we ons eten delen met anderen, of het voor hen opnemen in een twist.  Onze beslissingen bepalen op bepaalde momenten ook wie er leeft en wie zombievoer wordt, dus we kunnen spreken van een vrij grote herspeelbaarheid.

Al het bovenstaande doet de zombiefanaat in ons al watertanden, maar het wordt nog mooier.  Letterlijk.  Het spel ziet er echt prachtig uit.  Alles ziet er levensecht uit, maar toch getekend.  In de stijl van de comic maar dan ingekleurd.  Ook al aan het watertanden?  Het wordt nog beter.  Voiceacting, normaal een hekel punt, is hier van de bovenste plank.  De personages zijn geloofwaardig en lijken echt.  Sommige acteurs uit de televisereeks hernamen zelfs hun rol voor het spel.

Het lijkt nog overbodig om te zeggen, maar wij werden recht uit onze sokken geblazen door The Walking Dead.  De eerste episode speelden we in een drie uur durende ruk uit.  We kunnen nauwelijks wachten op de volgende vier episodes.  Fans van zombies en adventures zullen hiervan smullen wie meer actie wil laat dit best aan zich voorbijgaan.  Zombieknallers genoeg voor hen, maar ze weten niet wat ze missen!

MindBender

(review gebaseerd op PC versie)

Een nieuwe dag, een nieuw vechtspel. Het lijkt wel alsof we tegenwoordig op de redactie niet veel anders meer doen dan elkaar digitaal verrot slaan (of geslagen worden, nvdr). Met het uitgebreide gamma aan vechtspellen waar we tegenwoordig uit kunnen kiezen is het nieuwe er een beetje af. We zijn op het punt gekomen dat we er zoveel hebben gezien en gespeeld dat ze allemaal op elkaar beginnen te lijken. En dan komt Skullgirls, een spel dat als een frisse wind door het genre waait.

Skullgirls is een vermakelijke fighter die we in storymode en arcade kunnen spelen. In de storymode volgen we één van de acht speelbare meiden in een klassiek "gevecht-cutscene-gevecht-…" scenario. Niks nieuws onder de zon, maar de look van het spel is zo oogstrelend dat we er niet op uitgekeken raken. Cutscenes zijn gemaakt met mooie pentekeningen, en de figuren zelf lijken weggelopen uit een kwaliteitsvolle tekenfilm. Ook het ontwerp van de meiden zelf getuigt van originaliteit. In welk ander vechtspel bestuurt u een schijnbaar onschuldig meisje dat een kwaadaardige parasiet in haar haren heeft verscholen, of een rondborstige circusartieste met een levende hoed die bestaat uit twee vechtende armen? Welk ander spel geeft je de kans om te spelen als prinses van een rijk land die de special moves aan haar soldaten overlaat? Katmeisje met afneembaar hoofd? Psychopatische verpleegster? U weet het niet zo direct? We dachten het wel.

In arcademode lopen we clichématig het rijtje tegenstanders van zwak naar sterk af, maar we kunnen kiezen of we dat alleen of met een team van twee of drie meisjes doen. Als we kiezen om het solo op te nemen tegen solo- en teamtegenstanders is onze fighter sterker dan de leden van een team. In teamverband zijn onze meisjes dan weer zwakker, maar door elkaar af te lossen kunnen ze achter de schermen weer even recupereren. De snelle actie en de vlotte besturing maakt dat de gevechten uiterst vlotjes verlopen. Misschien iets té vlotjes, want soms gingen onze tegenstanders zo snel tekeer, met combos van meer dan veertig slagen, dat we eventjes niet meer wisten waar we stonden.

Eindelijk werd er ook eens iets gedaan aan dat waar wij ons het meeste aan ergeren in vechtspellen… Die afgrijselijke J-Pop soundtracks! Schreeuwerige techno/pop nummers met al dan niet verstaanbare teksten en veel te harde beats… Horendol worden we ervan! Gelukkig niks van dat bij Skullgirls. De smaakloze anti-muziek wordt hier vervangen door een aangename jazzklank. Vechten op een opzwepend jazzritme, het is eens iets anders.

Er wordt komaf gemaakt met een heleboel clichés in Skullgirls, maar tegelijk worden ook een pak clichés vanonder het stof gehaald. De overenthousiaste mannenstem die het startsein geeft, de combo's, de special moves. Net als in andere fighters kregen de dames ook een wulps uiterlijk en een mini-garderobe. Ze zijn… euh.. goed voorzien en, zoals dat hoort volgens het "ons doelpubliek is mannelijk"-cliché, trilt en schudt de hele winkel mooi mee op het ritme van de slagen.

Natuurlijk is er ook een keerzijde aan de mooi blinkende medaille. Af en toe hadden we het lastig om onze moves perfect uit te voeren al kan dat misschien liggen aan de XBOX-controller die zich niet perfect leent voor vechtspellen. Acht speelbare figuren lijkt ons ook wat aan de lage kant, maar er werd ons al beloofd dat er meer figuren bijkomen in een mogelijke update. Het al dan niet verschijnen van die update hangt af van de verkoopscijfers… Het is ook meer dan jammer dat we niet vlug een overzichtje van de beschikbare special moves van een figuur kunnen oproepen. Om te zien wie wat kan, en wat de juiste toetsencombinatie is moeten we onze toevlucht zoeken op de officiële website.  Wie geen last heeft van deze kleine minpuntjes kan zich voor een klein prijsje een heel leuk vechtspel downloaden.

Hadden we al gezegd dat alle figuren meisjes zijn? En dat ze er heel goed uitzien? En dat alles meebew.. (zo is het wel genoeg! nvdr)

MindBender

(review gebaseerd op XBOX360 versie)

Het zit Aeron niet mee. Tijdens het jaarlijkse Oogstfestival wordt zijn stad aangevallen door monsters en op de koop toe wordt tijdens de aanval zijn vriendin Elena vervloekt. De vloek verandert haar langzaam maar zeker in een afzichtelijke demon en het enige wat de transformatie kan stoppen is het consumeren van demonenvlees. Hierdoor wordt de vloek slechts tijdelijk tegengehouden. Om volledig van de vervloeking af te zijn moet Elena vlees eten van de dertien hoofddemonen die Pandora's Tower bevolken. Gewapend met een magische ketting en een zwaard trekt Aeron op pad…

Gebrek aan originaliteit kunnen we Pandora's Tower dus al niet verwijten. Onschuldige tienermeisjes die langzaamaan veranderen in een afgrijselijk monster en dat alleen maar kunnen stoppen door (orgaan)vlees van andere monsters (rauw) naar binnen te spelen, wie verzint het? Maar het werkt. We zaten binnen de kortste keren op het puntje van onze stoel. Zelden harder ons best gedaan om demonenvlees te verzamelen, zo hard leefden we mee met Aeron en Elena.

We kunnen Aeron besturen met remote en nunchuck, of met de classic controller. We kunnen tekeergaan met een zwaard én met een magische ketting. Die ketting is zowat het Zwitsers zakmes van Aeron. We kunnen er langs omhoogklimmen en slingeren als aan een liaan, of gebruiken als zweep. We kunnen er dingen mee breken en oprapen en hendels mee omgooien. Maar het leukst wordt de ketting in gevechten…

De monsterlijke bewoners van de toren zijn immers geen doetjes en met een zwaard alleen kom je niet ver. De ketting komt hier handig van pas. Met de remote (of classic controller) kunnen we richten op een onderdeel van een monster. Een druk op de knop later en het monsterlijke onderdeel hangt nu vast aan de ketting. Het monster heeft hier duidelijk last van en ondertussen gaan wij lustig aan de slag met ons zwaard. En de mogelijkheden zijn vrij uitgebreid: ketting rond de klauwen zorgt ervoor dat monsters niet kunnen slaan. Liever blinde monsters? Geen probleem. Even mikken en hopla, kop ingewikkeld in ketting. Meer een liefhebber van slapstick? Ketting rond de poten zorgt ervoor dat de monsters struikelen en onceremonieus op hun bek gaan. Ketting rond het bovenlijf zorgt ervoor dat het monster niet meer kan bewegen. Sommige minder zware monsters kunnen we ook gewoon rondslingeren en weggooien met de ketting. We kunnen zelfs monsters ontwapenen. Nog extremer? Waarom geen twee vijanden met elkaar verbinden en dan allebei tegelijk verslaan door op de ketting te blijven inhakken? U kan het niet lezen, maar van puur plezier zitten we te giechelen als een bakvis!

Door al die creativiteit zouden we bijna Elena vergeten. Het arme wicht zit in een huisje naast de toren te wachten op ons. Op een discreet metertje onderaan in beeld kunnen we zien hoever haar transformatie al gevorderd is. Elena mag niet volledig veranderen terwijl we op zoek zijn naar de hoofddemonen, dus moeten we haar af en toe een stuk gewoon demonenvlees gaan voorschotelen. Dat vlees rukken we uit het lijf van verslagen demonen met de, u raadt het al, multifunctionele ketting.

En zo blijven we heen en weer lopen. Van Elena naar de toren en terug met stukjes vlees. Tot we één van de enorme bazen hebben verslagen en gefileerd hebben. De resulterende entrecôte moet Elena weer opeten en dan kunnen we weer van vooraf beginnen. Dertien keer na elkaar, en toch gaat het geen seconde vervelen. Daarvoor is het verhaal van Pandora's tower te sterk, de visuals te uniek en de gameplay te verslavend. Verplichte kost voor Wii-eigenaars!

MindBender